ಸುಳ್ಳು ಆಶ್ವಾಸನೆಗಳ ಜತೆ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಭದ್ರತೆಯನ್ನು ತಮ್ಮ ರಾಜಕೀಯ ಆಯುಧವಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಂಡು 2014ರಲ್ಲಿ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ, ಇಂದು 11 ವರ್ಷಗಳ ನಂತರ ಎದುರಿಸುತ್ತಿರುವ ಪ್ರಶ್ನೆ ‘ಉಗ್ರರ ದಾಳಿಗಳನ್ನು ತಡೆಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಲಿಲ್ಲವೇ?’ ಎಂದು. ಪಠಾಣ್ಕೋಟ್ನಿಂದ ಪಹಲ್ಗಾಮ್ವರೆಗೆ, ಉರಿಯಿಂದ ಅಮರ್ನಾಥ್ ಯಾತ್ರೆ ದಾಳಿಯವರೆಗೆ ಹತ್ತಾರು ಘಟನೆಗಳಲ್ಲಿ ಗುಪ್ತಚರ ವೈಫಲ್ಯ, ಗಡಿ ಲೋಪ, ರಾಜಕೀಯ ಲಾಭಕ್ಕೆ ಬಳಕೆ ಸೇರಿದಂತೆ ಹಲವು ಮೋದಿ-ಶಾ ತಂಡದ ಭದ್ರತಾ ನೀತಿಯ ಕಪಟತನವನ್ನು ಬಯಲುಪಡಿಸುತ್ತಿವೆ.
ದೇಶದಲ್ಲಿ ನಡೆದಿರುವ ಭಯೋತ್ಪಾದಕ ದಾಳಿಯ ಕುರಿತು ಕೇಂದ್ರ ಗೃಹ ಇಲಾಖೆ ನೀಡಿರುವ ಅಂಕಿಅಂಶಗಳು ನಿಜಕ್ಕೂ ಆಘಾತಕಾರಿ ಮತ್ತು ಆತಂಕಕಾರಿಯಾಗಿವೆ. ಜಮ್ಮು-ಕಾಶ್ಮೀರ ಒಂದರಲ್ಲೇ 2014ರಿಂದ 2025ರವರೆಗೆ 3,000ಕ್ಕೂ ಹೆಚ್ಚು ಭಯೋತ್ಪಾದಕ ಘಟನೆಗಳು ನಡೆದಿವೆ. ಇಡೀ ದೇಶದಲ್ಲಿ ಉಗ್ರ ಮತ್ತು ಉಗ್ರಗಾಮಿ ಕೃತ್ಯಗಳ ಸಂಖ್ಯೆ 5,000 ದಾಟಿದೆ. ಇದು ಪ್ರತಿ ದಿನ ಸರಾಸರಿ ಶೇ. 1.2 ಉಗ್ರ ಸಂಬಂಧಿತ ಘಟನೆಗಳು ನಡೆಯುತ್ತಿವೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಸೂಚಿಸುತ್ತದೆ. ಈ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಸಾವಿರಾರು ಯೋಧರು, ನಾಗರಿಕರು ಮತ್ತು ಭದ್ರತಾ ಸಿಬ್ಬಂದಿ ಬಲಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ.
2014ರಲ್ಲಿ ಮೋದಿ ಅಧಿಕಾರಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಪಾಕ್-ಪ್ರಾಯೋಜಿತ ಉಗ್ರರು ಗಡಿ ದಾಟಿ ದಾಳಿ ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದರು. ಆದರೆ ಮೊದಲ ದೊಡ್ಡ ದಾಳಿಯೇ 2015ರ ಜುಲೈಯಲ್ಲಿ ಪಂಜಾಬ್ನ ಗುರುದಾಸ್ಪುರದಲ್ಲಿ ನಡೆಯಿತು. ಪಾಕಿಸ್ತಾನದಿಂದ ಬಂದ ಉಗ್ರರು ಪೊಲೀಸ್ ಠಾಣೆ ಮತ್ತು ಬಸ್ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ನಡೆಸಿ 10 ಜನರನ್ನು ಕೊಂದರು. ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ಗಡಿ ಭದ್ರತೆಯಲ್ಲಿ ಇದ್ದ ಲೋಪಗಳು. ಗೃಹ ಸಚಿವಾಲಯದಡಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುತ್ತಿದ್ದ ಗುಪ್ತಚರ ಇಲಾಖೆಗಳು ಈ ದಾಳಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ಯಾವುದೇ ಮಾಹಿತಿ ನೀಡಲಿಲ್ಲ. ಇದು ಮೋದಿ ಸರ್ಕಾರದ ಮೊದಲ ದೊಡ್ಡ ಲೋಪ.
2016ರ ಜನವರಿಯಲ್ಲಿ ಪಂಜಾಬ್ನ ಪಠಾಣ್ ಕೋಟ್ ವೈಮಾನಿಕ ನೆಲೆ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ ನಡೆಸಲಾಯಿತು. ಪಾಕ್ನಿಂದ ಒಳನುಸುಳಿದ ಉಗ್ರರು ಆರು ದಿನಗಳ ಕಾಲ ಗುಂಡಿನ ಚಕಮಕಿ ನಡೆಸಿ 7 ಭದ್ರತಾ ಸಿಬ್ಬಂದಿಯನ್ನು ಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿದರು. ಇದಕ್ಕೆ ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣ ಗುಪ್ತಚರ ವೈಫಲ್ಯ. ಉಗ್ರರು ಗಡಿ ದಾಟಿ ಬಂದರೂ ಗಡಿ ಭದ್ರತಾ ಪಡೆ (BSF) ಮತ್ತು ಸೇನೆಯ ನಡುವೆ ಸಮನ್ವಯದ ಕೊರತೆ ಇತ್ತು. ಇದು ಮೋದಿ ಆಡಳಿತದ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಭದ್ರತೆಯ ವೈಫಲ್ಯವನ್ನು ತೋರಿಸುತ್ತದೆ.
ಕಾಶ್ಮೀರದ ಉರಿ ದಾಳಿ
ಅದೇ 2016ರ ಸೆಪ್ಟೆಂಬರ್ನಲ್ಲಿ ಜಮ್ಮು ಕಾಶ್ಮೀರದ ಉರಿ ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ದಾಳಿ ನಡೆಯಿತು. ಪಾಕ್ ಉಗ್ರರು ಭಾರತೀಯ ಸೇನಾ ಶಿಬಿರಕ್ಕೆ ನುಗ್ಗಿ 19 ಯೋಧರನ್ನು ಹತ್ಯೆ ಮಾಡಿದರು. ಇದು ಮೋದಿ ಸರ್ಕಾರದಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಅತೀ ದೊಡ್ಡ ದಾಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು. ಗುಪ್ತಚರ ಇಲಾಖೆಗಳು ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ಎಚ್ಚರಿಕೆ ನೀಡಿದ್ದರೂ ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಸೇನಾ ಶಿಬಿರದ ಭದ್ರತೆಯಲ್ಲಿ ಲೋಪಗಳಿದ್ದವು. ಇದರಿಂದ ಸೇನೆಯಲ್ಲಿ ಆಕ್ರೋಶ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು. ಅಂದಿನ ಗೃಹ ಸಚಿವ ರಾಜನಾಥ್ ಸಿಂಗ್ ಈ ದಾಳಿಯ ಹೊಣೆಯನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಬೇಕಿತ್ತು. ಆದರೆ ಇದ್ಯಾವುದು ನಡೆಯಲಿಲ್ಲ, ದಾಳಿಗಳು ಮುಂದುವರಿದವು.
ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ಕಾಂಗ್ರೆಸ್ ಹಿರಿಯ ನಾಯಕರಾದ ಮಲ್ಲಿಕಾರ್ಜುನ ಖರ್ಗೆ ಅವರು ಉರಿ ದಾಳಿಯ ಗುಪ್ತಚರ ವೈಫಲ್ಯಕ್ಕೆ ಸರ್ಕಾರ ಹೊಣೆಗಾರಿಕೆಯನ್ನು ಹೊತ್ತಿಕೊಳ್ಳಬೇಕೆಂದು ಟೀಕಿಸಿ, ಗೃಹ ಸಚಿವರು ರಾಜೀನಾಮೆಗೂ ಆಗ್ರಹಿಸಿದ್ದರು.
ಕಾಶ್ಮೀರದ ಪುಲ್ವಾಮಾ ದಾಳಿ
2019ರ ಫೆಬ್ರವರಿಯಲ್ಲಿ ಜಮ್ಮು ಕಾಶ್ಮೀರದ ಪುಲ್ವಾಮಾ ದಾಳಿ ಸ್ವತಂತ್ರ ಭಾರತದ ಇತಿಹಾಸದಲ್ಲೇ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ವೈಫಲ್ಯ. ಜೈಷ್-ಎ-ಮೊಹಮ್ಮದ್ ಉಗ್ರರು ಸಿಆರ್ಪಿಎಫ್ ಯೋಧರು ಪ್ರಯಾಣಿಸುತ್ತಿದ್ದ ವಾಹನಗಳನ್ನು ಗುರಿಯಾಗಿಸಿಕೊಂಡು ನಡೆದ ಬಾಂಬ್ ದಾಳಿಯಲ್ಲಿ 40 ಯೋಧರು ಹತ್ಯೆಯಾದರು. ಇದಕ್ಕೆ ಮುಖ್ಯ ಕಾರಣ ಮತ್ತದೇ ಗುಪ್ತಚರ ವೈಫಲ್ಯ ಮತ್ತು ಕಾನ್ವಾಯ್ ಭದ್ರತೆಯಲ್ಲಿ ಉಂಟಾದ ಲೋಪ. ಗುಪ್ತಚರ ಇಲಾಖೆಗಳು ಐಇಡಿ ಸ್ಫೋಟವಾಗುತ್ತವೆ ಎಂಬ ಬಗ್ಗೆ ಮಾಹಿತಿ ನೀಡಿದ್ದರೂ ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಯೋಧರನ್ನು ಸೇನಾ ವಿಮಾನದಲ್ಲಿ ಕಳುಹಿಸದೇ ರಸ್ತೆಮಾರ್ಗದಲ್ಲಿ ಕಳುಹಿಸಿದ್ದು ದೊಡ್ಡ ತಪ್ಪು. ಅಮಿತ್ ಶಾ ಗೃಹ ಸಚಿವರಾದ ಬಳಿಕವೂ ಇಂತಹ ಲೋಪಗಳು ಮತ್ತಷ್ಟು ಹೆಚ್ಚಾದವು.
ಈ ಸಂದರ್ಭದಲ್ಲಿ ರಾಹುಲ್ ಗಾಂಧಿ ಅವರು ಪುಲ್ವಾಮಾ ದಾಳಿಯ ಬಗ್ಗೆ ಪ್ರಶ್ನಿಸಿ “ಪುಲ್ವಾಮಾ ದಾಳಿಯಿಂದ ಯಾರು ಹೆಚ್ಚು ಲಾಭ ಪಡೆದರು? ದಾಳಿಯ ನಂತರದ ತನಿಖೆಯ ಫಲಿತಾಂಶ ಏನು? ಸರ್ಕಾರದಲ್ಲಿ ಯಾರು ಈ ದೊಡ್ಡ ಗುಪ್ತಚರ ವೈಫಲ್ಯಕ್ಕೆ ಹೊಣೆಗಾರರು?” ಎಂದು ಪ್ರಶ್ನಿಸಿದ್ದರು.
ಇದನ್ನು ಓದಿದ್ದೀರಾ? ಈ ದಿನ ಸಂಪಾದಕೀಯ | ಆರ್ಎಸ್ಎಸ್ನ ಇತಿಹಾಸವನ್ನೇ ತಿರುಚುತ್ತಿರುವ ಭಾಗವತ್!
ಪುಲ್ವಾಮಾದ ಬಳಿಕ ಬಾಲಾಕೋಟ್ ದಾಳಿ ನಡೆಸಿ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಸಾಧನೆಯಂಬಂತೆ ಮೋದಿ ಸರ್ಕಾರ ರಾಜಕೀಯ ಲಾಭ ಪಡೆಯಿತು. ಆದರೂ ಇದರಿಂದ ಉಗ್ರರು ಉಪಟಳ ನಿಲ್ಲಲಿಲ್ಲ. 2017ರ ಅಮರನಾಥ್ ಯಾತ್ರೆ ದಾಳಿ, 2018ರ ಸುಂಜ್ವಾನ್ ದಾಳಿಗಳು ನಡೆದವು. 370 ವಿಧಿ ರದ್ದು ಮಾಡಿದ ಬಳಿಕ ಕಾಶ್ಮೀರದಲ್ಲಿ ಶಾಂತಿ ನಲೆಸುತ್ತದೆ ಎಂದು ಮೋದಿ-ಶಾ ಹೇಳಿದರು. ಆದರೆ 2021-2022ರಲ್ಲಿ ಸ್ಥಳೀಯ ಕಾಶ್ಮೀರ ಮೇಲಿನ ದಾಳಿಗಳು ಮತ್ತೆ ಹೆಚ್ಚಾಯಿತು. ಇದು ಕೇಂದ್ರ ಗೃಹ ಸಚಿವಾಲಯದ ಗುಪ್ತಚರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಸಂಪೂರ್ಣ ವೈಫಲ್ಯ ಎಂಬುದು ಸಾಬೀತಾಯಿತು.
2024ರಲ್ಲಿ ಜಮ್ಮು ಪ್ರದೇಶದಲ್ಲಿ ಉಗ್ರ ದಾಳಿಗಳು ಉಲ್ಬಣಗೊಂಡವು. ಜೂನ್ನಲ್ಲಿ ರಿಯಾಸಿ ಜಿಲ್ಲೆಯಲ್ಲಿ ನಡೆದ ಬಸ್ ದಾಳಿಯಲ್ಲಿ 9 ಯಾತ್ರಿಕರನ್ನು ಕೊಲ್ಲಲಾಯಿತು. ಪೂಂಚ್ನಲ್ಲಿ ವಾಯುಸೇನಾ ಕಾನ್ವಾಯ್ ಮೇಲೆ ದಾಳಿ, ದೋಡಾ, ಕಥುವಾದಲ್ಲಿ ಎನ್ಕೌಂಟರ್ಗಳು ನಡೆದು 44 ಜನರು ಮರಣ ಹೊಂದಿದ್ದರು. ಗೃಹ ಸಚಿವ ಅಮಿತ್ ಶಾ ಬಾರಿ ಬಾರಿ “ಉಗ್ರರನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ನಿರ್ಮೂಲನಗೊಳಿಸುತ್ತೇವೆ” ಎಂದು ಘೋಷಿಸಿದರು. ಆದರೆ 2024ರಲ್ಲಿ ಜಮ್ಮು ವಿಭಾಗದ 10 ಜಿಲ್ಲೆಗಳಲ್ಲಿ 8 ಜಿಲ್ಲೆಗಳು ಉಗ್ರ ದಾಳಿಗಳಿಗೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾದವು. ಅಂದರೆ ಬಹುತೇಕ ಜಿಲ್ಲೆಗಳಲ್ಲಿ ಭಯೋತ್ಪಾದಕ ಚಟುವಟಿಕೆಗಳು ತೀವ್ರಗೊಂಡವು. ಇವೆಲ್ಲವೂ ಉಗ್ರವಾದವನ್ನು ಶೂನ್ಯ ಮಾಡುತ್ತೇವೆ ಎಂಬ ಕೇಂದ್ರ ಸರ್ಕಾರದ ಘೋಷಣೆಗಳು ಕೇವಲ ಖಾಲಿ ಮಾತುಗಳಾಗಿ ಉಳಿದಿವೆ.
ಪಹಲ್ಗಾಮ್ ದಾಳಿ
2025ರ ಏಪ್ರಿಲ್ 22ರಂದು ಪಹಲ್ಗಾಮ್ನಲ್ಲಿ ಲಷ್ಕರ್-ಇ-ತೊಯ್ಬಾ ಉಗ್ರರು 26 ಪ್ರವಾಸಿಗರನ್ನು ಕೊಂದರು. ಉಗ್ರರು ಪಾಕ್ ಪಾಸ್ಪೋರ್ಟ್ ಹೊಂದಿದ್ದ ಪಾಕ್ ಸೇನಾ ಸಿಬ್ಬಂದಿ ಎಂದು ತನಿಖೆಯಲ್ಲಿ ಬಯಲಾಯಿತು. ಇದು ಮೋದಿ ಸರ್ಕಾರದ ಅತಿ ದೊಡ್ಡ ಲಜ್ಜೆ. ಗುಪ್ತಚರ ಇಲಾಖೆಗಳು ಮುಂಚಿತವಾಗಿ ಮಾಹಿತಿ ಪಡೆದರೂ ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. ಗೃಹ ಸಚಿವಾಲಯದಡಿ ಗುಪ್ತಚರ ಇಲಾಖೆಗಳಾದ ಐಬಿ, ರಾ, ಎನ್ಐಎಗಳು ಮೋದಿ ಆಡಳಿತದಲ್ಲಿ ರಾಜಕೀಯ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿವೆ. ಪುಲ್ವಾಮಾ, ಪಠಾನ್ಕೋಟ್, ಉರಿ, ಪಹಲ್ಗಾಮ್ ಎಲ್ಲ ಘಟನೆಗಳಲ್ಲೂ ಒಂದೇ ರೀತಿಯ ಲೋಪ. ಪೂರ್ವ ಮಾಹಿತಿ ಇದ್ದರೂ ಕ್ರಮ ಕೈಗೊಳ್ಳಲಿಲ್ಲ. 2014-2019ರಲ್ಲಿ 14 ದೊಡ್ಡ ಗುಪ್ತಚರ ವೈಫಲ್ಯಗಳು ನಡೆದಿವೆ ಎಂದು ವರದಿಗಳಿವೆ. ಗಡಿ ರಕ್ಷಣೆಯಲ್ಲಿ ಡ್ರೋನ್, ಫೆನ್ಸಿಂಗ್ ಇದ್ದರೂ ಒಳನುಸುಳುವಿಕೆ ನಿಲ್ಲುತ್ತಿಲ್ಲ.
ಗೃಹ ಸಚಿವಾಲಯದಡಿ ಯುಎಪಿಎ ಕಾನೂನು ದುರುಪಯೋಗವಾಗಿ ವಿರೋಧಿಗಳನ್ನು ಹಣೆಯಲು ಬಳಸಲಾಗುತ್ತಿದೆ. ಆದರೆ ನಿಜವಾದ ಉಗ್ರರನ್ನು ಸದೆಬಡಿಯಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗುತ್ತಿಲ್ಲ. ಪಾಕ್ ಪ್ರಾಯೋಜಿತ ಉಗ್ರರು ಡ್ರೋನ್ ಬಳಸಿ ಆಯುಧ ಸಾಗಾಣಿಕೆ ಮಾಡುತ್ತಿದ್ದರೂ ನಿಯಂತ್ರಣ ಇಲ್ಲ. ಇದೆಲ್ಲಕ್ಕೆ ಅಮಿತ್ ಶಾ, ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ಮುಖ್ಯ ಜವಾಬ್ದಾರರು.
ಮೋದಿ ಆಡಳಿತದ 11 ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಉಗ್ರ ದಾಳಿಗಳು ನಿಲ್ಲಿಸಲು ಸಾಧ್ಯವಾಗಿಲ್ಲ. ಸರ್ಜಿಕಲ್ ಸ್ಟ್ರೈಕ್, ಬಾಲಾಕೋಟ್, 370ನೇ ವಿಧಿ ಎಲ್ಲವೂ ರಾಜಕೀಯ ನಾಟಕಗಳು. ನಿಜವಾದ ಭದ್ರತೆಗೆ ಗುಪ್ತಚರ ಸುಧಾರಣೆ, ಗಡಿ ಭದ್ರತೆ ಮುಂತಾದವುಗಳನ್ನು ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಾಗಿ ಜಾರಿಗೊಳಸಬೇಕು. ಆದರೆ ಇವೆಲ್ಲ ವೈಫಲ್ಯ. ಇದರಿಂದ ಸಾವಿರಾರು ಯೋಧರು, ನಾಗರಿಕರು ಬಲಿಯಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಇದು ಮೋದಿ ಸರ್ಕಾರದ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಭದ್ರತೆಯ ಮೇಲಿನ ಕಪಟ ನಾಟಕ.
ಕಳೆದ 11 ವರ್ಷಗಳಲ್ಲಿ ಮೋದಿ ಸರ್ಕಾರ ಉಗ್ರ ದಾಳಿಗಳನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ತಡೆಗಟ್ಟಲು ವಿಫಲವಾಗಿದೆ. ಸರ್ಜಿಕಲ್ ಸ್ಟ್ರೈಕ್, ಬಾಲಾಕೋಟ್ ದಾಳಿ, 370ನೇ ವಿಧಿ ರದ್ದುಪಡಿಸುವುದು ಮುಂತಾದ ಕ್ರಮಗಳನ್ನು ಭದ್ರತೆಗಾಗಿ ತೆಗೆದುಕೊಂಡಂತೆ ತೋರಿಸಿದರೂ, ಅವು ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರದರ್ಶನಗಳಾಗಿವೆ. ನಿಜವಾದ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಭದ್ರತೆಗಾಗಿ ಗುಪ್ತಚರ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಸುಧಾರಣೆ, ಗಡಿ ಭದ್ರತೆಯ ಬಲಪಡಿಸುವಿಕೆ ಮತ್ತು ದಾಳಿಗಳನ್ನು ತಡೆಗಟ್ಟುವ ನಿಖರ ತಂತ್ರಗಳು ಅಗತ್ಯವಿದೆ. ಆದರೆ ಈ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಸರ್ಕಾರ ವಿಫಲವಾಗಿರುವುದರಿಂದ ಯೋಧರು ಮತ್ತು ನಾಗರಿಕರು ಜೀವ ಕಳೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಾರೆ. ಇವೆಲ್ಲ ಕಾರಣಗಳಿಂದ ಬಿಜೆಪಿ ನೇತೃತ್ವದ ನರೇಂದ್ರ ಮೋದಿ ಸರ್ಕಾರದ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಭದ್ರತೆಯ ಮೇಲಿನ ನಿಷ್ಠೆ ಕುರಿತು ಅನುಮಾನಗಳು ಉದ್ಭವಿಸಿವೆ.
2014ರಿಂದ ಮೋದಿ ಸರ್ಕಾರ ರಾಷ್ಟ್ರೀಯ ಭದ್ರತೆಯಲ್ಲಿ ಬಾಯಿ ಮಾತಿನಲ್ಲಿ ಮಾತ್ರ ಮಹತ್ತರ ಸುಧಾರಣೆ ತಂದಿದೆ. ಉಗ್ರ ದಾಳಿಯ ಅಂಕಿಅಂಶಗಳು ನಿಜವಾದ ಸಂಗತಿಯನ್ನು ಬಿಚ್ಚಿಡುತ್ತಿವೆ. ಪಠಾಣ್ಕೋಟ್, ಉರಿ, ಪುಲ್ವಾಮಾ, ಪಹಲ್ಗಾಮ್ ಸೇರಿದಂತೆ ಅನೇಕ ಉಗ್ರ ದಾಳಿಗಳು ಸರ್ಕಾರದ ಗುಪ್ತಚರ ವೈಫಲ್ಯ ಮತ್ತು ಗಡಿ ರಕ್ಷಣಾ ಕೊರತೆಯನ್ನು ಬಯಲುಪಡಿಸುತ್ತವೆ. ಸರ್ಜಿಕಲ್ ಸ್ಟ್ರೈಕ್, ಬಾಲಾಕೋಟ್ ದಾಳಿ, 370ನೇ ವಿಧಿ ರದ್ದುಪಡಿಸುವುದು ರಾಜಕೀಯ ಪ್ರಚಾರಕ್ಕಷ್ಟೇ ಸಹಾಯವಾದರೂ ಉಗ್ರ ಚಟುವಟಿಕೆ ಕಡಿಮೆಯಾಗಲಿಲ್ಲ. ನಿಜವಾದ ಭದ್ರತೆಗಾಗಿ ತಂತ್ರಜ್ಞಾನಾಧಾರಿತ ಗುಪ್ತಚರ ವ್ಯವಸ್ಥೆ, ಸಮನ್ವಯ ಮತ್ತು ಪಾರದರ್ಶಕತೆ ಅಗತ್ಯ. ರಾಜಕೀಯ ಲಾಭಕ್ಕಿಂತ ರಾಷ್ಟ್ರದ ಭದ್ರತೆಯ ಪ್ರಾಮುಖ್ಯತೆ ಹೆಚ್ಚುವಂತಾಗಬೇಕು.
