ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ನಿರಂತರವಾಗಿ ರಾಜಕೀಯ ಮತ್ತು ಕೋಮು ವಿಷಯಗಳಲ್ಲೇ ಜನರನ್ನು ಮುಳುಗಿಸಿಟ್ಟಾಗ, ಆಡಳಿತ ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಅದಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡ ರಕ್ಷಾ ಕವಚ ಮತ್ತೊಂದಿಲ್ಲ. ಜನರ ಗಮನ ಬೇರೆಡೆ ಇರುವಾಗ, ತಮ್ಮ ವೈಫಲ್ಯಗಳನ್ನು ಮರೆಮಾಚುವುದು ಮತ್ತು ಉತ್ತರದಾಯಿತ್ವದಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸುಲಭವಾಗುತ್ತದೆ.
ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಮೂಲಭೂತ ಆಶಯ ಕೇವಲ ಐದು ವರ್ಷಗಳಿಗೊಮ್ಮೆ ಮತ ಚಲಾಯಿಸುವುದಷ್ಟೇ ಅಲ್ಲ, ಅದು ನಿರಂತರ ಜಾಗೃತಿ, ಸಂವಾದ ಮತ್ತು ಆಡಳಿತದ ಉತ್ತರದಾಯಿತ್ವವನ್ನು ಖಚಿತಪಡಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ. ಈ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯಲ್ಲಿ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ವಲಯವನ್ನು ಜೀವಂತವಾಗಿಡುವ ಗುರುತರ ಜವಾಬ್ದಾರಿ ಇರುವುದು ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಮೇಲೆ. ಮಾಧ್ಯಮ ಕೇವಲ ವರದಿಗಾರನಲ್ಲ, ಅದು ಜನಾಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ರೂಪಿಸುವ ಶಿಲ್ಪಿ, ಆಡಳಿತದ ತಪ್ಪುಗಳನ್ನು ಪ್ರಶ್ನಿಸುವ ಕಾವಲುನಾಯಿ. ಆದರೆ, ಸಮಕಾಲೀನ ಕರ್ನಾಟಕದ ಮಾಧ್ಯಮ, ವಿಶೇಷವಾಗಿ ದೃಶ್ಯ ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಆದ್ಯತೆಗಳನ್ನು ವಿಶ್ಲೇಷಿಸಿದಾಗ, ಈ ಸಾರ್ವಜನಿಕ ವಲಯವು ರಾಜಕೀಯ ರಂಗಮಂದಿರವಾಗಿ ಪಲ್ಲಟಗೊಂಡಿರುವ ಆಘಾತಕಾರಿ ಸತ್ಯ ಅನಾವರಣಗೊಳ್ಳುತ್ತದೆ.
ಇಂದು, ಕರ್ನಾಟಕದ ಮಾಧ್ಯಮಗಳನ್ನು ಆವರಿಸಿರುವುದು ನೀತಿ-ನಿರೂಪಣೆಯ ಚರ್ಚೆಯಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ವ್ಯಕ್ತಿ-ಕೇಂದ್ರಿತ ರಾಜಕೀಯದಾಟ. ದಿನದ 24 ಗಂಟೆಗಳೂ ಪ್ರಸಾರವಾಗುವುದು, ಅಧಿಕಾರಕ್ಕಾಗಿ ನಡೆಯುವ ಹಗ್ಗಜಗ್ಗಾಟ, ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಬದಲಾವಣೆಯ ಊಹಾಪೋಹ, ಸಚಿವ ಸಂಪುಟ ವಿಸ್ತರಣೆಯ ಲಾಬಿ, ಅಥವಾ ಯಾವ ನಾಯಕನಿಗೆ ಯಾವ ಖಾತೆ ತಪ್ಪಿದ್ದಕ್ಕೆ ಅಸಮಾಧಾನ ಉಂಟಾಗಿದೆ ಎಂಬುದರ ನಿರಂತರ ವರದಿಗಳು.
ಇದಕ್ಕೊಂದು ಸಮಾನಾಂತರ ವೇದಿಕೆಯಂತೆ, ಸಮಾಜದ ಸ್ವಾಸ್ಥ್ಯವನ್ನು ಕದಡುವ, ಜನರನ್ನು ಭಾವನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ವಿಭಜಿಸುವ ಕೋಮು ದ್ವೇಷದ ಹೇಳಿಕೆಗಳು ಮತ್ತು ಅವುಗಳ ಸುತ್ತ ಹುಟ್ಟುವ ಕೃತಕ ಆಕ್ರೋಶಗಳು ಪ್ರೈಮ್ ಟೈಮ್ ಆಕ್ರಮಿಸುತ್ತವೆ. ಈ ರಾಜಕೀಯ ನಾಟಕ ಮತ್ತು ಭಾವನಾತ್ಮಕ ಗದ್ದಲದ ಪರಿಣಾಮ ಕೇವಲ ಶಬ್ದಮಾಲಿನ್ಯವಲ್ಲ. ಇದರ ಆಳವಾದ ಪರಿಣಾಮವೆಂದರೆ, ಕರ್ನಾಟಕದ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರ ಬದುಕನ್ನು ನೇರವಾಗಿ ಬಾಧಿಸುತ್ತಿರುವ ಅಸಂಖ್ಯಾತ ನೈಜ ಸಮಸ್ಯೆಗಳ ವ್ಯವಸ್ಥಿತ ಕಡೆಗಣನೆ. ಇದು ಕೇವಲ ಮರೆವಿನಿಂದ ಆಗುತ್ತಿರುವುದಲ್ಲ, ಬದಲಾಗಿ ಇದೊಂದು ಆದ್ಯತೆಯ ಆಯ್ಕೆ ಇಂದಿನ ಮಾಧ್ಯಮ ಚರ್ಚೆಗಳು ವಿಷಯ ಆಧಾರಿತವಾಗಿ ನಡೆಯುವ ಬದಲು ವಿವಾದ ಆಧಾರಿತವಾಗಿ ನಡೆಯುತ್ತಿವೆ. ರಾಜ್ಯದ ಆಡಳಿತ ನೀತಿ, ಬಜೆಟ್ ಅನುಷ್ಠಾನದ ಪ್ರಗತಿ, ಯೋಜನೆಗಳ ವೈಫಲ್ಯದ ವಿಮರ್ಶೆಗಿಂತ, ಮುಂದಿನ ಮುಖ್ಯಮಂತ್ರಿ ಯಾರು? ಎಂಬ ಊಹೆಗೇ ಹೆಚ್ಚಿನ ಮಹತ್ವ.
ಈ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಯು ಆಳುವ ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಒಂದು ರಕ್ಷಾ ಕವಚವನ್ನು ಒದಗಿಸುತ್ತದೆ. ಜನರ ಗಮನವು ನೈಜ ಆಡಳಿತ ವೈಫಲ್ಯಗಳಿಂದ ಬೇರೆಡೆಗೆ ಹರಿದಾಗ, ಉತ್ತರದಾಯಿತ್ವದಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸುಲಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಇದರ ಜೊತೆಗೇ, ಕೋಮು ದ್ವೇಷವನ್ನು ಬಿತ್ತುವ ಹೇಳಿಕೆಗಳನ್ನು ಮುಂದಿಟ್ಟು, ಎರಡು ತದ್ವಿರುದ್ಧ ವಾದದ ವಕ್ತಾರರನ್ನು ಕೂರಿಸಿ ಚೀರಾಟದ ಚರ್ಚೆ ನಡೆಸುವುದು ಒಂದು ಯಶಸ್ವಿ ಟಿ.ಆರ್.ಪಿ. ಫಾರ್ಮುಲಾ ಆಗಿದೆ. ಇಲ್ಲಿ ಸಮಸ್ಯೆಯ ಆಳಕ್ಕಿಳಿದು ಪರಿಹಾರ ಹುಡುಕುವ ಉದ್ದೇಶವಿರುವುದಿಲ್ಲ. ಬದಲಾಗಿ, ಸಮಾಜದ ಸೌಹಾರ್ದಯುತ ಬದುಕಿನಲ್ಲಿ ಅನಗತ್ಯ ಕಂದಕಗಳನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿ, ಭಾವನಾತ್ಮಕವಾಗಿ ವಿಭಜಿಸಿ, ಆ ಮೂಲಕ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರನ್ನು ಹಿಡಿದಿಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುವ ತಂತ್ರವಿದು. ಬಡತನ, ಹಸಿವು, ನಿರುದ್ಯೋಗದಂತಹ ನೈಜ ಸಮಸ್ಯೆಗಳಿಗೆ ಯಾವುದೇ ಧರ್ಮದ ಹಣೆಪಟ್ಟಿ ಇರುವುದಿಲ್ಲ ಎಂಬ ಸತ್ಯವನ್ನು ಈ ಗದ್ದಲದಲ್ಲಿ ಅನುಕೂಲಕರವಾಗಿ ಮರೆಮಾಚಲಾಗುತ್ತದೆ.
ಹಾಗಾದರೆ, ಈ ರಾಜಕೀಯ ರಂಗಮಂದಿರದ ಪ್ರಖರ ಬೆಳಕಿನಲ್ಲಿ, ಕರ್ನಾಟಕದ ಯಾವ ವಾಸ್ತವಿಕ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಕತ್ತಲಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿವೆ? ಗಮನಾರ್ಹವಾಗಿ, ಆರ್ಥಿಕ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟು ಮತ್ತು ನೀತಿ ನಿರೂಪಣೆಯ ಕೊರತೆಯು ಇದರಲ್ಲಿ ಪ್ರಮುಖವಾಗಿದೆ. ಕೇವಲ ಪೆಟ್ರೋಲ್ ಬೆಲೆ ಏರಿದಾಗ ಚರ್ಚಿಸುವ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು, ದೈನಂದಿನ ಬದುಕಿನ ಮೇಲೆ ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುವ ತೊಗರಿಬೇಳೆ, ಅಡುಗೆ ಎಣ್ಣೆಯ ಬೆಲೆ ಏರಿಕೆಯ ಹಿಂದಿನ ಪೂರೈಕೆ ಸರಪಳಿ ಸಮಸ್ಯೆ, ಕೃಷಿ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯ ಲೋಪ, ಅಥವಾ ಸರ್ಕಾರದ ತೆರಿಗೆ ನೀತಿಗಳ ಪಾತ್ರದ ಬಗ್ಗೆ ಆಳವಾದ ತನಿಖಾ ವರದಿಗಳನ್ನು ಪ್ರಕಟಿಸುವುದಿಲ್ಲ. ಬೆಂಗಳೂರಿನಲ್ಲಿ ಗಗನಕ್ಕೇರಿರುವ ಮನೆ ಬಾಡಿಗೆ, ಖಾಸಗಿ ಶಾಲೆಗಳ ಶುಲ್ಕದ ಸುಲಿಗೆ, ಮತ್ತು ಸಾಂಕ್ರಾಮಿಕದ ನಂತರ ಕುಸಿದಿರುವ ಅಸಂಘಟಿತ ವಲಯದ ಕಾರ್ಮಿಕರ ಬದುಕಿನ ಬಗ್ಗೆ ಗಂಭೀರ, ನೀತಿ-ಆಧಾರಿತ ಚರ್ಚೆಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿಲ್ಲ.
ಅದೇ ರೀತಿ, ರಾಜ್ಯವು ಗಂಭೀರ ಜನಸಾಂಖಿಕ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟನ್ನು ಎದುರಿಸುತ್ತಿದೆ. ಕರ್ನಾಟಕ ಸ್ಟಾರ್ಟ್-ಅಪ್ ಹಬ್ ಎಂದು ಹೆಮ್ಮೆಪಡುವಾಗಲೂ, ಗ್ರಾಮೀಣ ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಕಲಾ, ವಾಣಿಜ್ಯ ಪದವಿ ಪಡೆದ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಯುವಕರು ಉದ್ಯೋಗವಿಲ್ಲದೆ ಕಂಗಾಲಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಇದು ಕೇವಲ ನಿರುದ್ಯೋಗದ ಸಮಸ್ಯೆಯಲ್ಲ, ಇದು ನಮ್ಮ ಜನಸಂಖ್ಯಾ ಲಾಭಾಂಶ ಜನಸಂಖ್ಯಾ ಹೊರೆಯಾಗಿ ಪರಿವರ್ತನೆಯಾಗುತ್ತಿರುವ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟು. ಕೆಪಿಎಸ್ಸಿಯಂತಹ ನೇಮಕಾತಿ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ವಿಳಂಬ ನೀತಿಯಿಂದ ಲಕ್ಷಾಂತರ ಅಭ್ಯರ್ಥಿಗಳ ಜೀವನ ಅತಂತ್ರವಾಗಿದೆ. ಮತ್ತೊಂದೆಡೆ, ಸರ್ಕಾರಿ ಶಾಲೆಗಳಲ್ಲಿನ ಶಿಕ್ಷಕರ ಕೊರತೆ, ಮೂಲಸೌಕರ್ಯದ ಅಭಾವ, ಮತ್ತು ಉನ್ನತ ಶಿಕ್ಷಣದಲ್ಲಿ ಉದ್ಯೋಗಾರ್ಹತೆ ಇಲ್ಲದ ಪಠ್ಯಕ್ರಮದ ಬಗ್ಗೆ ಎಷ್ಟು ಚರ್ಚೆಗಳಾಗಿವೆ? ಇವೆಲ್ಲವನ್ನೂ ಮೀರಿ, ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ ಅಸಮತೋಲನ ಮತ್ತು ಅಸ್ತಿತ್ವದ ಪ್ರಶ್ನೆಗಳು ಮುನ್ನೆಲೆಗೆ ಬಂದಿಲ್ಲ.
ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಎಂದರೆ ಕೇವಲ ಬೆಂಗಳೂರಿನ ಮೆಟ್ರೋ ಅಥವಾ ಮೇಲ್ಸೇತುವೆಯಲ್ಲ. ಡಾ. ನಂಜುಂಡಪ್ಪ ವರದಿಯ ಅನುಷ್ಠಾನದ ವೈಫಲ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ, ಉತ್ತರ ಕರ್ನಾಟಕದ ರೈತರ ದಶಕಗಳ ಬೇಡಿಕೆಯಾದ ಕಳಸಾ-ಬಂಡೂರಿ ಅಥವಾ ಕೃಷ್ಣಾ ಮೇಲ್ದಂಡೆ ಯೋಜನೆಯ ಅನುಷ್ಠಾನದಲ್ಲಿ ಆಗುತ್ತಿರುವ ರಾಜಕೀಯ ಚಿತಾವಣೆಯ ಬಗ್ಗೆ ನಿರಂತರ ಮೇಲ್ವಿಚಾರಣಾ ವರದಿಗಳು ಎಲ್ಲಿ? ಬೆಂಗಳೂರನ್ನು ಹೊರತುಪಡಿಸಿ, ಎರಡನೇ ಹಂತದ ನಗರಗಳಲ್ಲಿ ಕೈಗಾರಿಕೀಕರಣದ ವೈಫಲ್ಯದ ಹಿಂದಿನ ಕಾರಣಗಳೇನು? ಈ ಪ್ರಾದೇಶಿಕ ಅಸಮತೋಲನವು ರಾಜ್ಯದ ಏಕತೆಗೆ ಧಕ್ಕೆ ತರುತ್ತಿರುವ ಬಗ್ಗೆ ಮಾಧ್ಯಮಗಳಿಗೆ ಕಾಳಜಿ ಇದ್ದಂತಿಲ್ಲ.
ಈ ಗಂಭೀರ ವೈಫಲ್ಯಕ್ಕೆ ಕೇವಲ ಮಾಧ್ಯಮ ಸಂಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ದೂಷಿಸಿದರೆ ಸಾಲದು, ಇದರ ಹಿಂದೆ ಒಂದು ಸಂಕೀರ್ಣವಾದ ರಾಜಕೀಯ-ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್-ಮಾಧ್ಯಮ ವ್ಯವಸ್ಥೆ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದೆ. ಒಂದೆಡೆ, ಟಿ.ಆರ್. ಪಿ ಎಂಬ ಉದ್ಯಮದ ಒತ್ತಡವಿದೆ. ಇಂದಿನ ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಸೇವೆಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಉದ್ಯಮಗಳಾಗಿವೆ.
ಇದನ್ನೂ ಓದಿ ಭಾರತಕ್ಕೆ ಐತಿಹಾಸಿಕ ವಿಶ್ವಕಪ್ ಗೆಲುವು: ಹೋರಾಟದಿಂದ ಸಾಧನೆಯವರೆಗೆ
ಜಾಹೀರಾತುದಾರರನ್ನು ಆಕರ್ಷಿಸಲು ರೇಟಿಂಗ್ ಅತ್ಯಗತ್ಯ. ನಿರುದ್ಯೋಗದ ಬಗ್ಗೆ ಒಂದು ಗಂಟೆಯ ಗಂಭೀರ ವಿಶ್ಲೇಷಣೆಗಿಂತ, ಇಬ್ಬರು ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ವಾಕ್ಸಮರವು ಹೆಚ್ಚು ಟಿ.ಆರ್.ಪಿ ತಂದುಕೊಡುತ್ತದೆ. ಈ ರೇಸ್ ಟು ದಿ ಬಾಟಮ್ ಪ್ರವೃತ್ತಿಯಲ್ಲಿ, ಗುಣಮಟ್ಟ ಮತ್ತು ನೈತಿಕತೆ ಬಲಿಯಾಗುತ್ತಿದೆ. ಎರಡನೆಯದಾಗಿ, ರಾಜಕೀಯ-ಮಾಧ್ಯಮ ಒಡೆತನದ ಅಪವಿತ್ರ ಮೈತ್ರಿಯಿದೆ. ಕರ್ನಾಟಕದಲ್ಲಿ ಅನೇಕ ಮಾಧ್ಯಮ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ನೇರವಾಗಿ ಅಥವಾ ಪರೋಕ್ಷವಾಗಿ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ಒಡೆತನದಲ್ಲಿವೆ. ಹೀಗಿರುವಾಗ, ಅವು ಕಾವಲುನಾಯಿಯಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುವ ಬದಲು, ತಮ್ಮ ರಾಜಕೀಯ ಯಜಮಾನರ ಪ್ರಚಾರ ವಾಹಿನಿಗಳಾಗಿ ಅಥವಾ ವಿರೋಧಿಗಳನ್ನು ಹಣಿಯುವ ಅಸ್ತ್ರಗಳಾಗಿ ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತಿವೆ. ಇದು ವಿಧೇಯತೆಯ ಪತ್ರಿಕೋದ್ಯಮಕ್ಕೆ ದಾರಿ ಮಾಡಿಕೊಟ್ಟಿದೆ. ಕೊನೆಯದಾಗಿ, ಇದು ಸುಲಭದ ಮತ್ತು ಸುರಕ್ಷಿತ ವರದಿಗಾರಿಕೆಯ ಹಾದಿಯಾಗಿದೆ. ಅಭಿವೃದ್ಧಿ ಯೋಜನೆಗಳ ಲೋಪ, ಆರ್ಥಿಕ ನೀತಿಗಳ ಪರಿಣಾಮ ಅಥವಾ ಪರಿಸರ ನಾಶದ ಬಗ್ಗೆ ವರದಿ ಮಾಡಲು ಆಳವಾದ ಅಧ್ಯಯನ ಮತ್ತು ತಾಳ್ಮೆ ಬೇಕು. ಅದಕ್ಕಿಂತ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ, ಇದು ಪ್ರಬಲ ಕಾರ್ಪೊರೇಟ್ ಮತ್ತು ರಾಜಕೀಯ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗಳನ್ನು ಎದುರು ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುವ ಅಪಾಯವನ್ನು ತಂದೊಡ್ಡುತ್ತದೆ. ಆದರೆ, ರಾಜಕೀಯ ನಾಯಕರ ಪತ್ರಿಕಾಗೋಷ್ಠಿಗಳನ್ನು ನೇರ ಪ್ರಸಾರ ಮಾಡುವುದು ಅಥವಾ ಸ್ಟುಡಿಯೋದಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ಚರ್ಚೆ ನಡೆಸುವುದು ಅತಿ ಸುಲಭ ಮತ್ತು ಸುರಕ್ಷಿತವಾಗಿದೆ.
ಉತ್ತರದಾಯಿತ್ವದ ಮರುಸ್ಥಾಪನೆ
ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ನಿರಂತರವಾಗಿ ರಾಜಕೀಯ ಮತ್ತು ಕೋಮು ವಿಷಯಗಳಲ್ಲೇ ಜನರನ್ನು ಮುಳುಗಿಸಿಟ್ಟಾಗ, ಆಡಳಿತ ವರ್ಗಕ್ಕೆ ಅದಕ್ಕಿಂತ ದೊಡ್ಡ ರಕ್ಷಾ ಕವಚ ಮತ್ತೊಂದಿಲ್ಲ. ಜನರ ಗಮನ ಬೇರೆಡೆ ಇರುವಾಗ, ತಮ್ಮ ವೈಫಲ್ಯಗಳನ್ನು ಮರೆಮಾಚುವುದು ಮತ್ತು ಉತ್ತರದಾಯಿತ್ವದಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳುವುದು ಸುಲಭವಾಗುತ್ತದೆ. ಇದು ಒಂದು ರೀತಿಯ ಸೃಷ್ಟಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಮರೆವು ಇಂದಿನ ರಾಜಕೀಯ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟು ನಿನ್ನೆಯ ಪ್ರವಾಹದ ವೈಫಲ್ಯವನ್ನು ಮರೆಸುತ್ತದೆ. ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಆತ್ಮಾವಲೋಕನ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳಬೇಕಾದ ಸಮಯವಿದು. ನಾಯಕತ್ವದ ಬಡಿದಾಟಕ್ಕಿಂತ, ಒಂದು ಮಗು ಶಾಲೆಯಿಂದ ಹೊರಗುಳಿಯಲು ಕಾರಣವೇನು, ಒಬ್ಬ ರೈತ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುವ ಸ್ಥಿತಿಗೆ ತಲುಪಲು ಆರ್ಥಿಕ ನೀತಿಗಳು ಹೇಗೆ ಕಾರಣವಾದವು, ಒಬ್ಬ ಯುವಕ ಪದವಿ ಹಿಡಿದು ನಿರುದ್ಯೋಗಿಯಾಗಿರಲು ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ವೈಫಲ್ಯವೇನು ಎಂಬುದು ದೊಡ್ಡ ಸುದ್ದಿಯಾಗಬೇಕು. ಪ್ರೇಕ್ಷಕರಾದ ನಮ್ಮ ಜವಾಬ್ದಾರಿಯೂ ಇಲ್ಲಿದೆ. ಗದ್ದಲವನ್ನು ತಿರಸ್ಕರಿಸಿ, ಗಂಭೀರ ಚರ್ಚೆಗಳನ್ನು, ವಸ್ತುನಿಷ್ಠ ವರದಿಗಳನ್ನು ಬೆಂಬಲಿಸಿದಾಗ ಮತ್ತು ಒತ್ತಾಯಿಸಿದಾಗ ಮಾತ್ರ ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಆದ್ಯತೆ ಬದಲಾಗಲು ಸಾಧ್ಯ. ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಆರೋಗ್ಯವು ಅದು ಹೊಂದಿರುವ ಮಾಧ್ಯಮಗಳ ಆರೋಗ್ಯವನ್ನು ಅವಲಂಬಿಸಿದೆ. ಮಾಧ್ಯಮಗಳು ಸಮಾಜದ ಕನ್ನಡಿಯಾಗಬೇಕೇ ಹೊರತು, ಆಡಳಿತದ ವೈಫಲ್ಯಗಳನ್ನು ಮರೆಮಾಚುವ ಹೊಗೆಯ ಪರದೆ ಆಗಬಾರದು. ಆಯ್ಕೆ ನಮ್ಮ ಕೈಯಲ್ಲಿದೆ.
ಧರ್ಮಣ್ಣ ಮಾದರ
ಸಂಶೋಧನಾರ್ಥಿ, ರಾಜ್ಯಶಾಸ್ತ್ರ ಅಧ್ಯಯನ ಮತ್ತು ಸಂಶೋಧನಾ ವಿಭಾಗ ತುಮಕೂರು ವಿಶ್ವವಿದ್ಯಾಲಯ
