ಆಟಗಾರರು ಕೈಕುಲುಕದಿದ್ದಾಗ, ಅವರು ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಗೌರವವನ್ನು ಅಥವಾ ತಮ್ಮ ದೇಶದ ಗೌರವವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿದಂತಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ಬಂದೂಕುಗಳನ್ನು ಹಾರಿಸುವ ಮತ್ತು ವಿಮಾನಗಳನ್ನು ಹೊಡೆದುರುಳಿಸುವ ಸನ್ನೆಗಳು ಆಟದ ಉತ್ಸಾಹವನ್ನು ಮಾತ್ರ ನೋಯಿಸುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಅನ್ನು ಕೆಡಿಸುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಆಟಗಾರರನ್ನು ದೂಷಿಸುವುದು ಅರ್ಥಹೀನವಾಗಿರುತ್ತದೆ.
ನನ್ನ ದೇಶದ ಹೆಚ್ಚಿನ ಜನರಂತೆ, ನಾನು ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಉತ್ಸಾಹಿ. ಎಲ್ಲಾ ಗದ್ದಲದ ನಡುವೆಯೂ ನನಗೆ ಸಮಯ ಸಿಕ್ಕರೆ, ನಾನು ಅದನ್ನು ನೋಡುತ್ತೇನೆ. ಅದು ಕೇವಲ ಕೆಲವು ಓವರ್ಗಳಾಗಿದ್ದರೂ ಸಹ. ಬೇರೇನೂ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ನಾನು ನನ್ನ ಫೋನ್ನಲ್ಲಿ ಸ್ಕೋರ್ಗಳನ್ನು ಪರಿಶೀಲಿಸುತ್ತೇನೆ. ಆದರೆ ಈ ಬಾರಿ, ನಾನು ಏಷ್ಯಾ ಕಪ್ನಲ್ಲಿ ಭಾರತ-ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಪಂದ್ಯಗಳನ್ನು ವೀಕ್ಷಿಸಲಿಲ್ಲ. ನನಗೆ ಹಾಗೆ ಅನಿಸಲಿಲ್ಲ. ನಾನು ಅವರ ಬಗ್ಗೆ ಓದಿದ ಮತ್ತು ಕೇಳಿದ ಎಲ್ಲವೂ ಉಳಿದ ಯಾವುದೋ ಆಸೆಯನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಂಡಿತು.
ಈ ಇಡೀ ಘಟನೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಿದಾಗ ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯದ ನೆನಪುಗಳು ಮತ್ತೆ ಬಂದವು. ಕಿಂಗ್ ಕಾಂಗ್ ನಮ್ಮ ಪಟ್ಟಣಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದನು. ಅವನು ಫ್ರೀಸ್ಟೈಲ್ನಲ್ಲಿ ಕುಸ್ತಿಯಾಡುತ್ತಿದ್ದನು, ಯಾರೊಂದಿಗೆ ನೆನಪಿಲ್ಲ. ಅದು ಅಪ್ರಸ್ತುತ. ವಾರಗಳವರೆಗೆ, ರಿಕ್ಷಾಗಳ ಮೇಲೆ ಪ್ರಚಾರ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು ಮತ್ತು ನಗರದಾದ್ಯಂತ ದೊಡ್ಡ ಪೋಸ್ಟರ್ಗಳನ್ನು ಹಾಕಲಾಗಿತ್ತು. ಪ್ರತಿದಿನ, ಪತ್ರಿಕೆಯು ಕಿಂಗ್ ಕಾಂಗ್ನಿಂದ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಅವನ ಎದುರಾಳಿಯ ಕೆಟ್ಟ ಹೇಳಿಕೆಯನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುತ್ತಿತ್ತು. “ನಾನು ಅವನನ್ನು ಕ್ರೀಡಾಂಗಣದಿಂದ ಹೊರಗೆ ಎಸೆಯುತ್ತೇನೆ” ಅಥವಾ “ನಾನು ಅವನನ್ನು ಜೀವಂತವಾಗಿ ಅಗಿಯುತ್ತೇನೆ” ಇತ್ಯಾದಿ. ಆ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ, ಯಾವುದೇ ಸಾಮಾಜಿಕ ಮಾಧ್ಯಮ ಇರಲಿಲ್ಲ. ಹಗಲು ರಾತ್ರಿ ಉದ್ರೇಕಕಾರಿ ಹೇಳಿಕೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುವುದು ನನಗೆ ಅಭ್ಯಾಸವಿರಲಿಲ್ಲ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಆ ಹೇಳಿಕೆಗಳು ನಮಗೆ ಆಶ್ಚರ್ಯವನ್ನುಂಟು ಮಾಡಿದವು ಮತ್ತು ಕುತೂಹಲವನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿದವು. ಈ ತಂತ್ರವು ಅಪೇಕ್ಷಿತ ಪರಿಣಾಮವನ್ನು ಬೀರಿತು. ಕುಸ್ತಿಯ ಮೇಲಿನ ನನ್ನ ಒಲವಿನಿಂದಾಗಿ ನಾನು ಈ ಸವಲತ್ತಿನಿಂದ ವಂಚಿತನಾಗಿದ್ದರೂ, ಇಡೀ ನಗರವು ಕಿಂಗ್ಕಾಂಗ್ನ ಕುಸ್ತಿಯನ್ನು ವೀಕ್ಷಿಸಲು ಬಂದಿತು. ಕಿಂಗ್ಕಾಂಗ್ ತನ್ನ ಎದುರಾಳಿಯನ್ನು ಸೋಲಿಸಿದ, ಆಟ ಮುಗಿದುಹೋಯಿತು. ನಂತರ, ನಗರದಲ್ಲಿ ಕುಸ್ತಿ ಪಂದ್ಯದ ಮಾತುಕತೆ ಮುಂದುವರಿಯಿತು.
ಏಷ್ಯಾ ಕಪ್ನಲ್ಲಿ ಭಾರತ-ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಪಂದ್ಯ ಸ್ಥಿರವಾಗಿದೆ ಎಂದು ಇದರ ಅರ್ಥವಲ್ಲ. ಅದರ ಅಗತ್ಯವಿರಲಿಲ್ಲ. ಐಪಿಎಲ್ ಸಣ್ಣ ಪಟ್ಟಣಗಳ ಪ್ರತಿಭೆಗಳಿಗೆ ಭಾರತೀಯ ಕ್ರಿಕೆಟ್ನ ಬಾಗಿಲುಗಳನ್ನು ತೆರೆದ ನಂತರ, ಭಾರತೀಯ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ತಂಡವು ಬೇರೆ ಹಂತವನ್ನು ತಲುಪಿದೆ. ಏಷ್ಯಾ ಕಪ್ನಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಎರಡು ತಂಡಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿದ್ದರೆ, ಎರಡೂ ಫೈನಲ್ಗೆ ತಲುಪುವ ಸಾಧ್ಯತೆಯಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಕೆಲವು ನೀರಸ ಪಂದ್ಯಗಳನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ, ಭಾರತ-ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಪಂದ್ಯಗಳು ಸಾಕಷ್ಟು ಏಕಪಕ್ಷೀಯವಾಗಿ ಉಳಿದಿವೆ. ಈ ಪಂದ್ಯಗಳು ಇನ್ನು ಮುಂದೆ ಜಹೀರ್ ಅಬ್ಬಾಸ್, ಇಮ್ರಾನ್ ಖಾನ್, ಜಾವೇದ್ ಮಿಯಾಂದಾದ್, ವಾಸಿಮ್ ಅಕ್ರಮ್ ಅಥವಾ ಶಾಹಿದ್ ಅಫ್ರಿದಿ ಅವರ ಪಾಕಿಸ್ತಾನಿ ತಂಡಗಳ ವಿರುದ್ಧದ ಪಂದ್ಯಗಳಂತೆಯೇ ಉತ್ಸಾಹವನ್ನು ಹೊಂದಿಲ್ಲ. ಇಂದು ಭಾರತ ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕ್ರಿಕೆಟ್ನ ರಾಜಧಾನಿಯಾಗಿದೆ. ಪಾಕಿಸ್ತಾನವನ್ನು ತನ್ನ ಪ್ರಮುಖ ಪ್ರತಿಸ್ಪರ್ಧಿ ಎಂದು ಪರಿಗಣಿಸುವುದು ಭಾರತೀಯ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ತಂಡವನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ.
ಆದರೆ ಏಷ್ಯಾ ಕಪ್ ಪಂದ್ಯಗಳನ್ನು ನೋಡದಿರಲು ಇದು ನನ್ನ ನಿಜವಾದ ಕಾರಣವಲ್ಲ. ವಾಸ್ತವವಾಗಿ, ಇದು ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಆಟವಾಗುವುದಿಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ಮತ್ತು ಸರ್ಕಾರದ ಆಟ ಎಂದು ಆರಂಭದಿಂದಲೂ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿತ್ತು. ಕ್ರಿಕೆಟ್ನ ಸೋಗಿನಲ್ಲಿ, ಬೇರೇನೋ ಆಡಲಾಗುತ್ತಿತ್ತು: ಅನಿಯಮಿತ ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ಲಾಭದ ಆಟ, ಸರ್ಕಾರದ ವಿದೇಶಾಂಗ ನೀತಿ ಕುಶಲತೆಯ ಆಟ ಮತ್ತು ದೇಶದ ಜನರನ್ನು ಹುಸಿ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿಸುವ ರಾಜಕೀಯ ಆಟ.
ಮೊದಲ ದಿನದಿಂದಲೇ ಭಾರತ-ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಪಂದ್ಯದ ಸುತ್ತಲಿನ ಚರ್ಚೆ ಅರ್ಥಹೀನವಾಗಿತ್ತು. ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ, ಪಂದ್ಯದಲ್ಲಿ ಭಾಗವಹಿಸುವುದನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸುವ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಮಂಡಳಿಯ ವಾದವು ದುರ್ಬಲವಾಗಿತ್ತು. ಇದನ್ನು ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಪಂದ್ಯಾವಳಿಯ ಕಡ್ಡಾಯ ಎಂದು ಕರೆಯುವುದು ತಪ್ಪು. ಏಷ್ಯಾ ಕಪ್ ವಿಶ್ವಕಪ್ ಅಲ್ಲ, ಆದ್ದರಿಂದ ಭಾರತ ತಂಡ ಅದನ್ನು ಬಿಟ್ಟುಬಿಡಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಇದಲ್ಲದೆ, ರಾಜಕೀಯ ಕಾರಣಗಳಿಗಾಗಿ ಅನೇಕ ದೇಶಗಳು ಒಲಿಂಪಿಕ್ಸ್ ಅನ್ನು ಸಹ ಬಹಿಷ್ಕರಿಸಿವೆ. ಇದನ್ನು ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಮಂಡಳಿಯ ಸ್ವತಂತ್ರ ನಿರ್ಧಾರ ಎಂದು ಕರೆಯುವುದು ಇನ್ನೂ ಹಾಸ್ಯಾಸ್ಪದವಾಗಿತ್ತು.
ಭಾರತದ ಯಾರ ಮಗ ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಮಂಡಳಿಯ ಅಧ್ಯಕ್ಷನಾಗಿದ್ದಾನೆ ಅಥವಾ ಯಾವ ಸಚಿವರ ಬಂಗಲೆಯು ಭಾರತೀಯ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಮಂಡಳಿಯ ಅಧಿಕಾರಿಗಳನ್ನು ಆಯ್ಕೆ ಮಾಡುತ್ತದೆ ಎಂದು ಯಾರಿಗೆ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ? ಇದೆಲ್ಲವೂ ವಾಣಿಜ್ಯ ಆಟವಾಗಿತ್ತು ಎಂಬ ಅಂಶವನ್ನು ಮರೆಮಾಡುವುದು ಅಸಾಧ್ಯ. ಭಾರತ-ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಪಂದ್ಯವು ಒಂದು ಜನಪ್ರಿಯ ಸರಕು. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಯುದ್ಧದ ನಂತರ. ವಿಶೇಷವಾಗಿ ಹಬ್ಬದ ಋತುವಿನ ಮೊದಲು ಟಿವಿ,ಫೋನ್ ಪರ ದೆಗಳಲ್ಲಿ. ಮತ್ತು ವಿಶೇಷವಾಗಿ ದುಬೈನಲ್ಲಿ, ಎರಡೂ ದೇಶಗಳ ಶ್ರೀಮಂತ ನಾಗರಿಕರು ತಮ್ಮ ಪ್ರಾಣವನ್ನು ಪಣಕ್ಕಿಡದೆ ದೇಶಭಕ್ತಿಯ ಆಟವನ್ನು ಆಡಬಹುದು. ವಾಘಾ ಗಡಿಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿದಿನ ಸಂಜೆ ಇದೇ ರೀತಿಯ ಆಟವನ್ನು ಆಡಲಾಗುತ್ತದೆ. ಒಂದು ಕಡೆ ಭಾರತೀಯ ಭದ್ರತಾ ಪಡೆಗಳು, ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ ಪಾಕಿಸ್ತಾನಿ ಭದ್ರತಾ ಪಡೆಗಳು. ದ್ವೇಷದ ಪ್ರಾಯೋಜಿತ ಆಚರಣೆಗಳು, ಧ್ವನಿವರ್ಧಕಗಳಲ್ಲಿ ಮೊಳಗುವ ದೇಶಭಕ್ತಿ ಗೀತೆಗಳು ಮತ್ತು ಸಾವಿರಾರು ಜನರು ಹಾಡುತ್ತಾರೆ. ಒಂದು ಕೂದಲು ಕೂಡ ಹಾನಿಯಾಗುವ ಅಪಾಯವಿಲ್ಲದೆ ಯುದ್ಧದ ಎಲ್ಲಾ ಮೋಜು. ಅಸಂಖ್ಯಾತ ಹುತಾತ್ಮರ ತ್ಯಾಗದ ಮೇಲೆ ನಿರ್ಮಿಸಲಾದ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯತೆಯ ಅಗ್ಗದ ಮತ್ತು ಅತ್ಯಂತ ಸುಲಭವಾಗಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಬಹುದಾದ ಆವೃತ್ತಿ.
ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ, ಈ ಪಂದ್ಯವನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುವವರ ವಾದಗಳು ಮನವರಿಕೆಯಾಗಲಿಲ್ಲ. ಖಂಡಿತ, ಮೋದಿ ಸರ್ಕಾರದ ಬೂಟಾಟಿಕೆಯನ್ನು ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸುವುದು ಅವರ ಹಕ್ಕು. ಸರ್ಕಾರವು ಆಪರೇಷನ್ ಸಿಂಧೂರ್ ನಡೆಯುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಹೇಳಿಕೊಂಡರೂ, ಎಲ್ಲಾ ಸಂಬಂಧಗಳನ್ನು ಕಡಿದುಕೊಳ್ಳಲಾಗುತ್ತಿದೆ ಮತ್ತು ಸರ್ಕಾರಿ ವೀಸಾದಲ್ಲಿ ಭಾರತದಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುವ ಪಾಕಿಸ್ತಾನಿ ನಾಗರಿಕರನ್ನು ಗಡೀಪಾರು ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಏತನ್ಮಧ್ಯೆ, ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಮಂಡಳಿಗಳು ಮತ್ತು ಟಿವಿ ಚಾನೆಲ್ಗಳು ಲಾಭಕ್ಕಾಗಿ ಪಂದ್ಯಗಳನ್ನು ಆಡುವುದಕ್ಕೆ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ಆಕ್ಷೇಪವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಶತ್ರುಗಳ ಜೊತೆ ಆಟವಾಡುವ ಮೂಲಕ ನಾವು ದೇಶವನ್ನು ಅಗೌರವಗೊಳಿಸಿದ್ದೇವೆ ಎಂದು ಅವರು ಹೇಳಿಕೊಂಡಾಗ, ಅವರೂ ಸಹ ಅದೇ ಅನಾರೋಗ್ಯಕರ ಮನಸ್ಥಿತಿಗೆ ಬಲಿಯಾಗುತ್ತಾರೆ. ಕಲೆ, ಕ್ರೀಡೆ ಮತ್ತು ಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಉದ್ದೇಶ ರಾಜಕೀಯ ಸೇತುವೆಗಳನ್ನು ಮುರಿಯುವುದಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಮುರಿದ ಸೇತುವೆಗಳನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸುವುದು. ಆದ್ದರಿಂದ, ದಿಲೀಪ್ ಕುಮಾರ್ ಪ್ರಸಿದ್ಧ ಪಾಕಿಸ್ತಾನಿ ಗಾಯಕ ನೂರ್ ಜೆಹಾನ್ ಅವರಿಗೆ ಗೌರವ ಸಲ್ಲಿಸಿದಾಗ ಅಥವಾ ನೀರಜ್ ಚೋಪ್ರಾ ತನ್ನ ಪ್ರತಿಸ್ಪರ್ಧಿ ಅರ್ಷದ್ ನದೀಮ್ ಅವರನ್ನು ಅಪ್ಪಿಕೊಂಡಾಗ, ಅವರು ಆ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಅರ್ಥ.
ಇದನ್ನೂ ಓದಿ ಈ ದಿನ ಸಂಪಾದಕೀಯ | ಸಿನೆಮಾ ಟಿಕೆಟ್ ದರಗಳಿಗೆ ಸರ್ಕಾರಿ ಕಡಿವಾಣದ ಸಂಗತಿಯೇನು?
ಆಟಗಾರರು ಕೈಕುಲುಕದಿದ್ದಾಗ, ಅವರು ತಮ್ಮ ಸ್ವಂತ ಗೌರವವನ್ನು ಅಥವಾ ತಮ್ಮ ದೇಶದ ಗೌರವವನ್ನು ಹೆಚ್ಚಿಸಿದಂತಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ಬಂದೂಕುಗಳನ್ನು ಹಾರಿಸುವ ಮತ್ತು ವಿಮಾನಗಳನ್ನು ಹೊಡೆದುರುಳಿಸುವ ಸನ್ನೆಗಳು ಆಟದ ಉತ್ಸಾಹವನ್ನು ಮಾತ್ರ ನೋಯಿಸುತ್ತವೆ ಮತ್ತು ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಅನ್ನು ಕೆಡಿಸುತ್ತವೆ. ಆದರೆ ಇದಕ್ಕಾಗಿ ಆಟಗಾರರನ್ನು ದೂಷಿಸುವುದು ಅರ್ಥಹೀನವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಅವರು ಕ್ರಿಕೆಟಿಗರು, ನಟರಲ್ಲ. ಅವರು ಹೇಳಿದ್ದನ್ನು ಮಾಡಲು ಪ್ರಯತ್ನಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಮಾರುಕಟ್ಟೆ ಅವರು ಆಡಬೇಕೆಂದು ಹೇಳಿತು. ಆದ್ದರಿಂದ ಅವರು ಹಾಗೆಯೇ ಇದ್ದಾರೆ. ಆಟದ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸ್ನೇಹವು ಗೋಚರಿಸಬಾರದು ಎಂದು ಸರ್ಕಾರ ಹೇಳಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ ಎರಡೂ ಕಡೆಯ ಆಟಗಾರರು ದ್ವೇಷವನ್ನು ನಟಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಈ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಆಟಗಾರರು ಅಥವಾ ಅವರ ವ್ಯವಸ್ಥಾಪಕರಲ್ಲಿ ಕೇಳಬಾರದು. ಬದಲಿಗೆ ಅವರ ರಾಜಕೀಯ ಗುರುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಕೇಳಬೇಕು. ಗುಲ್ಜಾರ್ ಅವರ ಅಮರ ಸಾಲಿನ “ಪ್ರೀತಿ ಪ್ರೀತಿಯಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯಲಿ, ಅದಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ಹೆಸರನ್ನು ನೀಡಬೇಡಿ” ಎಂಬ ಉತ್ಸಾಹದಲ್ಲಿ ಅವರಿಗೆ ಹೇಳಬೇಕು: “ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಆಟವಾಗಿಯೇ ಉಳಿಯಲಿ, ಬೇರೇನೂ ಕೆಲಸ ಮಾಡಬೇಡಿ”.
ಯೋಗೇಂದ್ರ ಯಾದವ್
ಸ್ವರಾಜ್ ಇಂಡಿಯಾದ ಸಂಸ್ಥಾಪಕರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು, ರಾಜಕೀಯ ವಿಶ್ಲೇಷಕ
