‘ಪ್ರಥಮ್ ಅಲೋ’ ಮತ್ತು ‘ಡೈಲಿ ಸ್ಟಾರ್’ನಂತಹ ಸ್ವತಂತ್ರ ಧ್ವನಿಗಳು ಅಡಗಿದರೆ, ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶದಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಸರ್ಕಾರದ ಪರವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವ ಅಥವಾ ಮೂಲಭೂತವಾದಿಗಳನ್ನು ಓಲೈಸುವ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಮಾತ್ರ ಉಳಿಯುತ್ತವೆ. ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಒಂದೇ ಬಗೆಯ ನಿರೂಪಣೆ ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿದ್ದರೆ, ಅದು ಸರ್ವಾಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ರಹದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತದೆ. ಬಹುತ್ವವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವ ಈ ಪ್ರಯತ್ನ ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶದ ಆತ್ಮವನ್ನೇ ಕೊಲ್ಲುವಂತಿದೆ
ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶದಲ್ಲಿ ಶೇಖ್ ಹಸೀನಾ ಅವರ ಸರ್ವಾಧಿಕಾರಿ ಧೋರಣೆಯ ಆಳ್ವಿಕೆ ಕೊನೆಗೊಂಡು, ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಕ್ರಾಂತಿಯ ಮೂಲಕ ಹೊಸ ಶಕೆ ಆರಂಭವಾಯಿತು ಎಂದು ಜಗತ್ತು ಭಾವಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಹೊತ್ತಿನಲ್ಲೇ, ಅಲ್ಲಿ ಮತ್ತೊಂದು ಕರಾಳ ಅಧ್ಯಾಯ ತೆರೆದುಕೊಂಡಿದೆ. ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ ಮತ್ತು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಮರುಸ್ಥಾಪನೆಯ ಘೋಷಣೆಗಳೊಂದಿಗೆ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದ ಬದಲಾವಣೆಯ ಗಾಳಿ, ಈಗ ಮಾಧ್ಯಮ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯದ ದೀಪವನ್ನೇ ಆರಿಸಲು ಹೊರಟಂತಿದೆ. ಢಾಕಾದ ಹೃದಯಭಾಗದಲ್ಲಿರುವ ‘ಪ್ರಥಮ್ ಅಲೋ’ ಮತ್ತು ‘ಡೈಲಿ ಸ್ಟಾರ್’ ಪತ್ರಿಕಾ ಕಚೇರಿಗಳ ಮೇಲೆ ನಡೆದ ಸಂಘಟಿತ ದಾಳಿಗಳು, ಕೇವಲ ಎರಡು ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಮೇಲಿನ ಹಲ್ಲೆಯಲ್ಲ; ಅದು ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶದ ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಭವಿಷ್ಯದ ಮೇಲೆ ಬರೆಯಲಾದ ಮರಣಶಾಸನ ಎಂಬ ಆತಂಕವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದೆ.
ಢಾಕಾದ ವಾಣಿಜ್ಯ ಕೇಂದ್ರವಾದ ಕಾರ್ವಾನ್ ಬಜಾರ್, ಸಾಮಾನ್ಯವಾಗಿ ಪತ್ರಕರ್ತರ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳಿಂದ ಗಿಜಿಗುಡುತ್ತಿರುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಇತ್ತೀಚಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಅದು ರಣರಂಗವಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿದೆ. ನೂರಾರು ಸಂಖ್ಯೆಯಲ್ಲಿ ಜಮಾಯಿಸಿದ ಉದ್ರಿಕ್ತ ಗುಂಪುಗಳು, ದೇಶದ ಅತ್ಯಂತ ಜನಪ್ರಿಯ ಪತ್ರಿಕೆಗಳಾದ ‘ಪ್ರಥಮ್ ಅಲೋ’ ಮತ್ತು ‘ಡೈಲಿ ಸ್ಟಾರ್’ ಕಚೇರಿಗಳ ಮುಂಭಾಗದಲ್ಲಿ ನಡೆಸಿದ ದಾಂಧಲೆ ನಾಗರಿಕ ಸಮಾಜ ತಲೆತಗ್ಗಿಸುವಂತಿದೆ. ಪತ್ರಿಕೆಯ ಬ್ಯಾನರ್ಗಳನ್ನು ಹರಿದು ಹಾಕುವುದು, ಕಚೇರಿಯ ನಾಮಫಲಕಗಳಿಗೆ ಮಸಿ ಬಳಿಯುವುದು ಮತ್ತು ಪ್ರವೇಶ ದ್ವಾರಗಳನ್ನು ಧ್ವಂಸಗೊಳಿಸಲು ಯತ್ನಿಸಿದ್ದು, ಅಲ್ಲಿನ ಕಾನೂನು ಸುವ್ಯವಸ್ಥೆ ಯಾವ ಮಟ್ಟಕ್ಕೆ ಕುಸಿದಿದೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ನೇರ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿದೆ.
ಭಾರತೀಯ ಮಾಧ್ಯಮ ರಂಗದಲ್ಲಿ ಆಡಳಿತ ಪಕ್ಷದ ಪರವಾಗಿರುವ ಮಾಧ್ಯಮಗಳನ್ನು ಟೀಕಿಸಲು ಬಳಸಲಾಗುವ ‘ಗೋದಿ ಮೀಡಿಯಾ’ ಎಂಬ ಪದಪ್ರಯೋಗ ಈಗ ಗಡಿ ದಾಟಿ ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶ ತಲುಪಿದೆ. ಆದರೆ ಅಲ್ಲಿನ ಸಂದರ್ಭ ವಿಭಿನ್ನವಾಗಿದೆ. ಶೇಖ್ ಹಸೀನಾ ಅವರ ಆಳ್ವಿಕೆಯಲ್ಲಿ ತಟಸ್ಥವಾಗಿದ್ದ ಅಥವಾ ಉದಾರವಾದಿ ನಿಲುವು ಹೊಂದಿದ್ದ ಪತ್ರಿಕೆಗಳನ್ನು ಈಗ ‘ಭಾರತದ ಏಜೆಂಟರು’ ಮತ್ತು ‘ಹಸೀನಾ ಬೆಂಬಲಿಗರು’ ಎಂದು ಹಣೆಪಟ್ಟಿ ಕಟ್ಟಿ ‘ಗೋದಿ ಮೀಡಿಯಾ’ ಎಂದು ಕರೆಯಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ವಾಸ್ತವದಲ್ಲಿ ಈ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಹಸೀನಾ ಆಳ್ವಿಕೆಯಲ್ಲೂ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರವನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ್ದವು.
ಯಾವುದೇ ಪತ್ರಿಕೆಯ ಜೀವಾಳ ಅದರ ಸಂಪಾದಕೀಯ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ. ‘ಡೈಲಿ ಸ್ಟಾರ್’ನ ಸಂಪಾದಕ ಮಹಫೂಜ್ ಆನಮ್ ಮತ್ತು ‘ಪ್ರಥಮ್ ಅಲೋ’ನ ಸಂಪಾದಕ ಮತಿಯುರ್ ರೆಹಮಾನ್ ಅವರು ದಶಕಗಳಿಂದ ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶದ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದ ಘನತೆಯನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಂಡು ಬಂದವರು. ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಮನ್ನಣೆ ಪಡೆದ ಈ ಹಿರಿಯ ಪತ್ರಕರ್ತರನ್ನು ಈಗ ಗುರಿಯಾಗಿಸಲಾಗಿದೆ. ಸಂಪಾದಕೀಯ ಮಂಡಳಿಗಳು ಯಾವ ಸುದ್ದಿಯನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸಬೇಕು ಎಂಬುದನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುವ ಹಕ್ಕನ್ನು ಕಸಿದುಕೊಳ್ಳಲಾಗುತ್ತಿದೆ. “ನಾವು ಹೇಳಿದಂತೆ ವರದಿ ಮಾಡಿ, ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ ಪರಿಣಾಮ ನೆಟ್ಟಗಿರಲ್ಲ” ಎಂಬ ಬೆದರಿಕೆಗಳು ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮದ ಕತ್ತು ಹಿಸುಕುತ್ತಿವೆ.
ಭಾರತ ವಿರೋಧಿ ಅಲೆಯ ತೀವ್ರ ಸ್ವರೂಪ
ನೊಬೆಲ್ ಪ್ರಶಸ್ತಿ ಪುರಸ್ಕೃತ ಡಾ. ಮೊಹಮ್ಮದ್ ಯೂನುಸ್ ನೇತೃತ್ವದ ಮಧ್ಯಂತರ ಸರ್ಕಾರವು ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ, ವಾಕ್ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯಕ್ಕೆ ಮೊದಲ ಆದ್ಯತೆ ನೀಡುವುದಾಗಿ ಘೋಷಿಸಿತ್ತು. ಆದರೆ, ರಾಜಧಾನಿಯ ಪ್ರಮುಖ ರಸ್ತೆಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಧ್ಯಮ ಕಚೇರಿಗಳ ಮೇಲೆ ಹಲ್ಲೆ ನಡೆಯುತ್ತಿದ್ದರೂ, ಪೊಲೀಸ್ ಮತ್ತು ಸೇನಾ ಪಡೆಗಳು ಮೂಕಪ್ರೇಕ್ಷಕರಂತೆ ವರ್ತಿಸಿವೆ. ಗಂಟೆಗಟ್ಟಲೆ ಪ್ರತಿಭಟನೆ ನಡೆದರೂ ಭದ್ರತಾ ಪಡೆಗಳು ಗುಂಪನ್ನು ಚದುರಿಸುವಲ್ಲಿ ವಿಫಲವಾಗಿವೆ. ಸರ್ಕಾರದ ಈ ನಿಷ್ಕ್ರಿಯತೆ, ದಾಳಿಕೋರರಿಗೆ ಪರೋಕ್ಷ ಬೆಂಬಲ ನೀಡಿದಂತಿದೆ ಮತ್ತು ಸರ್ಕಾರದ ನಿಯಂತ್ರಣ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಬಗ್ಗೆ ಗಂಭೀರ ಅನುಮಾನಗಳನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿದೆ.
ಈ ದಾಳಿಗಳ ಹಿಂದೆ ಬಲವಾದ ಭಾರತ-ವಿರೋಧಿ ಮನಸ್ಥಿತಿ ಕೆಲಸ ಮಾಡುತ್ತಿದೆ ಎಂಬುದು ಗುಟ್ಟಾಗಿ ಉಳಿದಿಲ್ಲ. ‘ಪ್ರಥಮ್ ಅಲೋ’ ಮತ್ತು ‘ಡೈಲಿ ಸ್ಟಾರ್’ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಭಾರತದೊಂದಿಗೆ ಉತ್ತಮ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಮತ್ತು ರಾಜತಾಂತ್ರಿಕ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಪ್ರತಿಪಾದಿಸುತ್ತವೆ ಎಂಬ ಕಾರಣಕ್ಕಾಗಿಯೇ ಅವುಗಳನ್ನು ಗುರಿಯಾಗಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶದಲ್ಲಿನ ಇಸ್ಲಾಮಿಕ್ ಮೂಲಭೂತವಾದಿ ಗುಂಪುಗಳು, ಈ ಪತ್ರಿಕೆಗಳನ್ನು “ರಾ ಏಜೆಂಟರು” ಎಂದು ಬಿಂಬಿಸುವ ಮೂಲಕ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರಲ್ಲಿ ದ್ವೇಷದ ವಿಷಬೀಜ ಬಿತ್ತುತ್ತಿವೆ. ಭಾರತದ ಮೇಲಿನ ಸಿಟ್ಟನ್ನು ತೀರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಸ್ಥಳೀಯ ಉದಾರವಾದಿ ಮಾಧ್ಯಮಗಳನ್ನು ಬಲಿಪಶು ಮಾಡಲಾಗುತ್ತಿದೆ.
ಮೂಲಭೂತವಾದಿಗಳ ಪಾತ್ರ
ಈ ಪ್ರತಿಭಟನೆಗಳ ಮುಂಚೂಣಿಯಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಮೂಲಭೂತವಾದಿ ಸಂಘಟನೆಗಳ ಕಾರ್ಯಕರ್ತರು ಇದ್ದಾರೆ. ಈ ಸಂಘಟನೆಗಳಿಗೆ ‘ಪ್ರಥಮ್ ಅಲೋ’ನ ಜಾತ್ಯತೀತ ಮತ್ತು ಪ್ರಗತಿಪರ ನಿಲುವುಗಳು ಮೊದಲಿನಿಂದಲೂ ನುಂಗಲಾರದ ತುತ್ತಾಗಿವೆ. ಈಗಿನ ರಾಜಕೀಯ ಅಸ್ಥಿರತೆಯನ್ನು ಬಳಸಿಕೊಂಡು, ತಮ್ಮ ಧಾರ್ಮಿಕ ಅಜೆಂಡಾವನ್ನು ಹೇರಲು ಮತ್ತು ಜಾತ್ಯತೀತ ಧ್ವನಿಗಳನ್ನು ಅಡಗಿಸಲು ಇವರು ಈ ದಾಳಿಗಳನ್ನು ಸಂಘಟಿಸುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇದು ಕೇವಲ ರಾಜಕೀಯ ಸಂಘರ್ಷವಲ್ಲ, ಇದೊಂದು ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಸಂಘರ್ಷದ ರೂಪ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದೆ. ಶೇಖ್ ಹಸೀನಾ ಅವರನ್ನು ಪದಚ್ಯುತಗೊಳಿಸಿದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಹೋರಾಟಕ್ಕೆ ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ಜಾಗತಿಕ ಮಟ್ಟದ ಬೆಂಬಲವಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಆ ಹೋರಾಟದ ಒಂದು ಬಣ ಈಗ ತೀವ್ರಗಾಮಿ ನಿಲುವನ್ನು ತಳೆದಿರುವುದು ಆತಂಕಕಾರಿ. ವೈಷಮ್ಯ ವಿರೋಧಿ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿ ಒಕ್ಕೂಟದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಕೆಲವು ಗುಂಪುಗಳು ಮಾಧ್ಯಮ ಕಚೇರಿಗಳ ಮುಂದೆ ಜಮಾಯಿಸಿ, ಪತ್ರಿಕೆಗಳನ್ನು ಮುಚ್ಚುವಂತೆ ಒತ್ತಾಯಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಕ್ರಾಂತಿಯ ಮೂಲ ಉದ್ದೇಶವನ್ನೇ ಪ್ರಶ್ನಿಸುವಂತಿದೆ. ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವಕ್ಕಾಗಿ ಹೋರಾಡಿದ ವಿದ್ಯಾರ್ಥಿಗಳೇ ಈಗ ಅಸಹಿಷ್ಣುತೆಯ ಹಾದಿ ತುಳಿಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
ಆತಂಕದ ನೆರಳಲ್ಲಿ ಪತ್ರಕರ್ತರು
ಈ ದಾಳಿಗಳಿಗೆ ಇಂಧನ ಒದಗಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಹರಿದಾಡುತ್ತಿರುವ ಸುಳ್ಳು ಸುದ್ದಿಗಳು. ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಪ್ರಕಟಿಸದ ಶೀರ್ಷಿಕೆಗಳನ್ನು ಫೋಟೋಶಾಪ್ ಮಾಡಿ, ಈ ಪತ್ರಿಕೆಗಳು ಇಸ್ಲಾಂ ಧರ್ಮವನ್ನು ಅವಮಾನಿಸಿವೆ ಅಥವಾ ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶದ ಸಾರ್ವಭೌಮತ್ವಕ್ಕೆ ಧಕ್ಕೆ ತಂದಿವೆ ಎಂದು ಬಿಂಬಿಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಫೇಸ್ಬುಕ್ ಮತ್ತು ಯುಟ್ಯೂಬ್ಗಳಲ್ಲಿ ನಡೆಯುತ್ತಿರುವ ಈ ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಅಪಪ್ರಚಾರ ಅಭಿಯಾನವನ್ನು ತಡೆಯುವಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಾರ ಸಂಪೂರ್ಣ ವಿಫಲವಾಗಿದೆ. ಜನಸಾಮಾನ್ಯರು ಸತ್ಯಾಸತ್ಯತೆ ಪರಿಶೀಲಿಸದೆ ಭಾವೋದ್ವೇಗಕ್ಕೆ ಒಳಗಾಗಿ ಬೀದಿಗಿಳಿಯುತ್ತಿದ್ದಾರೆ.
ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶದ ಪತ್ರಕರ್ತರು ಇಂದು ತೀವ್ರ ಆತಂಕದ ನೆರಳಲ್ಲಿ ಬದುಕುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಕಚೇರಿಗೆ ಹೋಗಿ ಬರುವುದೇ ಒಂದು ಸಾಹಸದ ಕೆಲಸವಾಗಿಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಅನೇಕ ಪತ್ರಕರ್ತರು ತಮ್ಮ ಸುರಕ್ಷತೆಯ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿನ ತಮ್ಮ ಖಾತೆಗಳನ್ನು ನಿಷ್ಕ್ರಿಯಗೊಳಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಇನ್ನು ಕೆಲವರು ಸೂಕ್ಷ್ಮ ವಿಷಯಗಳ ವರದಿಯಿಂದ ದೂರವಿರುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಈ ‘ಸ್ವಯಂ-ಸೆನ್ಸಾರ್ಶಿಪ್’ ಪ್ರವೃತ್ತಿ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮಕ್ಕೆ ಮಾರಕ. ಭಯದ ವಾತಾವರಣದಲ್ಲಿ ಸತ್ಯ ಹೊರಬರಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ, ಇದು ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಸಮಾಜಕ್ಕೆ ದೊಡ್ಡ ನಷ್ಟವನ್ನು ಉಂಟುಮಾಡಲಿದೆ. ಪತ್ರಿಕೆಗಳ ಮೇಲಿನ ಈ ದಾಳಿ ಕೇವಲ ಸಂಪಾದಕೀಯ ವಿಭಾಗಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತವಾಗಿಲ್ಲ, ಇದು ಪತ್ರಿಕೆಗಳ ಆರ್ಥಿಕ ಬೆನ್ನೆಲುಬನ್ನು ಮುರಿಯುತ್ತಿದೆ. ವಿತರಣಾ ಜಾಲದಲ್ಲಿ ವ್ಯತ್ಯಯ ಉಂಟಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಮತ್ತು ಬ್ರ್ಯಾಂಡ್ ಇಮೇಜ್ಗೆ ಧಕ್ಕೆ ಬರುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ಪ್ರಮುಖ ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್ ಕಂಪನಿಗಳು ಜಾಹೀರಾತು ನೀಡಲು ಹಿಂದೇಟು ಹಾಕುತ್ತಿವೆ. ಈಗಾಗಲೇ ಆರ್ಥಿಕ ಸಂಕಷ್ಟದಲ್ಲಿರುವ ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶದಲ್ಲಿ, ಮಾಧ್ಯಮ ಕ್ಷೇತ್ರ ನಲುಗುತ್ತಿರುವುದರಿಂದ ಸಾವಿರಾರು ಉದ್ಯೋಗಿಗಳು ಬೀದಿಗೆ ಬೀಳುವ ಭೀತಿ ಎದುರಾಗಿದೆ.
ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಸಮುದಾಯದ ಕಟು ಟೀಕೆ
ಗಡಿಗಳಾಚೆಗೂ ಈ ದಾಳಿಯ ಬಿಸಿ ತಟ್ಟಿದೆ. ‘Reporters Without Borders’, ‘Committee to Protect Journalists’ ಮತ್ತು ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಾನವ ಹಕ್ಕುಗಳ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶದ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳ ಬಗ್ಗೆ ತೀವ್ರ ಕಳವಳ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿವೆ. ಯೂನುಸ್ ಸರ್ಕಾರಕ್ಕೆ ಪತ್ರ ಬರೆದಿರುವ ಈ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು, ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ರಕ್ಷಣೆ ಸರ್ಕಾರದ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಎಂದು ಎಚ್ಚರಿಸಿವೆ. ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶದ ವರ್ಚಸ್ಸು ಕುಸಿಯುತ್ತಿದ್ದು, ಇದು ಭವಿಷ್ಯದ ವಿದೇಶಿ ಹೂಡಿಕೆಗಳ ಮೇಲೂ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರಬಹುದು.
ಇದನ್ನು ಓದಿದ್ದೀರಾ? Epstein files | ಕಡತಗಳು ಬಿಚ್ಚಿಡುವ ಕರಾಳ ಸತ್ಯವೇನು? ಇದೆಯೇ ಇಸ್ರೇಲ್ ನಂಟು?
ಒಂದು ವೇಳೆ ‘ಪ್ರಥಮ್ ಅಲೋ’ ಮತ್ತು ‘ಡೈಲಿ ಸ್ಟಾರ್’ನಂತಹ ಸ್ವತಂತ್ರ ಧ್ವನಿಗಳು ಅಡಗಿದರೆ, ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶದಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಸರ್ಕಾರದ ಪರವಾಗಿ ಮಾತನಾಡುವ ಅಥವಾ ಮೂಲಭೂತವಾದಿಗಳನ್ನು ಓಲೈಸುವ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಮಾತ್ರ ಉಳಿಯುತ್ತವೆ. ಸಮಾಜದಲ್ಲಿ ಕೇವಲ ಒಂದೇ ಬಗೆಯ ನಿರೂಪಣೆ ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿದ್ದರೆ, ಅದು ಸರ್ವಾಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ರಹದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಡುತ್ತದೆ. ವಿರೋಧಾಭಿಪ್ರಾಯಗಳನ್ನು ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳದ ಸಮಾಜ ಎಂದಿಗೂ ಪ್ರಗತಿ ಸಾಧಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಬಹುತ್ವವನ್ನು ನಾಶಮಾಡುವ ಈ ಪ್ರಯತ್ನ ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶದ ಆತ್ಮವನ್ನೇ ಕೊಲ್ಲುವಂತಿದೆ.
ಕಾನೂನು ಹೋರಾಟ ಮತ್ತು ನ್ಯಾಯಾಂಗದ ಪಾತ್ರ
ಈ ದಾಳಿಗಳ ವಿರುದ್ಧ ಪತ್ರಿಕಾ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಕಾನೂನು ಹೋರಾಟಕ್ಕೆ ಮುಂದಾಗಿದ್ದರೂ, ಪ್ರಸ್ತುತ ಸನ್ನಿವೇಶದಲ್ಲಿ ನ್ಯಾಯಾಂಗದ ಮೇಲೂ ಒತ್ತಡವಿದೆ. ನ್ಯಾಯಾಲಯಗಳು ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗದಂತಹ ವಾತಾವರಣ ನಿರ್ಮಾಣವಾಗಿದೆ. ದಾಳಿಕೋರರ ವಿರುದ್ಧ ಕಠಿಣ ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಳ್ಳಲು ಹಿಂದೇಟು ಹಾಕಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ನ್ಯಾಯಾಂಗ ಮತ್ತು ಕಾರ್ಯಾಂಗ ಎರಡೂ ವಿಫಲವಾದರೆ, ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮಕ್ಕೆ ರಕ್ಷಣೆ ನೀಡುವವರ್ಯಾರು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಬೃಹದಾಕಾರವಾಗಿ ಬೆಳೆದಿದೆ.
ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ‘ಪ್ರಥಮ್ ಅಲೋ’ ಮತ್ತು ‘ಡೈಲಿ ಸ್ಟಾರ್’ ಮೇಲಿನ ದಾಳಿ ಕೇವಲ ಎರಡು ಕಟ್ಟಡಗಳ ಮೇಲಿನ ಕಲ್ಲು ತೂರಾಟವಲ್ಲ; ಇದು ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶದ ಆತ್ಮಸಾಕ್ಷಿಯ ಮೇಲಿನ ಹಲ್ಲೆ. “ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಸಮಾಜದ ಕನ್ನಡಿ” ಎನ್ನುತ್ತಾರೆ, ಆದರೆ ಆ ಕನ್ನಡಿಯನ್ನೇ ಒಡೆಯಲು ಹೊರಟಿರುವ ಗುಂಪುಗಳಿಗೆ, ವಿಕೃತ ಮುಖ ಕಾಣುವುದು ಇಷ್ಟವಿಲ್ಲದಿರಬಹುದು. ಮಧ್ಯಂತರ ಸರ್ಕಾರವು ತಕ್ಷಣವೇ ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಂಡು, ಮಾಧ್ಯಮಗಳಿಗೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ರಕ್ಷಣೆ ನೀಡದಿದ್ದರೆ ಮತ್ತು ದಾಳಿಕೋರರನ್ನು ಶಿಕ್ಷಿಸದಿದ್ದರೆ, ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶ ಅರಾಜಕತೆಯ ಅಂಧಕಾರದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ. ‘ಗೋದಿ’ಗೆ ನಡುಕ ಹುಟ್ಟಿಸುವ ಭರದಲ್ಲಿ, ಸತ್ಯದ ದನಿ ಅಡಗಿಸುವುದು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಗೆ ಸಮಾನ.
