ಟಿ20 ವಿಶ್ವಕಪ್ನ ಭಾರತ ಪಾಕ್ ಪಂದ್ಯವು ರಾಜಕೀಯ ಮೇಲಾಟಗಳಿಗೆ ವೇದಿಕೆಯಾಯಿತೇ ಹೊರತು, ನೈಜ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಪ್ರೇಮಿಗಳಿಗೆ ಬೇಕಾದ ರೋಚಕತೆಯನ್ನು ನೀಡುವಲ್ಲಿ ವಿಫಲವಾಯಿತು. ಎರಡು ದೇಶಗಳ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧ ಹಳಸಿರುವಾಗ, ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ಕ್ರೀಡೆ ಸೋತು, ‘ವೇಷ ಮರೆಸಿಕೊಂಡ ಯುದ್ಧ’ ಗೆದ್ದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿತ್ತು
ಕೊಲಂಬೊದ ಆಕಾಶ ಭಾನುವಾರ ಬೆಳಿಗ್ಗೆಯಿಂದಲೇ ಕಪ್ಪ ಮೋಡಗಳಿಂದ ಆವೃತ್ತವಾಗಿತ್ತು. ಇದು ಕೇವಲ ಹವಾಮಾನದ ಮುನ್ಸೂಚನೆಯಾಗಿರದೆ, ಸಂಜೆ ನಡೆಯಲಿದ್ದ ಭಾರತ ಮತ್ತು ಪಾಕಿಸ್ತಾನ ನಡುವಿನ ಹೈ-ವೋಲ್ಟೇಜ್ ಪಂದ್ಯದ ರಾಜಕೀಯ ವಾತಾವರಣದ ಪ್ರತಿಬಿಂಬದಂತಿತ್ತು. ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಜಗತ್ತಿನ ಅತ್ಯಂತ ರೋಚಕ ಪೈಪೋಟಿ ಎಂದು ಕರೆಯಲ್ಪಡುವ ಈ ಪಂದ್ಯದ ಸುತ್ತಲೂ ಕ್ರೀಡೆಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ರಾಜಕೀಯದ ಕಾರ್ಮೋಡವೇ ಕವಿದಿತ್ತು. ಭಾರತದ ಹೊರಗೆ ಪಂದ್ಯಗಳನ್ನು ಆಡಲು ನಿರಾಕರಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಬಾಂಗ್ಲಾದೇಶವು ವಿಶ್ವಕಪ್ನಿಂದ ಹೊರಗುಳಿದಿರುವುದಕ್ಕೆ ಬೆಂಬಲ ಸೂಚಿಸಿ, ಪಾಕಿಸ್ತಾನವು ಈ ಪಂದ್ಯವನ್ನು ಬಹಿಷ್ಕರಿಸುವ ನಿರ್ಧಾರದಿಂದ ಕೊನೆ ಗಳಿಗೆಯಲ್ಲಿ ಹಿಂದೆ ಸರಿದಿತ್ತು. ಹೀಗಾಗಿ, ಪಂದ್ಯ ಆರಂಭಕ್ಕೂ ಮುನ್ನವೇ ಮೈದಾನದ ಹೊರಗಿನ ಬೆಳವಣಿಗೆಗಳು ಹೋರಾಟದ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ಸೃಷ್ಟಿಸಿದ್ದವು.
ಭಾನುವಾರದ ಈ ಪಂದ್ಯದಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಕೆಟ್ಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ ಅಲ್ಲಿನ ಆಚರಣೆಗಳು ಮತ್ತು ಆಟಗಾರರ ಹಾವಭಾವಗಳೇ ಹೆಚ್ಚು ಕುತೂಹಲ ಕೆರಳಿಸಿದ್ದವು. ಇತ್ತೀಚಿನ ರಾಜಕೀಯ ಇತಿಹಾಸದ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಉಭಯ ತಂಡಗಳ ನಾಯಕರು ಹಸ್ತಲಾಘವ ಮಾಡುತ್ತಾರೆಯೇ ಎಂದು ಜಗತ್ತೇ ಎದುರು ನೋಡುತ್ತಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಟಾಸ್ ವೇಳೆ ಸೌಜನ್ಯದ ನಡವಳಿಕೆಗಳು ಮಾಯವಾಗಿದ್ದವು. ಭಾರತದ ನಾಯಕ ಸೂರ್ಯಕುಮಾರ್ ಯಾದವ್ ಮತ್ತು ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ನಾಯಕ ಸಲ್ಮಾನ್ ಅಲಿ ಅಘಾ ಪರಸ್ಪರ ಮೌನಕ್ಕೆ ಶರಣಾದರು. ಟಾಸ್ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆಗಾಗಿ ಕ್ಯಾಮೆರಾಗಳ ಮುಂದೆ ನಿಲ್ಲಬೇಕಾದ ಆ ಎರಡು ನಿಮಿಷಗಳು, ಇಬ್ಬರು ನಾಯಕರ ನಡುವಿನ ಮುಜುಗರದ ಮೌನದಿಂದಾಗಿ ಯುಗಗಳೇ ಕಳೆದಂತ ಭಾಸವಾಯಿತು.
ಈಗಿನ ನಾಯಕರು ಮುಖ ತಿರುಗಿಸಿಕೊಂಡು ನಿಂತಿದ್ದರೆ, ಮೈದಾನದ ಹೊರಗೆ ಮಾಜಿ ಆಟಗಾರರ ವರ್ತನೆ ಇದಕ್ಕೆ ತದ್ವಿರುದ್ಧವಾಗಿತ್ತು. ಎರಡೂ ದೇಶಗಳ ಹಿರಿಯ ಆಟಗಾರರಾದ ರೋಹಿತ್ ಶರ್ಮಾ ಮತ್ತು ವಾಸಿಂ ಅಕ್ರಮ್ ಆತ್ಮೀಯವಾಗಿ ಟ್ರೋಫಿಯನ್ನು ಮೈದಾನಕ್ಕೆ ತಂದರು. ಕ್ಯಾಮೆರಾ ಕಣ್ಣುಗಳಿಂದ ಆಚೆಗೆ ಹರ್ಭಜನ್ ಸಿಂಗ್, ಮಿಸ್ಬಾ ಉಲ್ ಹಕ್ ಮತ್ತು ರಮೀಜ್ ರಾಜಾ ಅವರು ಗ್ಯಾಲರಿಯಲ್ಲಿ ಸೌಹಾರ್ದಯುತವಾಗಿ ಹರಟುತ್ತಿರುವುದು ಕಂಡುಬಂತು. ನಿವೃತ್ತರಾದ ಬಳಿಕ ದ್ವೇಷ ಕರಗುತ್ತದೆ, ಆದರೆ ಸಮವಸ್ತ್ರದಲ್ಲಿರುವಾಗ ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ಪ್ರತಿಷ್ಠೆಯೇ ಮುಖ್ಯವಾಗುತ್ತದೆ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಈ ದೃಶ್ಯ ಸಾಕ್ಷಿಯಂತಿತ್ತು.
ಕ್ರೀಡಾಂಗಣದ ಭದ್ರತೆಯು ಇದು ಕೇವಲ ಆಟವಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಸಾರಿ ಹೇಳುತ್ತಿತ್ತು. ಕ್ರೀಡಾಂಗಣದಿಂದ ಹಲವು ಬ್ಲಾಕ್ಗಳಷ್ಟು ದೂರದಲ್ಲೇ ಭದ್ರತಾ ಪರಿಧಿ ನಿರ್ಮಿಸಲಾಗಿತ್ತು. ಲಂಕಾ ವಿಶೇಷ ಟಾಸ್ಕ್ ಫೋರ್ಸ್ ಪಡೆಗಳು ಅತ್ಯಾಧುನಿಕ ಸ್ವಯಂಚಾಲಿತ ಶಸ್ತ್ರಾಸ್ತ್ರಗಳೊಂದಿಗೆ ಸರ್ಪಗಾವಲು ಹಾಕಿದ್ದವು. ಅಭಿಮಾನಿಗಳ ಬ್ಯಾಗ್ಗಳನ್ನು ಹಲವು ಹಂತಗಳಲ್ಲಿ ತಪಾಸಣೆ ಮಾಡಲಾಯಿತು. ಇದರ ನಡುವೆಯೂ ಸ್ಥಳೀಯ ವ್ಯಾಪಾರಿಗಳಿಗೆ ಸುಗ್ಗಿ ಕಾಲ. ಆಟಗಾರರು ಧರಿಸುವ ಜೆರ್ಸಿಗಳ ಬೆಲೆ ಗಗನಕ್ಕೇರಿತ್ತು ಮತ್ತು ಹೋಟೆಲ್ಗಳು ತುಂಬಿ ತುಳುಕುತ್ತಿದ್ದವು. ಭಾರತದ ಆಟಗಾರ ಮೊಹಮ್ಮದ್ ಸಿರಾಜ್ ಅವರಿಗೆ ಬೆಳಗಿನ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಹೋಟೆಲ್ ಲಿಫ್ಟ್ನಲ್ಲಿ ಜಾಗ ಸಿಗದಷ್ಟು ನೂಕುನುಗ್ಗಲು ಉಂಟಾಗಿತ್ತು ಎಂಬುದು ಪಂದ್ಯದ ಮೇಲಿನ ಕ್ರೇಜ್ಗೆ ಸಾಕ್ಷಿ.
ಇದನ್ನು ಓದಿದ್ದೀರಾ? ಸೋತರೂ ಕ್ರೀಡಾಭಿಮಾನಿಗಳ ಮನಗೆದ್ದ ಗುರ್ಬಾಜ್: ಆಫ್ರಿಕಾ ಪಡೆಗೆ ನಡುಕ ಹುಟ್ಟಿಸಿದ ಅಫ್ಘಾನ್ ಆಟಗಾರ
ಪಂದ್ಯದ ಆರಂಭಕ್ಕೂ ಮುನ್ನ ಮನರಂಜನಾ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮದಲ್ಲೂ ರಾಜಕೀಯದ ಛಾಯೆ ಎದ್ದು ಕಾಣುತ್ತಿತ್ತು. ಭಾರತೀಯ ರೋಗರ್ ಹನುಮಾನ್ಕೈಂಡ್ ಅವರು ‘ಧುರಂಧರ್’ ಚಿತ್ರದ ಹಾಡಿಗೆ ಹೆಜ್ಜೆ ಹಾಕಿದರು. ಮುಖ್ಯ ವಿಶೇಷವೆಂದರೆ, ರಾಜಕೀಯ ಕಾರಣಗಳಿಗಾಗಿ ಈ ಚಿತ್ರವನ್ನು ಪಾಕಿಸ್ತಾನದಲ್ಲಿ ನಿಷೇಧಿಸಲಾಗಿದೆ.
“ಭಾವನೆಗಳು ಹೆಚ್ಚಿರುವುದು ಸಹಜ, ಆದರೆ ನಾವು ಅದನ್ನು ನಿಭಾಯಿಸಬೇಕು,” ಎಂದು ಪಾಕ್ ನಾಯಕ ಸಲ್ಮಾನ್ ಹೇಳಿದರೆ, ಭಾರತದ ಅಕ್ಷರ್ ಪಟೇಲ್, “ನಾವು ಇದನ್ನು ಕೇವಲ ಎದುರಾಳಿ ತಂಡವಾಗಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇವೆ,” ಎಂದು ಹೇಳುವ ಮೂಲಕ ರಾಜಕೀಯದ ಬಣ್ಣ ಬಳಿಯಲು ನಿರಾಕರಿಸಿದರು.
ಅಂತಿಮವಾಗಿ ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ಆಟ ಶುರುವಾದಾಗ, ಭಾರತದ ಇಶಾನ್ ಕಿಶನ್ ಅವರ ಆಕ್ರಮಣಕಾರಿ ಬ್ಯಾಟಿಂಗ್ ಪ್ರೇಕ್ಷಕರನ್ನು ರಂಜಿಸಿತು. ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಬೌಲರ್ ಉಸ್ಮಾನ್ ತಾರಿಕ್ ಅವರ ವಿಚಿತ್ರ ಬೌಲಿಂಗ್ ಶೈಲಿ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಪ್ರೇಮಿಗಳ ಕುತೂಹಲಕ್ಕೆ ಕಾರಣವಾಯಿತು. ನೆಟ್ಸ್ನಲ್ಲಿ ತನ್ನ ಶೈಲಿಯನ್ನು ಅನುಕರಿಸಿದ್ದ ಸೂರ್ಯಕುಮಾರ್ ಯಾದವ್ ಅವರನ್ನು ಔಟ್ ಮಾಡಿದಾಗ ತಾರಿಕ್ ವ್ಯಂಗ್ಯವಾಗಿ ತಲೆಬಾಗಿದ್ದು ಬಿಟ್ಟರೆ, ಪಾಕಿಸ್ತಾನದ ಕಡೆಯಿಂದ ಆಟದಲ್ಲಿ ಗೆಲುವನ್ನು ತಮ್ಮತ್ತ ಪಡೆದುಕೊಳ್ಳಲು ಯಾವುದೇ ಗಂಭೀರ ಪ್ರತಿರೋಧ ಕಂಡುಬರಲಿಲ್ಲ.
ಪಾಕಿಸ್ತಾನಕ್ಕೆ ಗೆಲ್ಲಲು 176 ರನ್ಗಳ ಗುರಿ ಇತ್ತು. ಇನಿಂಗ್ಸ್ ವಿರಾಮದ ವೇಳೆ ಪಂದ್ಯ ರೋಚಕವಾಗಬಹುದು ಎಂಬ ನಿರೀಕ್ಷೆ ಇತ್ತಾದರೂ, ಭಾರತದ ಬೌಲರ್ಗಳು ಅದನ್ನು ಹುಸಿಗೊಳಿಸಿದರು. ಪವರ್ಪ್ಲೇನಲ್ಲಿ ಕೇವಲ 39 ರನ್ಗಳಿಗೆ 4 ವಿಕೆಟ್ ಕಬಳಿಸುವ ಮೂಲಕ ಭಾರತ ಪಂದ್ಯದ ಮೇಲೆ ಹಿಡಿತ ಸಾಧಿಸಿತು. ಟಿ20 ವಿಶ್ವಕಪ್ಗಳಲ್ಲಿ ಉಭಯ ದೇಶಗಳ ಮುಖಾಮುಖಿಯಲ್ಲಿ ಭಾರತದ ಗೆಲುವಿನ ಅಂತರ ಈಗ 8-1ಕ್ಕೆ ಏರಿದೆ. ಈ ಏಕಪಕ್ಷೀಯ ಫಲಿತಾಂಶವು, ಮೈದಾನದ ಹೊರಗಿನ ರಾಜಕೀಯ ಕಾವು ಮೈದಾನದ ಆಟದಲ್ಲಿ ಉಳಿದಿಲ್ಲ ಎಂಬುದನ್ನು ಸ್ಪಷ್ಟಪಡಿಸಿತು. ಒಂದು ತಂಡವು ಮತ್ತೊಂದು ತಂಡವನ್ನು ನಿರಂತರವಾಗಿ ಸೋಲಿಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದರೆ, ಅಲ್ಲಿ ಪ್ರತಿಸ್ಪರ್ಧೆಗಿಂತ ಬೇಸರವೇ ಹೆಚ್ಚಾಗುತ್ತದೆ.
ಪಂದ್ಯದ ಸೋಲು ಖಚಿತವಾಗುತ್ತಿದ್ದಂತೆ, ಐಸಿಸಿ ಪರದೆಯ ಮೇಲೆ ರೋಹಿತ್ ಮತ್ತು ವಾಸಿಂ ಅಕ್ರಮ್ ಅವರ ಸೌಹಾರ್ದಯುತ ದೃಶ್ಯಗಳನ್ನು ಮರುಪ್ರಸಾರ ಮಾಡಲಾಯಿತು. “ನಾವೆಲ್ಲರೂ ಚೆನ್ನಾಗಿಯೇ ಇದ್ದೇವೆ” ಎಂದು ತೋರಿಸುವ ಪ್ರಯತ್ನ ಇದಾಗಿತ್ತಾದರೂ, ವಾಸ್ತವ ಬೇರೆಯೇ ಇತ್ತು. ಪಂದ್ಯ ಮುಗಿದ ಬಳಿಕ ಭಾರತದ ಆಟಗಾರರು ಪಾಕ್ ಆಟಗಾರರೊಂದಿಗೆ ಹಸ್ತಲಾಘವ ಮಾಡಲಿಲ್ಲ ಎಂಬುದು ಗೌರವ ಮತ್ತು ಕ್ರೀಡಾ ಸ್ಫೂರ್ತಿ ಇನ್ನೂ ಮರಳಿಲ್ಲ ಎಂಬುದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿಯಾಗಿತ್ತು. ರಾಜಕೀಯದ ಹಸ್ತಕ್ಷೇಪವು ಈ ಪೈಪೋಟಿಯನ್ನು ಎಷ್ಟು ಹದಗೆಡಿಸಿದೆ ಎಂದರೆ, ಕನಿಷ್ಠ ಸೌಜನ್ಯಕ್ಕೂ ಇಲ್ಲಿ ಜಾಗವಿಲ್ಲದಂತಾಗಿದೆ.
ಒಟ್ಟಾರೆಯಾಗಿ, ಈ ಪಂದ್ಯವು ರಾಜಕೀಯ ಮೇಲಾಟಗಳಿಗೆ ವೇದಿಕೆಯಾಯಿತೇ ಹೊರತು, ನೈಜ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಪ್ರೇಮಿಗಳಿಗೆ ಬೇಕಾದ ರೋಚಕತೆಯನ್ನು ನೀಡುವಲ್ಲಿ ವಿಫಲವಾಯಿತು. ಎರಡು ದೇಶಗಳ ನಡುವಿನ ಸಂಬಂಧ ಹಳಸಿರುವಾಗ, ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ಕ್ರೀಡೆ ಸೋತು, ‘ವೇಷ ಮರೆಸಿಕೊಂಡ ಯುದ್ಧ’ ಗೆದ್ದಂತೆ ಭಾಸವಾಗುತ್ತಿತ್ತು. ಈ ಪಂದ್ಯವು ಟೂರ್ನಿಯಲ್ಲಿನ ಅಂಕಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚಾಗಿ, ಎರಡು ರಾಷ್ಟ್ರಗಳ ನಡುವಿನ ಅಂತರವನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಹಿಗ್ಗಿಸಿದ ದುರದೃಷ್ಟಕರ ಬೆಳವಣಿಗೆಯಾಗಿ ದಾಖಲಾಯಿತು.
