ಈ ಆರೋಪಗಳ ನ್ಯಾಯಯುತ ಮತ್ತು ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹ ತನಿಖೆ ನಡೆಸುವ ಬದಲು, ಚುನಾವಣಾ ಆಯೋಗವು ಪ್ರಶ್ನೆ ಕೇಳುವವರಿಗೆ ತಿರುಗೇಟು ನೀಡುತ್ತಿದೆ ಮತ್ತು ಸತ್ಯವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಹಾಕಲು ಅಸಂಬದ್ಧ ವಾದಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದೆ. ಚುನಾವಣಾ ಆಯೋಗದ ವರ್ತನೆಯು, ಸಾರ್ವಜನಿಕರ ಅನುಮಾನಗಳನ್ನು ನಂಬಿಕೆಯಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ ತೋರುತ್ತಿದೆ.
ಮತ ಕಳ್ಳತನವು ಬಹಳ ಗಂಭೀರವಾದ ವಿಷಯವಾಗಿದೆ. ಈ ಆರೋಪ ಮಾಡುವವರು, ಅದಕ್ಕೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುವವರು ಮತ್ತು ಅದರ ಬಗ್ಗೆ ಚರ್ಚಿಸುವವರು ಎಲ್ಲರೂ ವಿಶೇಷ ಜಾಗರೂಕರಾಗಿರಬೇಕು. ಏಕೆಂದರೆ ನಮ್ಮ ಚುನಾವಣಾ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಕನಿಷ್ಠ ಮತ್ತು ಪವಿತ್ರ ಮಾನದಂಡಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಅಪಾಯದಲ್ಲಿವೆ. ಕ್ಷುಲ್ಲಕ ಆರೋಪಗಳನ್ನು ಮಾಡದಿರುವುದು ಮತ್ತು ಆರೋಪವನ್ನು ಸಾರ್ವಜನಿಕಗೊಳಿಸುವ ಮೊದಲು ಪುರಾವೆಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಪರಿಶೀಲಿಸುವುದು ಆರೋಪ ಮಾಡುವವರ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಾಗಿದೆ. ಆರೋಪಗಳನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸುವುದಲ್ಲ, ದಾಖಲೆಯನ್ನು ಸರಿಯಾಗಿ ಹೊಂದಿಸುವುದು ಪ್ರತಿವಾದಿಯ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯಾಗಿದೆ. ಈ ವಿಷಯದಲ್ಲಿ ಯಾರ ಮನಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯೂ ಯಾವುದೇ ಅನುಮಾನಕ್ಕೆ ಅವಕಾಶ ನೀಡಬೇಡಿ. ಆರೋಪ ಮಾಡುವವರು ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯಿಸುವವರನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ, ಈ ವಿಷಯವನ್ನು ಚರ್ಚಿಸುವ ನಮ್ಮಂಥವರ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯೆಂದರೆ ಅದನ್ನು ಕುಸ್ತಿ ಪಂದ್ಯದ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಾಗಿ ನೋಡಬಾರದು. ನಮ್ಮ ರಾಜಕೀಯ ಬದ್ಧತೆ ಏನೇ ಇರಲಿ, ನಾವು ಎರಡೂ ಕಡೆಯಿಂದ ಪುರಾವೆಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಬೇಕು ಮತ್ತು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಪುರಾವೆಯನ್ನು ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾಗಿ ಪರಿಶೀಲಿಸಬೇಕು.
ಮತ ಕಳ್ಳತನದ ಆರೋಪಗಳು ಹೊಸದಲ್ಲ. ಚುನಾವಣಾ ಫಲಿತಾಂಶವನ್ನು ಮುಕ್ತ ಮನಸ್ಸಿನಿಂದ ಸ್ವೀಕರಿಸುವ ರೂಢಿ ನಮಗಿದ್ದರೂ, ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಸೋತ ಪಕ್ಷ ಅಥವಾ ನಾಯಕರು ಅನೇಕ ಬಾರಿ ಮತ ಕಳ್ಳತನದ ಆರೋಪಗಳನ್ನು ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ. ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಅಂತಹ ಆರೋಪಗಳ ಹಿಂದೆ ಯಾವುದೇ ಗಟ್ಟಿ ಪುರಾವೆಗಳಿರಲಿಲ್ಲ. ಅಥವಾ ಒಂದು, ಎರಡು ಸ್ಥಳಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಅಕ್ರಮಗಳ ಪುರಾವೆಗಳು ಸಹ ಇಡೀ ಚುನಾವಣೆಯನ್ನು ಅಕ್ರಮವೆಂದು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸಲಿಲ್ಲ. ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ, ಆರೋಪ ಮಾಡುವ ವ್ಯಕ್ತಿಯು ಅದನ್ನು ಮರೆತು ಮುಂದಿನ ಚುನಾವಣೆಗೆ ತಯಾರಿ ನಡೆಸಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸುತ್ತಾನೆ. ಕೆಲವು ಚುನಾವಣೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮತ ಕಳ್ಳತನದ ಗಂಭೀರ ಆರೋಪಗಳನ್ನು ಮಾಡಲಾಗಿದೆ ಮತ್ತು ಆ ಚುನಾವಣೆಗಳ ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಸಂದೇಹವಿದೆ. ಉದಾಹರಣೆಗೆ, 1972ರಲ್ಲಿ ಪಶ್ಚಿಮ ಬಂಗಾಳ, 1983ರಲ್ಲಿ ಅಸ್ಸಾಂ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ 1987ರಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಅದಕ್ಕೂ ಮೊದಲು 1992ರಲ್ಲಿ ಜಮ್ಮು ಮತ್ತು ಕಾಶ್ಮೀರ ಮತ್ತು ಪಂಜಾಬ್ನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಅನೇಕ ಚುನಾವಣೆಗಳನ್ನು ಜನಾದೇಶದ ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಿಯಾಗಿ ಪರಿಗಣಿಸುವುದು ಕಷ್ಟಕರವಾಗಿರುತ್ತದೆ. ಆದರೆ ಈ ಎಲ್ಲಾ ಪ್ರಕರಣಗಳು ಒಂದು ರಾಜ್ಯದ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಸಂದರ್ಭಗಳಿಂದ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿವೆ.
ಈ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ, ಮತ ಕಳ್ಳತನದ ವಿಷಯದ ಕುರಿತು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಪ್ರಾರಂಭವಾದ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಚರ್ಚೆಯು ಹಳೆಯ ಆರೋಪಗಳು ಮತ್ತು ಪ್ರತಿ-ಆರೋಪಗಳಿಗಿಂತ ಭಿನ್ನವಾಗಿದೆ. ಮೊದಲನೆಯದಾಗಿ, ಈ ಆರೋಪವನ್ನು ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿಯಿಂದ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ, ಬದಲಿಗೆ ಸಂಸತ್ತಿನಲ್ಲಿ ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷದ ನಾಯಕ ಮತ್ತು ಅವರೊಂದಿಗೆ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ವಿರೋಧ ಪಕ್ಷಗಳ ಮುಖ್ಯ ಒಕ್ಕೂಟದಿಂದ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಎರಡನೆಯದಾಗಿ, ಈ ಆರೋಪವು ಕೇವಲ ರಾಜಕೀಯ ಆರೋಪಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿಲ್ಲ. ಕನಿಷ್ಠ ಕೆಲವು ಆರೋಪ ಮಾಡುವವರು ಮೊದಲ ನೋಟದಲ್ಲಿ ತಳ್ಳಿಹಾಕಲಾಗದ ಗಣನೀಯ ಪುರಾವೆಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಮೂರನೆಯದಾಗಿ, ಈಗ ಈ ಆರೋಪಗಳು ಯಾವುದೇ ಒಂದು ರಾಜ್ಯ ಅಥವಾ ಯಾವುದೇ ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಸನ್ನಿವೇಶಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿಲ್ಲ. ಈ ಬಾರಿ ಮತ ಕಳ್ಳತನದ ಆರೋಪಗಳು ಲೋಕಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಯನ್ನೇ ಸಂದೇಹಕ್ಕೆ ದೂಡುತ್ತವೆ. ನಾಲ್ಕನೆಯದಾಗಿ, ಈ ಆರೋಪಗಳ ನ್ಯಾಯಯುತ ಮತ್ತು ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹ ತನಿಖೆ ನಡೆಸುವ ಬದಲು, ಚುನಾವಣಾ ಆಯೋಗವು ಕಠಿಣ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳನ್ನು ಕೇಳುವವರಿಗೆ ತಿರುಗೇಟು ನೀಡುತ್ತಿದೆ ಮತ್ತು ಸತ್ಯವನ್ನು ಮುಚ್ಚಿಹಾಕಲು ಅಸಂಬದ್ಧ ವಾದಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಿದೆ. ಚುನಾವಣಾ ಆಯೋಗದ ವರ್ತನೆಯು ಸಾರ್ವಜನಿಕರ ಅನುಮಾನಗಳನ್ನು ನಂಬಿಕೆಯಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸುತ್ತಿರುವಂತೆ ತೋರುತ್ತಿದೆ.
ಆದರೆ, ಇದು ಮತ ಕಳ್ಳತನದ ಆರೋಪಗಳನ್ನು ಸಾಬೀತುಪಡಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಚುನಾವಣಾ ಆಯೋಗ ಹಾಗೆ ಮಾಡದಿದ್ದರೂ, ನಾವು ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಆರೋಪವನ್ನು ಪುರಾವೆಗಳ ಮಾನದಂಡದ ಮೇಲೆ ಪರೀಕ್ಷಿಸಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದಲ್ಲಿ ಲೋಕಸಭೆ ಮತ್ತು ವಿಧಾನಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಗಳ ನಡುವೆ 57 ಲಕ್ಷ ಮತಗಳ ಹೆಚ್ಚಳ (48 ಲಕ್ಷ ಸೇರ್ಪಡೆ ಮತ್ತು 9 ಲಕ್ಷ ಕಡಿತ) ಅನುಮಾನಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಲು ಸಾಕು ಎಂದು ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಹೇಳುವುದು ಸರಿ. ಆದರೆ ಬಿಜೆಪಿಯ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತ ಗೆಲುವಿಗೆ ಅದನ್ನು ಸಂಪರ್ಕಿಸುವ ಪ್ರಬಲ ಪುರಾವೆಗಳು ಇನ್ನೂ ಕಂಡುಬಂದಿಲ್ಲ. ಮಹಾರಾಷ್ಟ್ರದ ಶೇತ್ಕರಿ ಕಾಮಗರ್ ಪಕ್ಷದ ಅಭ್ಯರ್ಥಿ ಬಲರಾಮ್ ದತ್ತಾತ್ರೇಯ ಪಾಟೀಲ್ ಅವರು ಪನ್ವೇಲ್ ವಿಧಾನಸಭಾ ಕ್ಷೇತ್ರದ 85,211 ನಕಲಿ ಮತದಾರರ ಸಾಕ್ಷ್ಯವನ್ನು ನೀಡಿದ್ದು, ಇದು ಇನ್ನೂ ಗಂಭೀರವಾಗಿದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಅವರು ಚುನಾವಣೆಗೆ ಮುನ್ನ ಚುನಾವಣಾ ಆಯೋಗಕ್ಕೆ ಈ ಎಲ್ಲಾ ಪುರಾವೆಗಳನ್ನು ನೀಡಿದ್ದರು. ಅದೇ ರೀತಿ, ಉತ್ತರ ಪ್ರದೇಶದ ಕುಂದರ್ಕಿ ವಿಧಾನಸಭಾ ಕ್ಷೇತ್ರದ 2024ರ ಉಪಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಅಕ್ರಮ ನಡೆದಿರುವುದಕ್ಕೆ ಬಲವಾದ ಪುರಾವೆಗಳಿವೆ. ಲೋಕಸಭಾ ಚುನಾವಣೆಯ ನಂತರ, ಮುಸ್ಲಿಂ ಪ್ರಾಬಲ್ಯದ ಬೂತ್ಗಳಲ್ಲಿ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದಲ್ಲಿ ಮತಗಳು ಕಡಿತಗೊಂಡವು ಮತ್ತು ಅಲ್ಲಿ ಮತದಾನವೂ ಅನಿರೀಕ್ಷಿತವಾಗಿ ಕಡಿಮೆಯಾಯಿತು. ಇತರ ಬೂತ್ಗಳಲ್ಲಿ ಮತಗಳು ಮತ್ತು ಮತದಾನ ಪ್ರಮಾಣ ಎರಡೂ ಹೆಚ್ಚಾದವು. ಇದರಿಂದಾಗಿ, ಆ ಉಪಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಬಿಜೆಪಿ ಅಭೂತಪೂರ್ವ ಗೆಲುವು ಸಾಧಿಸಿತು. ಆದರೆ, ರಾಜ್ಯ ಅಥವಾ ರಾಷ್ಟ್ರಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಅಂತಹ ಬಲವಾದ ಪುರಾವೆಗಳು ಕಂಡುಬಂದಿಲ್ಲ.
ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಮಹದೇವಪುರದಲ್ಲಿ ಮತದಾರರ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಅಕ್ರಮ ಮಾಡಿರುವ ಆರೋಪಗಳು ಹೆಚ್ಚು ಗಂಭೀರವಾಗಿವೆ. ಮತದಾರರ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿ ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಅನೇಕ ಅಕ್ರಮಗಳಿವೆ. ಆದರೆ ಒಂದು ವಿಧಾನಸಭಾ ಕ್ಷೇತ್ರದಲ್ಲಿ ಒಂದು ಲಕ್ಷಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಅನುಮಾನಾಸ್ಪದ ಮತದಾರರು ಇರುವುದು ಅದರ ಹಿಂದೆ ಯೋಜಿತ ವಂಚನೆ ಇದೆ ಎಂಬ ಅನುಮಾನವನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕುತ್ತದೆ. ಸಮಾಜವಾದಿ ಪಕ್ಷವು ಈ ಹಿಂದೆ ಅಫಿಡವಿಟ್ ಸಲ್ಲಿಸಿದ್ದರೂ ಯಾವುದೇ ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಳ್ಳದಿದ್ದಾಗ, ಚುನಾವಣಾ ಆಯೋಗವು ರಾಹುಲ್ ಗಾಂಧಿಯಿಂದ ಅಫಿಡವಿಟ್ ಕೇಳುತ್ತಿರುವುದು ದುರುದ್ದೇಶವನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಖಂಡಿತ, ಆ ಚುನಾವಣೆಯಲ್ಲಿ ಬಿಜೆಪಿ ಲಾಭ ಗಳಿಸಿತು. ಆದರೆ ಈ ವಂಚನೆಯ ಹಿಂದೆ ಯಾರು ಇದ್ದಾರೆ ಮತ್ತು ಮತದಾರರ ಪಟ್ಟಿಯ ಅಕ್ರಮದಿಂದ ಬಿಜೆಪಿ ಎಷ್ಟು ಲಾಭ ಗಳಿಸಿದೆ ಎಂದು ನಮಗೆ ಇನ್ನೂ ತಿಳಿದಿಲ್ಲ. ರಾಹುಲ್ ಗಾಂಧಿಗೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯಾಗಿ ಅನುರಾಗ್ ಠಾಕೂರ್ ಬಹಿರಂಗಪಡಿಸಿದುದರ ಹಿಂದಿನ ರಾಜಕೀಯ ಉದ್ದೇಶ ಏನೇ ಇರಲಿ, ಅದರಿಂದಾಗಿ ಮತದಾರರ ಪಟ್ಟಿಗಳು ಸ್ವಚ್ಛವಾಗಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ಈ ವಿಷಯವು ಯಾವುದೇ ಒಂದು ರಾಜ್ಯಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಅನುಮಾನವನ್ನು ಬಲಪಡಿಸಿದೆ. ಬಿಹಾರದಲ್ಲಿ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪರಿಷ್ಕರಣೆಯ ನಂತರ ಪ್ರಕಟವಾದ ಮತದಾರರ ಪಟ್ಟಿಯಲ್ಲಿನ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಮಾಣದ ಅಕ್ರಮಗಳು ಸಹ ಈ ತೀರ್ಮಾನವನ್ನು ಬಲಪಡಿಸುತ್ತವೆ.
ಇದನ್ನೂ ಓದಿ ಯುಗಧರ್ಮ | ಚುನಾವಣಾ ಆಯೋಗದ ಕುರಿತು ಎತ್ತಲಾದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು; ಈಗ ಕಳ್ಳತನದ ಬಗ್ಗೆ ಬಡಾಯಿ ಕೊಚ್ಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೀರಾ?
ಅಂದರೆ, ನೀವು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದಲ್ಲಿ ನಂಬಿಕೆ ಇಟ್ಟರೆ, ಇತ್ತೀಚಿನ ಮತ ಕಳ್ಳತನದ ಆರೋಪಗಳನ್ನು ನೀವು ನಿರ್ಲಕ್ಷಿಸಲಾಗುವುದಿಲ್ಲ. ಈ ಆರೋಪಗಳಿಂದ ಇದು ಒಂದೇ ಪಕ್ಷಕ್ಕೆ ಚುನಾವಣೆ ಗೆಲ್ಲುವ ಆಟ ಎಂದು ಅಥವಾ 2024ರ ಚುನಾವಣೆಯ ಫಲಿತಾಂಶ ನಕಲಿ ಎಂದು ತೀರ್ಮಾನಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿಯವರೆಗೆ ಪ್ರಸ್ತುತಪಡಿಸಲಾದ ಪುರಾವೆಗಳು ಈ ಸಾಧ್ಯತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸುವಂತೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಒತ್ತಾಯಿಸುತ್ತದೆ ಮತ್ತು ನಮ್ಮ ಚುನಾವಣಾ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ವಿಶ್ವಾಸಾರ್ಹತೆಯ ಬಗ್ಗೆ ದೊಡ್ಡ ಪ್ರಶ್ನೆಯನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕುತ್ತದೆ. ಈ ಆರೋಪಗಳನ್ನು ತನಿಖೆ ಮಾಡುವ ಮತ್ತು ಸತ್ಯವನ್ನು ತಲುಪುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಆರೋಪಿಸುವವರ ಮೇಲೆ ಅಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಚುನಾವಣಾ ಆಯೋಗದ ಮೇಲಿದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಮತದಾರರ ಪಟ್ಟಿಯ ಅಕ್ರಮ ಮತದಾನದ ಮೇಲೆ ಯಾವ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಿತು ಎಂಬುದರ ಪುರಾವೆಗಳು ಚುನಾವಣಾ ಆಯೋಗದಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಇರುತ್ತವೆ.
ಈಗ ಚುನಾವಣಾ ಆಯೋಗ ಅಥವಾ ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್ ಅಥವಾ ಸಾರ್ವಜನಿಕರು ಏನನ್ನಾದರೂ ಮಾಡಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಮತ ಕಳ್ಳತನದ ರಾಜಕೀಯ ಕುಸ್ತಿಯನ್ನು ನಾವು ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಾಗಿ ವೀಕ್ಷಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಏಕೆಂದರೆ ಇದರಲ್ಲಿ, ಯಾವುದೇ ಒಬ್ಬ ಕುಸ್ತಿಪಟುವಿನ ಗೆಲುವು ನಮ್ಮ ಸೋಲು. ಸತ್ಯದ ತಳಹದಿಗೆ ಹೋಗದೆ ಮತ ಕಳ್ಳತನದ ಆರೋಪಗಳನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿದರೆ, ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವ ಸೋಲುತ್ತದೆ. ಮತ ಕಳ್ಳತನ ಸಾಬೀತಾಗಿಯೂ ಏನೂ ಬದಲಾಗದಿದ್ದರೆ, ಆಗಲೂ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವವು ಸೋಲುತ್ತದೆ.
ಯೋಗೇಂದ್ರ ಯಾದವ್
ಸ್ವರಾಜ್ ಇಂಡಿಯಾದ ಸಂಸ್ಥಾಪಕರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು, ರಾಜಕೀಯ ವಿಶ್ಲೇಷಕ
