ಕ್ರೀಡಾ ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ಸಾಧಿಸಿದ ಗೆಲುವಿನ ಸಂಕೇತವಾದ ಟ್ರೋಫಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ಮಸೀದಿಗೆ ತೆರಳುವುದು ಅಥವಾ ಚರ್ಚ್ಗೆ ಹೋಗುವುದು ಎಷ್ಟು ಸೂಕ್ತವಲ್ಲವೋ, ಅದೇ ರೀತಿ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುವುದು ಕೂಡ ಕ್ರೀಡೆಯ ನೈಜ ಆಶಯಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾದದ್ದೇ ಆಗಿರುತ್ತದೆ. ಕ್ರೀಡೆಗೆ ಯಾವುದೇ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಧರ್ಮ, ಜಾತಿ ಅಥವಾ ಪ್ರಾಂತ್ಯದ ಹಂಗಿರುವುದಿಲ್ಲ; ಅದು ಕೇವಲ ಪ್ರತಿಭೆ, ಒಗ್ಗಟ್ಟು ಮತ್ತು ಪರಿಶ್ರಮವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಪೂಜಿಸುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಕ್ರೀಡೆಯಲ್ಲಿ ಅಂತರ್ಗತವಾಗಿರುವ ‘ಜಾತ್ಯತೀತತೆ’ಯ ಉನ್ನತ ಮೌಲ್ಯವನ್ನು ಆಟಗಾರರು, ತರಬೇತುದಾರರು, ಆಡಳಿತ ಮಂಡಳಿಯ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಸೇರಿದಂತೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಎತ್ತಿಹಿಡಿದು ಗೌರವಿಸಬೇಕು
ಇತ್ತೀಚೆಗೆ ಮುಕ್ತಾಯವಾದ ಟಿ20 ವಿಶ್ವಕಪ್ ಟೂರ್ನಿಯಲ್ಲಿ ಭಾರತ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ತಂಡವು ಚಾಂಪಿಯನ್ ಆಗಿ ಹೊರಹೊಮ್ಮಿದ್ದು ಇಡೀ ದೇಶವೇ ಹೆಮ್ಮೆಯಿಂದ ಸಂಭ್ರಮಿಸುವಂತಹ ಐತಿಹಾಸಿಕ ಕ್ಷಣ. ನಾಯಕ ಸೂರ್ಯಕುಮಾರ್ ಯಾದವ್ ಅವರ ಸಾರಥ್ಯದಲ್ಲಿ ಹಾಗೂ ಮುಖ್ಯ ಕೋಚ್ ಗೌತಮ್ ಗಂಭೀರ್ ಅವರ ಮಾರ್ಗದರ್ಶನದಲ್ಲಿ ಮೂಡಿಬಂದ ಈ ಅದ್ಭುತ ಗೆಲುವು ಕೋಟ್ಯಂತರ ಕ್ರೀಡಾಭಿಮಾನಿಗಳ ಮೊಗದಲ್ಲಿ ಮಂದಹಾಸ ಮೂಡಿಸಿದೆ. ಇದು ಕೇವಲ ಒಂದು ತಂಡದ ಗೆಲುವಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಇಡೀ ದೇಶದ 140 ಕೋಟಿಗೂ ಅಧಿಕ ಜನರ ಭರವಸೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಾರ್ಥನೆಯ ಫಲವಾಗಿದೆ.
ಆದರೆ, ಈ ಅಪೂರ್ವ ಗೆಲುವಿನ ನಂತರ ನಡೆದ ಆಚರಣೆಯ ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ವಿದ್ಯಮಾನವು ಕ್ರೀಡಾ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಹಾಗೂ ಗಂಭೀರ ಚರ್ಚೆಯೊಂದನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿದೆ. ವಿಶ್ವಕಪ್ ಟ್ರೋಫಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ಮಧ್ಯರಾತ್ರಿ ಧಾರ್ಮಿಕ ಕೇಂದ್ರಕ್ಕೆ ನಾಯಕ ಸೂರ್ಯಕುಮಾರ್ ಯಾದವ್ ಭೇಟಿ ನೀಡಿದ್ದು ಈ ಚರ್ಚೆಗೆ ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣ. ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಅವರೊಂದಿಗೆ ತಂಡದ ಮುಖ್ಯ ಕೋಚ್ ಗೌತಮ್ ಗಂಭೀರ್ ಹಾಗೂ ಐಸಿಸಿ ಅಧ್ಯಕ್ಷ ಜಯ್ ಶಾ ಉಪಸ್ಥಿತರಿದ್ದರು.
ವೈಯಕ್ತಿಕ ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ದೇವರ ದರ್ಶನ ಪಡೆಯುವುದು ಮತ್ತು ಪ್ರಾರ್ಥಿಸುವುದು ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರ ಸಾಂವಿಧಾನಿಕ ಹಕ್ಕು; ಆದರೆ, ಇಡೀ ದೇಶವನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುವ, ಭಿನ್ನ ಧರ್ಮಗಳ ಕೋಟ್ಯಂತರ ಜನರ ಭಾವನೆಗಳು ಅಡಕವಾಗಿರುವ ಟ್ರೋಫಿಯನ್ನು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಧಾರ್ಮಿಕ ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ ಬಹಿರಂಗವಾಗಿ ಪ್ರದರ್ಶಿಸಿದ್ದು ಭಿನ್ನ ಸಂದೇಶವನ್ನು ರವಾನಿಸಿದೆ. ಇದು ಭಾರತದ ಕ್ರೀಡಾ ಗೆಲುವುಗಳ ಮೇಲೆ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಧರ್ಮದ ಮೊಹರು ಒತ್ತುವ ಅಥವಾ ಕ್ರೀಡೆಯನ್ನು ಕೇಸರೀಕರಣಗೊಳಿಸುವ ಬಹಿರಂಗ ಹೆಜ್ಜೆ ಎಂಬ ಆತಂಕವನ್ನು ಹುಟ್ಟುಹಾಕಿದೆ. ಇನ್ನು ಮುಂದಿನ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ಕ್ರೀಡಾ ಗೆಲುವುಗಳ ಆಚರಣೆಗಳು ಹೀಗೆಯೇ ಮೊದಲುಗೊಳ್ಳಬೇಕೆಂಬ ಮೇಲ್ಪಂಕ್ತಿಯನ್ನು ಇದು ಹಾಕಿಕೊಡುತ್ತದೆಯೇ ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಎದ್ದಿದೆ.
ಕ್ರೀಡಾ ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ಸಾಧಿಸಿದ ಗೆಲುವಿನ ಸಂಕೇತವಾದ ಟ್ರೋಫಿಯನ್ನು ಹಿಡಿದು ಮಸೀದಿಗೆ ತೆರಳುವುದು ಅಥವಾ ಚರ್ಚ್ಗೆ ಹೋಗುವುದು ಎಷ್ಟು ಸೂಕ್ತವಲ್ಲವೋ, ಅದೇ ರೀತಿ ದೇವಸ್ಥಾನಕ್ಕೆ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುವುದು ಕೂಡ ಕ್ರೀಡೆಯ ನೈಜ ಆಶಯಕ್ಕೆ ವಿರುದ್ಧವಾದದ್ದೇ ಆಗಿರುತ್ತದೆ. ಕ್ರೀಡೆಗೆ ಯಾವುದೇ ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಧರ್ಮ, ಜಾತಿ ಅಥವಾ ಪ್ರಾಂತ್ಯದ ಹಂಗಿರುವುದಿಲ್ಲ; ಅದು ಕೇವಲ ಪ್ರತಿಭೆ, ಒಗ್ಗಟ್ಟು ಮತ್ತು ಪರಿಶ್ರಮವನ್ನು ಮಾತ್ರ ಪೂಜಿಸುತ್ತದೆ. ಆದ್ದರಿಂದ, ಕ್ರೀಡೆಯಲ್ಲಿ ಅಂತರ್ಗತವಾಗಿರುವ ‘ಜಾತ್ಯತೀತತೆ’ಯ ಉನ್ನತ ಮೌಲ್ಯವನ್ನು ಆಟಗಾರರು, ತರಬೇತುದಾರರು, ಆಡಳಿತ ಮಂಡಳಿಯ ಅಧಿಕಾರಿಗಳು ಸೇರಿದಂತೆ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬರೂ ಎತ್ತಿಹಿಡಿದು ಗೌರವಿಸಬೇಕು. ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಹೆಮ್ಮೆಯ ಸಂಕೇತವಾಗಿರುವ ಕ್ರೀಡೆಯನ್ನು ಯಾವುದೇ ಒಂದು ಧಾರ್ಮಿಕ ಚೌಕಟ್ಟಿನೊಳಗೆ ಬಂಧಿಸದೆ, ಎಲ್ಲಾ ಧರ್ಮದವರನ್ನೂ ಸಮಾನವಾಗಿ ಕಾಣುವ ಮತ್ತು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಒಳಗೊಳ್ಳುವ ವಿಶಾಲ ಹಾಗೂ ಪಾರದರ್ಶಕ ಮನೋಭಾವವನ್ನು ಮೆರೆಯುವುದು ಅತ್ಯಂತ ಅವಶ್ಯಕವಾಗಿದೆ.
ವಾಸ್ತವವಾಗಿ, ಯಾವುದೇ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ತಂಡದ ಗೆಲುವು ಕೇವಲ ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ ಅಥವಾ ಒಂದು ಸಮುದಾಯದ ಶ್ರಮವಾಗಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಭಾರತೀಯ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ತಂಡವು ನಮ್ಮ ದೇಶದ ‘ವೈವಿಧ್ಯತೆಯಲ್ಲಿ ಏಕತೆ’ಯ ಅಪ್ಪಟ ಪ್ರತಿರೂಪವಾಗಿದೆ. ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ಹನ್ನೊಂದು ಆಟಗಾರರು ಕಣಕ್ಕಿಳಿದಾಗ ಅವರು ಜಾತಿ, ಧರ್ಮ, ಭಾಷೆ ಮತ್ತು ಪ್ರಾಂತ್ಯಗಳ ಎಲ್ಲೆಗಳನ್ನು ಮೀರಿ ಕೇವಲ ಭಾರತೀಯರಾಗಿ ಹೋರಾಡುತ್ತಾರೆ. ಈ ಸಾಮೂಹಿಕ ಶ್ರಮದಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಯೊಬ್ಬ ಆಟಗಾರನ ಬೆವರ ಹನಿಯೂ ಸಮಾನ ಮೌಲ್ಯವನ್ನು ಹೊಂದಿರುತ್ತದೆ.
ಈ ಬಾರಿಯ ಟಿ20 ವಿಶ್ವಕಪ್ ಟೂರ್ನಿಯ ಯಶಸ್ಸಿನ ಹಾದಿಯನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೆ ಈ ವೈವಿಧ್ಯತೆಯ ಶಕ್ತಿ ನಮಗೆ ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಅರಿವಾಗುತ್ತದೆ. ಸೂಪರ್ 8 ಮತ್ತು ನಾಕೌಟ್ ಹಂತದಂತಹ ಅತ್ಯಂತ ಒತ್ತಡದ ಹಾಗೂ ನಿರ್ಣಾಯಕ ಪಂದ್ಯಗಳಲ್ಲಿ ತಂಡಕ್ಕೆ ಆಸರೆಯಾಗಿ ನಿಂತವರಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಶ್ಚಿಯನ್ ಸಮುದಾಯದ ಸಂಜು ಸ್ಯಾಮ್ಸನ್ ಅವರ ಅದ್ಭುತ ಆಟ ಮತ್ತು ಕೊಡುಗೆ ಅನನ್ಯವಾದದ್ದು. ತಂಡವು ಚಾಂಪಿಯನ್ ಆಗಿ ಮುನ್ನುಗ್ಗುವಲ್ಲಿ ಅವರ ಪಾತ್ರ ನಿರ್ಣಾಯಕವಾಗಿತ್ತು ಎಂಬುದನ್ನು ಕ್ರೀಡಾಲೋಕ ಸದಾ ಸ್ಮರಿಸುತ್ತದೆ.
ಇದನ್ನು ಓದಿದ್ದೀರಾ? ಪಶ್ಚಿಮ ಏಷ್ಯಾದಲ್ಲಿ ಅಮೆರಿಕದ ವಿನಾಶಕಾರಿ ನೀತಿ, ಭಾರತೀಯ ವಿಮಾನಯಾನಕ್ಕೆ ದುಃಸ್ವಪ್ನ
ಅದೇ ರೀತಿ, ಟೀಂ ಇಂಡಿಯಾದ ಬೌಲಿಂಗ್ ವಿಭಾಗದಲ್ಲಿ ಎದುರಾಳಿಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟಿಹಾಕುವಲ್ಲಿ ಮುಸ್ಲಿಂ ಸಮುದಾಯದ ಮೊಹಮ್ಮದ್ ಸಿರಾಜ್ ಅವರ ಪಾತ್ರವೂ ಅಷ್ಟೇ ಹಿರಿದು. ತಮ್ಮ ಅತ್ಯುತ್ತಮ ದಾಳಿಯ ಮೂಲಕ ವಿಶ್ವಕಪ್ ಅಲ್ಲದೆ ಹಲವು ಪ್ರಮುಖ ಟೂರ್ನಿಗಳಲ್ಲಿ ತಂಡಕ್ಕೆ ಮುನ್ನಡೆ ತಂದುಕೊಟ್ಟ ಸಿರಾಜ್ ಅವರ ಪರಿಶ್ರಮ ಸದಾ ಶ್ಲಾಘನೀಯ. ಅವರಲ್ಲದೆ ಶಿವಂ ದುಬೆ, ಇಶಾನ್ ಕಿಶನ್ ಹೀಗೆ, ಎಲ್ಲಾ ಧರ್ಮದ ಆಟಗಾರರ ಒಗ್ಗಟ್ಟಿನ ಶ್ರಮದಿಂದ ಒಲಿದಿರುವ ಈ ವಿಶ್ವಕಪ್ ಅನ್ನು ಕೇವಲ ಒಂದು ಧರ್ಮದ ಆಚರಣೆಯ ಕೇಂದ್ರದಲ್ಲಿ ಇಡುವುದು ಕ್ರೀಡಾ ಸ್ಫೂರ್ತಿಗೆ ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಸರಿಹೊಂದುತ್ತದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ನಾವು ವಿಮರ್ಶಿಸಬೇಕಿದೆ.
ಕ್ರೀಡೆ ಎಂಬುದು ಸದಾ ಜಾತ್ಯತೀತ ತತ್ವದ ಆಧಾರದ ಮೇಲೆಯೇ ನಿಲ್ಲುವಂತಹ ಒಂದು ಅದ್ಭುತ ಶಕ್ತಿ. ಭ್ರಾತೃತ್ವ, ಸೌಹಾರ್ದತೆ ಮತ್ತು ಸಹಬಾಳ್ವೆಗೆ ಕ್ರೀಡೆಗಿಂತ ದೊಡ್ಡ ಉದಾಹರಣೆ ಮತ್ತೊಂದಿಲ್ಲ. ಕ್ರೀಡೆಯು ಜನರನ್ನು ಒಗ್ಗೂಡಿಸುತ್ತದೆಯೇ ಹೊರತು ಎಂದಿಗೂ ವಿಭಜಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಇಂತಹ ಉನ್ನತ ಮೌಲ್ಯಗಳನ್ನು ಹೊಂದಿರುವ ಕ್ರೀಡೆಯನ್ನು ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಧರ್ಮಕ್ಕೆ ಸೀಮಿತಗೊಳಿಸುವ ಇಂತಹ ನಡೆಗಳು, ಇತರ ಸಮುದಾಯದ ಆಟಗಾರರಲ್ಲಿ ಮತ್ತು ಕೋಟ್ಯಂತರ ಅಭಿಮಾನಿಗಳಲ್ಲಿ ಅನ್ಯಾಯದ ಅಥವಾ ಪ್ರತ್ಯೇಕತೆಯ ಭಾವನೆಯನ್ನು ಮೂಡಿಸುವ ಅಪಾಯವಿರುತ್ತದೆ.
ಭಾರತೀಯ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ನಿಯಂತ್ರಣ ಮಂಡಳಿ (BCCI) ಮತ್ತು ತಂಡದ ಆಡಳಿತವು ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಎಂಬುದು ದೇಶದ ಜನರನ್ನು ಬೆಸೆಯುವ ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಕೊಂಡಿ ಎಂಬುದನ್ನು ಸದಾ ನೆನಪಿನಲ್ಲಿಡಬೇಕು. ಗೆಲುವಿನ ಸಂಭ್ರಮಾಚರಣೆಗಳು ಎಲ್ಲಾ ಧರ್ಮ, ವರ್ಗದ ಜನರನ್ನು ಒಳಗೊಳ್ಳುವಂತಿರಬೇಕೇ ವಿನಃ ಪ್ರತ್ಯೇಕಿಸುವಂತಿರಬಾರದು. ಕ್ರೀಡೆಯ ಮೂಲ ಆಶಯವಾದ ‘ಸಮಾನತೆ’ಯನ್ನು ಕಾಪಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ನಿಟ್ಟಿನಲ್ಲಿ ಬಿಸಿಸಿಐ ಇನ್ನಷ್ಟು ಜವಾಬ್ದಾರಿಯುತ ಹಾಗೂ ಸಂವೇದನಾಶೀಲ ಹೆಜ್ಜೆಗಳನ್ನು ಇಡಬೇಕಾದ ಅಗತ್ಯವಿದೆ.
ಈ ಘಟನೆಯಲ್ಲಿ ಅತ್ಯಂತ ಅಚ್ಚರಿ ಹಾಗೂ ಕಳವಳ ಮೂಡಿಸಿರುವ ಮತ್ತೊಂದು ಅಂಶವೆಂದರೆ, ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಮಂಡಳಿಯ (ICC) ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾಗಿರುವ ಜಯ್ ಶಾ ಅವರ ಉಪಸ್ಥಿತಿ. ಜಯ್ ಶಾ ಅವರು ಈಗ ಕೇವಲ ಭಾರತೀಯ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಮಂಡಳಿಯ ಭಾಗವಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಇಡೀ ವಿಶ್ವ ಕ್ರಿಕೆಟ್ನ ಅತ್ಯುನ್ನತ ಹುದ್ದೆಯಲ್ಲಿದ್ದಾರೆ. ಹತ್ತಾರು ದೇಶಗಳು ಮತ್ತು ಭಿನ್ನ ಧರ್ಮಗಳ ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳನ್ನು ಪ್ರತಿನಿಧಿಸುವ ಜಾಗತಿಕ ಸಂಸ್ಥೆಯ ಮುಖ್ಯಸ್ಥರೊಬ್ಬರು, ಟ್ರೋಫಿಯೊಂದಿಗೆ ಒಂದು ನಿರ್ದಿಷ್ಟ ಧರ್ಮದ ಆಚರಣೆಯಲ್ಲಿ ಪಾಲ್ಗೊಳ್ಳುವುದು ಅಂತಾರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಮಟ್ಟದಲ್ಲಿ ತಪ್ಪು ಸಂದೇಶವನ್ನು ರವಾನಿಸಿದಂತಾಗುತ್ತದೆ.
ಐಸಿಸಿ ಅಧ್ಯಕ್ಷರಾದವರು ಇಂತಹ ಸೂಕ್ಷ್ಮ ಸಂದರ್ಭಗಳಲ್ಲಿ ಎಲ್ಲಾ ಧರ್ಮ ಹಾಗೂ ದೇಶಗಳನ್ನು ಸಮಾನ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ನೋಡುವ ಮತ್ತು ಅಪ್ಪಟ ಜಾತ್ಯತೀತ ನಿಲುವನ್ನು ಕಾಯ್ದುಕೊಳ್ಳುವ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯನ್ನು ಪ್ರದರ್ಶಿಸಬೇಕು. ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳು ಅಥವಾ ಮುಖಂಡರು ವೈಯಕ್ತಿಕವಾಗಿ ದೇವರ ಮೇಲೆ ನಂಬಿಕೆ ಇಡುವುದು ಅವರ ಹಕ್ಕು; ಆದರೆ, ಇಡೀ ದೇಶದ ನಂಬಿಕೆಯ ಪ್ರತೀಕವಾಗಿರುವ ಟ್ರೋಫಿಯನ್ನು ಸಂಭ್ರಮಿಸುವಾಗ ಅದು ಕ್ರೀಡೆಯ ಮೂಲ ಜಾತ್ಯತೀತ ಆಶಯಕ್ಕೆ ಧಕ್ಕೆ ತರಬಾರದು. ಭವಿಷ್ಯದಲ್ಲಿ ಕ್ರೀಡಾ ಆಚರಣೆಗಳು ಎಲ್ಲರನ್ನೂ ಒಳಗೊಳ್ಳುವ ವಿಶಾಲ ಮನೋಭಾವವನ್ನು ಹೊಂದಿರಲಿ ಎಂಬುದಷ್ಟೇ ನೈಜ ಕ್ರೀಡಾಭಿಮಾನಿಗಳ ಒಕ್ಕೊರಲಿನ ಆಶಯ.
