ರಾಯಚೂರು ಜಿಲ್ಲೆಯ ಕವಿತಾಲ್ ಮತ್ತು ಪಕ್ಕದ ಹಳ್ಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಸುಮಾರು 10 ಸಾವಿರಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಸಾಮಾನ್ಯ (ನ್ಯಾಚುರಲ್) ಮತ್ತು ಸುರಕ್ಷಿತ ಹೆರಿಗೆ ಮಾಡಿಸಿದ ಹೆಗ್ಗಳಿಕೆ ಮಲ್ಲಮ್ಮ ಅವರದ್ದು. 74 ವರ್ಷದ ಮಲ್ಲಮ್ಮ ಅವರನ್ನು ಕವಿತಾಲ್ ಪ್ರದೇಶದ ಜನರು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ಸೂಲಗಿತ್ತಿ ಮಲ್ಲಮ್ಮ ಎಂದೇ ಕರೆಯುತ್ತಾರೆ. ಅವರ ಸೇವೆಗಾಗಿ ಕರ್ನಾಟಕ ಸರ್ಕಾರವು ಇತ್ತೀಚೆಗೆ 2024ರ ಕನ್ನಡ ರಾಜ್ಯೋತ್ಸವ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ನೀಡಿ ಗೌರವಿಸಿದೆ.
ಮಲ್ಲಮ್ಮ ಅವರು ತಮ್ಮ ಸೂಲಗಿತ್ತಿ ಕಾಯಕ ಆರಂಭಸಿದ್ದು, 40 ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆ. ಗ್ರಾಮೀಣ ಕರ್ನಾಟಕ ಭಾಗದಲ್ಲಿ ಆರೋಗ್ಯ ಸೌಲಭ್ಯಗಳ ಕೊರತೆ ಹೆಚ್ಚಿದ್ದಾಗ ಮಲ್ಲಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಪ್ರದೇಶದ ಗರ್ಭಿಣಿಯರಿಗೆ ಹೆರಿಗೆ ಮಾಡಿಸುವ ಕೆಲಸ ಆರಂಭಿಸಿದರು. ತರಬೇತಿ ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ, ತಲೆಮಾರುಗಳ ಬುದ್ಧಿವಂತಿಕೆ ಮತ್ತು ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಹೆರಿಗೆಯ ಅಭ್ಯಾಸಗಳು ಅವರನ್ನು ಸೂಲಗಿತ್ತಿ ಕಾಯಕದಲ್ಲಿ ತೊಡಗಿಸಿತು. ಹಗಲು-ರಾತ್ರಿ ಎನ್ನದೆ ಗರ್ಭಿಣಿಯರ ಕರೆಗೆ ಸ್ಪಂದಿಸುತ್ತಾ ಹಳ್ಳಿ ಹಳ್ಳಿಗೆ ಕಾಲ್ನಡಿಗೆಯಲ್ಲಿಯೇ ಸಂಚರಿಸಿ, ಯಾವುದೇ ಪ್ರತಿಫಲದ (ಹಣ) ನಿರೀಕ್ಷೆಯಿಲ್ಲದೆ ಹೆರಿಗೆ ಮಾಡಿಸುತ್ತಿರುವ ಮಲ್ಲಮ್ಮ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ತಾಯಂದಿರು ಮತ್ತು ನವಜಾತ ಶಿಶುಗಳ ಜೀವವನ್ನು ಉಳಿಸಿದ್ದಾರೆ.
“ಹೆರಿಗೆ ಮಾಡಿಸುವುದನ್ನು ಪವಿತ್ರ ಕೆಲಸವೆಂದು ನಂಬಿದ್ದೇನೆ. ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ತಾಯಿಗೂ ಸುರಕ್ಷಿತ ಹೆರಿಗೆಯಾಗಬೇಕು. ನಾನು ಹಣದ ಬಗ್ಗೆ ಯೋಚಿಸಲೇ ಇಲ್ಲ; ತಾಯಿ ಮತ್ತು ಮಗುವಿನ ಯೋಗಕ್ಷೇಮವೇ ನನ್ನ ವೇತನ. ನಾನು ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸುವ ಜನರಿಂದ ನಾನು ಪಡೆಯುವ ಗೌರವ ಮತ್ತು ಪ್ರೀತಿಯಿಂದ ನಾನು ತೃಪ್ತನಾಗಿದ್ದೇನೆ” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ ಮಲ್ಲಮ್ಮ.
ಮಲ್ಲಮ್ಮ ಸಾಂಪ್ರದಾಯಿಕ ಗಿಡಮೂಲಿಕೆ ಔಷಧ ತಯಾಕೆಯಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಜ್ಞಾನ ಹೊಂದಿದ್ದಾರೆ. ಪ್ರಸವಾನಂತರದ ಚೇತರಿಕೆ ಮತ್ತು ಸಾಮಾನ್ಯ ಕಾಯಿಲೆಗಳಿಗೆ ಗಿಡಮೂಲಿಕೆಯಿಂದ ಪರಿಹಾರಗಳನ್ನು ಒದಗಿಸುತ್ತಾರೆ. ಅವರು ಸ್ಥಳೀಯರಲ್ಲಿ ‘ಗ್ರಾಮೀಣ ವೈದ್ಯೆ’ ಎಂಬ ಬಿರುದು ಪಡೆದಿದ್ದಾರೆ.
ಈ ವರದಿ ಓದಿದ್ದೀರಾ?: ಸತ್ಯ ಹೇಳುವುದು ದೇಶದ್ರೋಹ ಅಲ್ಲ- ಸಂವಿಧಾನ ವಿರೋಧ ಅಸಲು ದೇಶದ್ರೋಹ
ಅವರಿಗೆ ಆಸ್ಪತ್ರೆಗಳಲ್ಲಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡಲು ಅವಕಾಶಗಳನ್ನು ನೀಡಲಾಗಿತ್ತು. ಅದರೆ, ತಾವು ನಿಸ್ವಾರ್ಥವಾಗಿ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಬಯಸುವುದಾಗಿ ಹೇಳಿದ ಮಲ್ಲಮ್ಮ ಅವಕಾಶವನ್ನು ನಿರಾಕರಿಸಿದ್ದರು. ತಮ್ಮ ಸೇವೆಯು ಅಗತ್ಯವಿರುವವರಿಗೆ ಮಾಡುವ ಸಣ್ಣ ಸಹಾಯವೆಂದು ಅವರು ಭಾವಿಸಿದ್ದಾರೆ.
ಮಲ್ಲಮ್ಮ ತಮ್ಮ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ನಿಸ್ವಾರ್ಥ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಆದರೆ, ಅವರ ವೈಯಕ್ತಿಕ ಬದುಕು ಹೋರಾಟದಿಂದ ಕೂಡಿದೆ. ಅವರು ಸಣ್ಣದೊಂದು ಶೆಡ್ನಲ್ಲಿ ವಾಸಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಮಲಗುವುದಕ್ಕೆ ಒಂದು ಸಣ್ಣ ಶೆಡ್ ಮತ್ತು ಅವಳು ಅಡುಗೆ ಮಾಡಿ, ತನ್ನಲು ಮತ್ತೊಂದು ಶೆಡ್ಅನ್ನು ಅವರು ಅವಲಂಬಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಆ ಎರಡು ಶೆಡ್ಗಳ ನಡುವೆ ಜಾನುವಾರುಗಳ ಹಿಂಡು ಓಡಾಡುತ್ತಲೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಗಮನಾರ್ಹವೆಂದರೆ, ಆಕೆಗೆ ಸ್ವಂತ ಆಸ್ತಿಯೂ ಇಲ್ಲ. ಆಕೆ ಬದುಕುತ್ತಿರುವ ಶೆಟ್ ಕೂಡ ಸರ್ಕಾರಿ ಜಾಗದಲ್ಲಿದೆ. ಅದನ್ನು ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಯಾವಾಗ ಬೇಕಿದ್ದರೂ ಕೆಡವಬಹುದೆಂಬ ಆತಂಕವೂ ಅವರಲ್ಲಿದೆ.
“ನಾನು ಸರ್ಕಾರದಿಂದ ಕೇಳಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಒಂದೇ, ನನಗೆ ವಾಸಿಸಲು, ಅಡುಗೆ ಮಾಡಲು ಮತ್ತು ನನ್ನ ದೈನಂದಿನ ಕೆಲಸಗಳನ್ನು ನಿರ್ವಹಿಸಲು ಸರಿಯಾದ ವಸತಿ ಬೇಕು” ಎಂದು ಅವರು ಮನವಿ ಮಾಡಿದ್ದಾರೆ.
