ಪುರುಷರಿಗೊಂದು ನ್ಯಾಯ, ಮಹಿಳೆಯರಿಗೊಂದು ನ್ಯಾಯ ಎಂಬುದು ಯಾವ ಮಾನದಂಡದಲ್ಲೂ ಸರಿಹೊಂದುವುದಿಲ್ಲ. ಬ್ಯಾಟು ಹಿಡಿದು ಮೈದಾನಕ್ಕಿಳಿಯುವ ಪುರುಷನಿಗೆ ಸಿಗುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ, ಪೆನ್ನು ಹಿಡಿದು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವ ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ಸಿಗದಿರುವುದು ಅಮಾನವೀಯ. ಕೇವಲ ಪುರುಷರ ಸಾಧನೆಯನ್ನು ಸಂಭ್ರಮಿಸಿ, ದೇಶದ ಅರ್ಧದಷ್ಟು ಜನಸಂಖ್ಯೆಯಿರುವ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಕತ್ತಲ ಕೂಪಕ್ಕೆ ದೂಡುವ ಯಾವುದೇ ದೇಶವು ನೈಜ ಪ್ರಗತಿ ಸಾಧಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ
ಒಂದೆಡೆ ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ಅಫ್ಘಾನಿಸ್ತಾನದ ಪುರುಷರ ತಂಡ ಸಿಕ್ಸರ್, ಬೌಂಡರಿಗಳನ್ನು ಬಾರಿಸುತ್ತಿದ್ದರೆ, ತಾಲಿಬಾನ್ ಸರ್ಕಾರದ ಉನ್ನತ ನಾಯಕರು ಅದಕ್ಕೆ ಚಪ್ಪಾಳೆ ತಟ್ಟಿ ಸಂಭ್ರಮಿಸುತ್ತಾರೆ. ಆದರೆ, ಅದೇ ದೇಶದ ನಾಲ್ಕು ಗೋಡೆಗಳ ನಡುವೆ ‘ನನ್ನ ಶಾಲೆ, ನನ್ನ ಪುಸ್ತಕ, ನನ್ನ ಭವಿಷ್ಯ’ ಎಂದು ಬಿಕ್ಕಿ ಬಿಕ್ಕಿ ಅಳುವ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಆರ್ತನಾದ ಆ ಆಡಳಿತಗಾರರ ಕಿವಿಗೆ ಬೀಳುತ್ತಿಲ್ಲ. ಪುರುಷರಿಗೆ ಕ್ರೀಡಾ ಮೈದಾನವನ್ನು ತೆರೆದಿಟ್ಟಿರುವ ತಾಲಿಬಾನ್, ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳಿಗೆ ಶಾಲೆಯ ಬಾಗಿಲನ್ನು ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಮುಚ್ಚಿ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳೇ ಉರುಳಿವೆ. ಇದು ಇಂದಿನ ಅಫ್ಘಾನಿಸ್ತಾನದ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ವಿಪರ್ಯಾಸ.
ಆಗಸ್ಟ್ 2021ರಲ್ಲಿ ಅಫ್ಘಾನಿಸ್ತಾನವನ್ನು ಮರಳಿ ವಶಪಡಿಸಿಕೊಂಡ ತಾಲಿಬಾನ್, ಆರಂಭದಲ್ಲಿ “ನಾವು ಬದಲಾಗಿದ್ದೇವೆ, ಇಸ್ಲಾಮಿಕ್ ಚೌಕಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಹಕ್ಕುಗಳನ್ನು ನೀಡುತ್ತೇವೆ” ಎಂದು ಜಗತ್ತಿಗೆ ಭರವಸೆ ನೀಡಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಅಧಿಕಾರದ ಚುಕ್ಕಾಣಿ ಹಿಡಿದ ಕೆಲವೇ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಆ ಭರವಸೆಗಳು ಹುಸಿಯಾದವು. ಪುರುಷರ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ತಂಡಕ್ಕೆ ಎಲ್ಲ ರೀತಿಯ ಬೆಂಬಲ, ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ನೀಡುತ್ತಿರುವ ತಾಲಿಬಾನ್, ಕ್ರೀಡೆಯ ಮೂಲಕ ತಾವು ‘ಪ್ರಗತಿಪರರು’ ಎಂಬ ಮುಖವಾಡವನ್ನು ಜಗತ್ತಿನೆದುರು ಪ್ರದರ್ಶಿಸುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ, ಇದೇ ಆಡಳಿತವು ಮಹಿಳೆಯರ ಮೇಲಿನ ನಿರ್ಬಂಧಗಳನ್ನು ದಿನೇ ದಿನೇ ಬಿಗಿಗೊಳಿಸುತ್ತಲೇ ಸಾಗಿದೆ.
ವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆಯ ಮಕ್ಕಳ ನಿಧಿ (UNICEF) ಹಾಗೂ ಯುನೆಸ್ಕೋ ವರದಿಗಳ ಪ್ರಕಾರ, ಅಫ್ಘಾನಿಸ್ತಾನದಲ್ಲಿ ಪ್ರಸ್ತುತ ಸುಮಾರು 22 ಲಕ್ಷಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಶಿಕ್ಷಣದಿಂದ ವಂಚಿತರಾಗಿದ್ದಾರೆ. 6ನೇ ತರಗತಿಯ ಮೇಲ್ಪಟ್ಟ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವಂತಿಲ್ಲ, ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯದ ಮೆಟ್ಟಿಲೇರುವಂತಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಫತ್ವಾ ಹೊರಡಿಸಿ ನಾಲ್ಕು ವರ್ಷಗಳಾಗಿವೆ. ವಿಶ್ವದಲ್ಲೇ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳ ಶಿಕ್ಷಣವನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿಷೇಧಿಸಿರುವ ಏಕೈಕ ದೇಶ ಅಫ್ಘಾನಿಸ್ತಾನ.
ಶಾಲೆಯ ಸಮವಸ್ತ್ರ ಧರಿಸಿ, ಬೆನ್ನಿಗೊಂದು ಬ್ಯಾಗು ಹಾಕಿಕೊಂಡು ನಲಿಯುತ್ತಾ ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದ ಬಾಲೆಯರು ಇಂದು ಮನೆಯ ನಾಲ್ಕು ಗೋಡೆಗಳ ನಡುವೆ ಬಂಧಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ. “ನಾನು ವೈದ್ಯೆಯಾಗಬೇಕಿತ್ತು,” “ನಾನು ಶಿಕ್ಷಕಿಯಾಗಬೇಕಿತ್ತು,” ಎಂದು ಮಾಧ್ಯಮಗಳೆದುರು, ಸಾಮಾಜಿಕ ಜಾಲತಾಣಗಳಲ್ಲಿ ಮುಖ ಮುಚ್ಚಿಕೊಂಡು ಬಿಕ್ಕಿ ಬಿಕ್ಕಿ ಅಳುವ ಅಫ್ಘಾನ್ ಬಾಲೆಯರ ವಿಡಿಯೊಗಳು ಎಂಥವರ ಕರುಳನ್ನೂ ಹಿಂಡುವಂತಿವೆ. ಶಿಕ್ಷಣವಿಲ್ಲದೆ, ಭವಿಷ್ಯದ ಆಶಾಭಾವನೆಯಿಲ್ಲದೆ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಹದಿಹರೆಯದ ಹೆಣ್ಣುಮಕ್ಕಳು ತೀವ್ರ ಖಿನ್ನತೆಗೆ ಜಾರಿದ್ದಾರೆ ಎಂದು ಮಾನವ ಹಕ್ಕುಗಳ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಎಚ್ಚರಿಸಿವೆ. ಬಾಲ್ಯವಿವಾಹದ ಪ್ರಕರಣಗಳು ಅಲ್ಲಿ ಮಿತಿಮೀರುತ್ತಿವೆ.
ಇದನ್ನು ಓದಿದ್ದೀರಾ? ಪ್ರೀಮಿಯಂ ಲೇಖನ | ಎಐ ಕಣ್ಣಲ್ಲೂ ಜೀವಂತವಾಗಿದೆ ಜಾತಿ ವ್ಯವಸ್ಥೆ: ಡಿಜಿಟಲ್ ಲೋಕದ ಕರಾಳ ಮುಖ ಅನಾವರಣ
ಒಂದು ಸಮಾಜವನ್ನು ಸುಲಭವಾಗಿ ನಿಯಂತ್ರಿಸಬೇಕೆಂದರೆ ಆ ಸಮಾಜದ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಅಜ್ಞಾನದಲ್ಲಿಡುವುದು ದಬ್ಬಾಳಿಕೆಕೋರರ ಹಳೆಯ ತಂತ್ರ. ಮಹಿಳೆ ಅಕ್ಷರಸ್ಥಳಾದರೆ, ತನ್ನ ಹಕ್ಕುಗಳ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸುತ್ತಾಳೆ, ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ಸ್ವತಂತ್ರಳಾಗುತ್ತಾಳೆ ಎಂಬ ಭಯ ತಾಲಿಬಾನ್ ಆಡಳಿತಕ್ಕಿದೆ. ಹಾಗಾಗಿಯೇ, ಅವರು ಪುರುಷರ ಆಟೋಟಗಳಿಗೆ ನೀಡುವ ಮನ್ನಣೆಯನ್ನು ಹೆಣ್ಣಿನ ಅಕ್ಷರಾಭ್ಯಾಸಕ್ಕೆ ನೀಡುತ್ತಿಲ್ಲ. ಇಸ್ಲಾಮಿಕ್ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳಾದ ಸೌದಿ ಅರೇಬಿಯಾ, ಯುಎಇ, ಇಂಡೋನೇಷ್ಯಾಗಳಲ್ಲಿ ಮಹಿಳೆಯರು ಶಿಕ್ಷಣ, ವಿಜ್ಞಾನ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಸಾಧನೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೆ, ಅಫ್ಘಾನಿಸ್ತಾನ ಮಾತ್ರ ಶಿಲಾಯುಗದತ್ತ ಮುಖ ಮಾಡಿದೆ.
ವಿಶ್ವಸಂಸ್ಥೆ ಸೇರಿದಂತೆ ಜಾಗತಿಕ ಸಮುದಾಯವು ತಾಲಿಬಾನ್ನ ಈ ನಡೆಯನ್ನು ‘ಲಿಂಗತ್ವ ವರ್ಣಭೇದ ನೀತಿ’ ಎಂದು ಕರೆದು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಖಂಡಿಸಿದೆ. ಆದರೆ, ಈ ಖಂಡನೆಗಳು ಕೇವಲ ಹೇಳಿಕೆಗಳಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಸೀಮಿತವಾಗಿವೆ. ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ತಾಲಿಬಾನ್ ಮೇಲೆ ಒತ್ತಡ ಹೇರುವ ಪ್ರಯತ್ನಗಳು ನಿರೀಕ್ಷಿತ ಫಲ ನೀಡಿಲ್ಲ. ಅಫ್ಘಾನ್ ಪುರುಷರ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ತಂಡದೊಂದಿಗೆ ಆಡಲು ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾದಂತಹ ಕೆಲವು ದೇಶಗಳು ನಿರಾಕರಿಸಿದರೂ, ಬಹುತೇಕ ಜಾಗತಿಕ ವೇದಿಕೆಗಳಲ್ಲಿ ಆ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ತಂಡಕ್ಕೆ ಈಗಲೂ ಸ್ವಾಗತವಿದೆ. ಇದು ಅಫ್ಘಾನ್ ಮಹಿಳೆಯರಿಗೆ ಜಾಗತಿಕ ಸಮುದಾಯ ಮಾಡುತ್ತಿರುವ ದ್ರೋಹವಲ್ಲವೇ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಮೂಡುವುದು ಸಹಜ.
ಪುರುಷರಿಗೊಂದು ನ್ಯಾಯ, ಮಹಿಳೆಯರಿಗೊಂದು ನ್ಯಾಯ ಎಂಬುದು ಯಾವ ಮಾನದಂಡದಲ್ಲೂ ಸರಿಹೊಂದುವುದಿಲ್ಲ. ಬ್ಯಾಟು ಹಿಡಿದು ಮೈದಾನಕ್ಕಿಳಿಯುವ ಪುರುಷನಿಗೆ ಸಿಗುವ ಸ್ವಾತಂತ್ರ್ಯ, ಪೆನ್ನು ಹಿಡಿದು ಶಾಲೆಗೆ ಹೋಗುವ ಹೆಣ್ಣಿಗೆ ಸಿಗದಿರುವುದು ಅಮಾನವೀಯ. ಕೇವಲ ಪುರುಷರ ಸಾಧನೆಯನ್ನು ಸಂಭ್ರಮಿಸಿ, ದೇಶದ ಅರ್ಧದಷ್ಟು ಜನಸಂಖ್ಯೆಯಿರುವ ಮಹಿಳೆಯರನ್ನು ಕತ್ತಲ ಕೂಪಕ್ಕೆ ದೂಡುವ ಯಾವುದೇ ದೇಶವು ನೈಜ ಪ್ರಗತಿ ಸಾಧಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ. ಆ 22 ಲಕ್ಷ ಬಾಲೆಯರ ಕಣ್ಣೀರು ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ಆಡಳಿತ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನೇ ಸುಟ್ಟುಹಾಕುವ ಕಿಡಿಯಾಗುವ ಮುನ್ನ, ಜಗತ್ತು ಎಚ್ಚೆತ್ತುಕೊಳ್ಳಬೇಕಿದೆ.
