ವಿಶ್ವ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಮೋದಿ ಜಿ ಅವರ ವೈಭವೀಕರಣವು ಈಗ ಫೋಟೋಗಳು ಮತ್ತು ವಿಡಿಯೋಗಳಲ್ಲಿ ಕಾಣುವ ‘ದೇಹ ಭಾಷೆ’ಯ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಅಂತಹ ಪ್ರತಿ-ಫೋಟೋಗಳು ಮತ್ತು ವಿಡಿಯೋಗಳು ಸಾಮಾಜಿಕ ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲಿ ವೈರಲ್ ಆಗಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿವೆ. ಇದು ಈ ಸಮ್ಮೇಳನದಲ್ಲಿ ಮೋದಿ ಜಿ ಅವರ ಅಸಹಾಯಕತೆಯನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.
ನನಗೆ ಚೈನೀಸ್ ಭಾಷೆಯನ್ನು ನಿರರ್ಗಳವಾಗಿ ಓದುವ ಮತ್ತು ಮಾತನಾಡುವ ಯುವ ಸ್ನೇಹಿತನಿದ್ದಾನೆ. ಮೊನ್ನೆ ನಾನು ಅವರಿ “ಪ್ರಧಾನಿ ಮೋದಿ ಚೀನಾದಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಶಕ್ತಿಯನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿದ್ದಾರೆ” ಎಂಬ ನಮ್ಮ ಪತ್ರಿಕೆಯ ವರದಿಯನ್ನು ತೋರಿಸಿ, ಚೀನಾ ಭಾಷೆಯ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು, ಟಿವಿ ಅಥವಾ ಸಾಮಾಜಿಕ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಲ್ಲಿ ಇಂತಹದ್ದನ್ನು ನೀವು ನೋಡಿದ್ದೀರಾ ಎಂದು ಕೇಳಿದೆ. “ಚೀನಾದಲ್ಲಿ, ಅವರ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಕ್ಸಿ ಅವರು ಪುಟಿನ್ ಮತ್ತು ಮೋದಿಯವರೊಂದಿಗಿನ ಭೇಟಿಯನ್ನು ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ಯಾವುದೇ ವಿಶೇಷ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆಯನ್ನು ನೀಡಲಾಗಿಲ್ಲ. ಏನೇ ಉಲ್ಲೇಖಿಸಲಾಗಿದೆಯೋ ಅದು ಕ್ಸಿ ಅವರ ಸಾಧನೆಯಾಗಿದೆ” ಎಂದು ವಿವರಿಸಿದರು.
ಅವರು ಮೋದಿಯಂತಹ ಎದುರಾಳಿಯನ್ನೂ ಟ್ರಂಪ್ ಅವರನ್ನು ಅಪಹಾಸ್ಯ ಮಾಡಲು ತಮ್ಮೊಂದಿಗೆ ನಿಲ್ಲುವಂತೆ ಮಾಡಿದರು. ಪುಟಿನ್ ಬಗ್ಗೆ ಕೆಲವು ಹೊಗಳಿಕೆಗಳಿವೆ. ಆದರೆ ನಮ್ಮ ಪ್ರಧಾನಿಗೆ ಬಳಸಲಾದ ನಕಾರಾತ್ಮಕ ನುಡಿಗಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿ ಉಲ್ಲೇಖಿಸದೇ ಬಿಡುವುದು ಉತ್ತಮ. ಉತ್ತರವನ್ನು ಸ್ವೀಕರಿಸಲು ನನಗೆ ನಿರಾಶೆಯಾಯಿತು. ಅವರ ಆರೋಪಗಳು ನಿಜವೆಂದು ನಾನು ನಂಬುವ ಕಾರಣವಿಲ್ಲ. ನಿಸ್ಸಂಶಯವಾಗಿ, ಭಾರತದ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ವರದಿಯನ್ನು ನಾನು ನಂಬದಿದ್ದರೆ, ಚೀನಾದ ಹೆಚ್ಚಿನ ಸರ್ಕಾರಿ ಮಾಧ್ಯಮ ಅಥವಾ ನಿಯಂತ್ರಿತ ಸಾಮಾಜಿಕ ಮಾಧ್ಯಮವನ್ನು ಏಕೆ ನಂಬಬೇಕು? ನಾನು ನಿರಾಶೆಗೊಂಡಿದ್ದೇನೆ, ಏಕೆಂದರೆ ನಾವು ದೇಶದಲ್ಲಿ ಮೋದಿ ಜಿ ಅವರನ್ನು ಎಷ್ಟೇ ಟೀಕಿಸಿದರೂ, ದೇಶದ ಹೊರಗೆ ನಮ್ಮ ಪ್ರಧಾನಿ ಭಾರತದ ಘನತೆಯ ಪ್ರತಿನಿಧಿ. ನಮ್ಮ ಪ್ರಧಾನಿ ನಗೆಪಾಟಲಿಗೀಡಾದರೆ, ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಭಾರತೀಯನೂ ನಾಚಿಕೆಪಡುತ್ತಾನೆ. ಈ ಸತ್ಯವನ್ನು ಭಾರತದ ಜನರಿಂದ ಸ್ವಲ್ಪ ಸಮಯದವರೆಗೆ ಮಾತ್ರ ಮರೆಮಾಡಬಹುದು. ವಿಧೇಯ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು SCO ಸಮ್ಮೇಳನವನ್ನು ಮೋದಿ ಅವರ ಮತ್ತೊಂದು ಜಾಗತಿಕ ವಿಜಯವೆಂದು ಬಿಂಬಿಸಿರಬಹುದು. ಆದರೆ ಈಗ ವೀಕ್ಷಕರು ಬೇಸರಗೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ್ದಾರೆ.
ನಿನ್ನೆಯವರೆಗೂ ಚೀನಾವನ್ನು ಭಾರತದ ದೊಡ್ಡ ಶತ್ರು ಎಂದು ಕರೆಯುತ್ತಿದ್ದವರು ಇಂದು ಅದರೊಂದಿಗೆ ಸ್ನೇಹದ ಲಾಭಗಳನ್ನು ಕಂಡುಕೊಳ್ಳಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ್ದಾರೆ. ನಿನ್ನೆಯವರೆಗೂ ಟ್ರಂಪ್ ಮತ್ತು ಮೋದಿ ಅವರ ಸಭೆಯಲ್ಲಿ ಮಿಂಚನ್ನು ನೋಡುತ್ತಿದ್ದ ಟಿವಿ ನಿರೂಪಕರು ಈಗ ಕ್ಸಿ-ಪುಟಿನ್-ಮೋದಿ ಅವರ ಹಸ್ತಲಾಘವದಲ್ಲಿ ನಕ್ಷತ್ರಗಳನ್ನು ನೋಡಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿದ್ದಾರೆ. ವಿಶ್ವ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಮೋದಿ ಜಿ ಅವರ ವೈಭವೀಕರಣವು ಈಗ ಫೋಟೋಗಳು ಮತ್ತು ವಿಡಿಯೋಗಳ ‘ದೇಹ ಭಾಷೆ’ಯ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆ ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಅಂತಹ ಪ್ರತಿ-ಫೋಟೋಗಳು ಮತ್ತು ವಿಡಿಯೋಗಳು ಸಾಮಾಜಿಕ ಮಾಧ್ಯಮದಲ್ಲಿ ವೈರಲ್ ಆಗಲು ಪ್ರಾರಂಭಿಸಿವೆ. ಇದು ಈ ಸಮ್ಮೇಳನದಲ್ಲಿ ಮೋದಿ ಜಿ ಅವರ ಅಸಹಾಯಕತೆಯನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.
ಸತ್ಯ ಏನೇ ಇರಲಿ, ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ವಿಷಯಗಳ ಕುರಿತು ಇಂತಹ ಅಸಭ್ಯ ಚರ್ಚೆಗಳು ನಮ್ಮ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ಜೀವನದ ಅಸಹಾಯಕತೆಯನ್ನು ಖಂಡಿತವಾಗಿಯೂ ತೋರಿಸುತ್ತವೆ. ಟಿಯಾಂಜಿನ್ನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಸಮ್ಮೇಳನದ ಸತ್ಯವು ಈ ಅಸಂಬದ್ಧ ಚರ್ಚೆಯನ್ನು ಮೀರಿದ್ದು. SCO ಎಂದರೆ ಶಾಂಘೈ ಸಹಕಾರ ಸಂಸ್ಥೆ. ಇದು ಬಹುರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ವೇದಿಕೆಯಾಗಿದ್ದರೂ, ಅದರ ಕೇಂದ್ರಬಿಂದು ಚೀನಾ ಮತ್ತು ಅದರ ಮುಖ್ಯಸ್ಥ ಚೀನಾ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಕ್ಸಿ. ಈ ಸಮ್ಮೇಳನದ ಮೂಲಕ, ಕ್ಸಿ ಅವರು ಅಮೆರಿಕ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಟ್ರಂಪ್ ಅವರನ್ನು ಧಿಕ್ಕರಿಸಲು ಬಯಸಿದ್ದರು. ಟ್ರಂಪ್ ಅವರ ಅನಿಯಂತ್ರಿತ ಸುಂಕ ಆದೇಶಗಳಿಂದ ತೊಂದರೆಗೀಡಾದ ಎಲ್ಲಾ ದೇಶಗಳು ಈ ಅವಕಾಶವನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡವು. ಭಾರತವು ಆ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ದೇಶ. ಕಡಿಮೆ ಅಲ್ಲ, ಹೆಚ್ಚೂ ಅಲ್ಲ. ಟ್ರಂಪ್ ಅವರ ದ್ರೋಹದಿಂದ ಮೋದಿ ಜಿ ಇಲ್ಲಿಗೆ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬ ಸತ್ಯ ಯಾರಿಗೂ ಮರೆಯಾಗಿಲ್ಲ. ಸತ್ಯವೆಂದರೆ ಇತ್ತೀಚಿನವರೆಗೂ ಮೋದಿ ಸರ್ಕಾರವು SCOಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಚೀನಾ ವಿರೋಧಿ ದೇಶಗಳ (ಯುಎಸ್ಎ, ಜಪಾನ್, ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾ ಮತ್ತು ಭಾರತ) ಮೈತ್ರಿಕೂಟವಾದ “ಕ್ವಾಡ್” ಗೆ ಹೆಚ್ಚು ನಿಷ್ಠವಾಗಿತ್ತು. ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಈ ಸಮ್ಮೇಳನದ ಸ್ಟಾರ್ ಅತಿಥಿ ಇದ್ದರೆ, ಅದು ಮೋದಿ ಜಿ ಅಲ್ಲ, ವ್ಲಾಡಿಮಿರ್ ಪುಟಿನ್.
ಈ ಸಮ್ಮೇಳನದ ನಿರ್ಣಯವು ಪಹಲ್ಗಾಮ್ನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಭಯೋತ್ಪಾದಕ ಘಟನೆಯನ್ನು (ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಪ್ರಾಯೋಜಿಸಿದ) ಖಂಡಿಸಿದ್ದರೆ, ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಜಾಫರ್ ಎಕ್ಸ್ಪ್ರೆಸ್ ಮತ್ತು ಖುಜ್ದಾರ್ನಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಭಯೋತ್ಪಾದಕ ದಾಳಿಗಳನ್ನು (ಇದಕ್ಕೆ ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ಭಾರತವನ್ನು ದೂಷಿಸಿದೆ) ಸಹ ಖಂಡಿಸಲಾಯಿತು. ಇಲ್ಲಿ ಭಾರತವು ಪಾಕಿಸ್ತಾನದಷ್ಟೇ ಮಹತ್ವವನ್ನು ಪಡೆದಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ತಪ್ಪಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಟಿಯಾಂಜಿನ್ ಅವರ ಚಿತ್ರಗಳು ಇಂದು ಭಾರತವು ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆಂದಿಗಿಂತಲೂ ಹೆಚ್ಚು ಏಕಾಂಗಿಯಾಗಿ ನಿಂತಿದೆ ಎಂಬ ದೊಡ್ಡ ಸತ್ಯವನ್ನು ಮರೆಮಾಚಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಭೂತಾನ್ ಹೊರತುಪಡಿಸಿ, ನಮ್ಮ ನೆರೆಹೊರೆಯಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ದೇಶದ ಆಡಳಿತ ಪಕ್ಷ ಅಥವಾ ನಾಯಕರು ಭಾರತ ವಿರೋಧಿ ಘೋಷಣೆಯ ಮೇಲೆ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದಿದ್ದಾರೆ. ಒಂದು ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಅಲಿಪ್ತ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಕಿರೀಟವಿಲ್ಲದ ರಾಜನಾಗಿದ್ದ ಭಾರತ, ಇಂದು ಮೂರನೇ ಜಗತ್ತಿನ ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿ ಅಪ್ರಸ್ತುತವಾಗಿದೆ.
ಗಾಜಾ (Gaza)ದಲ್ಲಿ ಇಸ್ರೇಲ್ನ ನರಮೇಧ ಮತ್ತು ಇರಾನ್ನ ಮೇಲಿನ ಅಮೆರಿಕದ ದಾಳಿಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಮೌನವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ವಿಶ್ವ ವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ನೈತಿಕತೆಗೆ ಭಂಗವಾಗಿದೆ. ಟ್ರಂಪ್ರ ಬೇಜವಾಬ್ದಾರಿ ತೆರಿಗೆಗೆ ಗುರಿಯಾಗುವುದರಿಂದ ಭಾರತದ ಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಎಷ್ಟು ಹಾನಿಯಾಯಿತೋ, ಅಮೆರಿಕ ಮತ್ತು ಟ್ರಂಪ್ರನ್ನು ಸಾಧ್ಯವಾದ ಎಲ್ಲಾ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಓಲೈಸಿದ ನಂತರವೂ ಹೀಗಾಯಿತಲ್ಲ ಅದರಿಂದ ಇನ್ನೂ ಹೆಚ್ಚು ಹಾನಿಯಾಗಿದೆ. ಈ ಎಲ್ಲ ಬಡಿದಾಟದ ನಡುವೆ ಭಾರತವು ರಷ್ಯಾದೊಂದಿಗಿನ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಂಡಿದೆ. ಸತ್ಯವೆಂದರೆ, ಈ ಸಂಬಂಧದ ಹಿಂದೆ ಪ್ರಾಮಾಣಿಕತೆ ಕಡಿಮೆ ಮತ್ತು ರಷ್ಯಾದ ಅಗ್ಗದ ತೈಲದಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಬಂಡವಾಳಿಗರ ದುರಾಸೆಯೇ ಹೆಚ್ಚು ಇದೆ.
ಕಳೆದ 11 ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ, ಮೋದಿಜಿ ಮೂರನೇ ಬಾರಿಗೆ ಚೀನಾ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಕ್ಸಿ ಅವರಿಗೆ ಸ್ನೇಹದ ಹಸ್ತವನ್ನು ಚಾಚುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಪ್ರತಿ ಬಾರಿಯೂ, ಚೀನಾ ಇದರ ಹಿಂದಿನ ಒತ್ತಡವನ್ನು ಗುರುತಿಸಿದ ನಂತರ ಪ್ರತೀಕಾರ ತೀರಿಸಿಕೊಂಡಿದೆ. ಲಡಾಖ್ನಲ್ಲಿ, ಡೋಕ್ಲಾಮ್ನಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಆಪರೇಷನ್ ಸಿಂಧೂರ್ನಲ್ಲಿ. ನಾಲ್ಕು ದಿನಗಳ ಯುದ್ಧದ ನಂತರ, ಭಾರತೀಯ ಜನರಲ್ “ಚೀನಾ ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಹಿಂದೆ ಇದೆ” ಎಂದು ಔಪಚಾರಿಕವಾಗಿ ಘೋಷಿಸಿದ್ದರು. ಸರ್ಕಾರ ಮತ್ತು ಆಸ್ಥಾನಿಕರು ಚೀನಾದ ಎಲ್ಲ ಸರಕುಗಳನ್ನು ಬಹಿಷ್ಕರಿಸುವಂತೆ ಮನವಿ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರು. ಅದರ ಕೆಲವು ತಿಂಗಳುಗಳ ನಂತರ, ಚೀನಾದಲ್ಲಿ ಚೀನಾದ ಆಶ್ರಯದಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಸಮ್ಮೇಳನದಲ್ಲಿ ಪ್ರಧಾನಿಯವರು ಚೀನಾದ ಅಧ್ಯಕ್ಷರ ಕೈ ಹಿಡಿದು ಮುಗುಳ್ನಕ್ಕರು. ಇದು ಸದ್ಭಾವನೆ ಅಥವಾ ಪಂಚಶೀಲತೆಯಿಂದಲ್ಲ, ದುರ್ಬಲ ನಾಯಕನ ಅಸಹಾಯಕತೆಯ ಕಾರಣದಿಂದ.
ಇದನ್ನೂ ಓದಿ ಈ ದಿನ ಸಂಪಾದಕೀಯ | ಮೋದಿಯವರ ತಾಯಿ ಮಾತ್ರ ಹೆಣ್ಣೇ! ಸೋನಿಯಾರನ್ನು ಅವಮಾನಿಸುವುದು ಸರಿಯೇ?
ನಿಜ ಏನೆಂದರೆ, ಈ ಬಲವಂತವು ಅಂತರರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ರಾಜಕೀಯದ ಏರಿಳಿತಕ್ಕಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಮೋದಿ ಸರ್ಕಾರದ ತಿಳಿವಳಿಕೆಯ ಏರಿಳಿತದಿಂದ ಹುಟ್ಟಿಕೊಂಡಿದೆ. ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ವಿದೇಶಾಂಗ ನೀತಿಯನ್ನು ಮೋದಿಜಿಯವರ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಪ್ರಚಾರ ಮತ್ತು ದೇಶದಲ್ಲಿ ಚುನಾವಣಾ ರಾಜಕೀಯಕ್ಕಾಗಿ ಸಾಧನವಾಗಿ ಬಳಸುವ ದುರಾಸೆ, ವಿಶ್ವವೇದಿಕೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಬದಲಾವಣೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಅಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ದೀರ್ಘಾವಧಿಯ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಯ ಬದಲು ಅಲ್ಪಾವಧಿಯ ಲಾಭ- ನಷ್ಟದ ಆಟದ ಪರಿಣಾಮಗಳನ್ನು ನಾವು ಅನುಭವಿಸುತ್ತಿದ್ದೇವೆ. ಈ ಕಥೆಯನ್ನು ಕೇಳಿದಾಗ, ನನ್ನ ಹಿರಿಯ ಸ್ನೇಹಿತರೊಬ್ಬರು ಹೇಳಿದರು, “ಭಯ್ಯಾ, ಇದು ‘ವಿದೇಶಾಂಗ ನೀತಿ’ ಅಲ್ಲ, ಇದು ‘ತಕ್ಷಣ ನೀತಿ’; ಅಂದರೆ, ತ್ವರಿತ ಪ್ರಯೋಜನಗಳನ್ನು ಪಡೆಯುವ ಮಾರ್ಗ”.
ಯೋಗೇಂದ್ರ ಯಾದವ್
ಸ್ವರಾಜ್ ಇಂಡಿಯಾದ ಸಂಸ್ಥಾಪಕರಲ್ಲಿ ಒಬ್ಬರು, ರಾಜಕೀಯ ವಿಶ್ಲೇಷಕ
