ಬ್ಯಾಟ್ ಹಿಡಿದ ಕೈಗಳಿಗೆ ಆಡಳಿತದ ಚುಕ್ಕಾಣಿ ಸಿಗಬೇಕು. ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಕ್ರೀಡೆಗೆ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯ ಒದಗಿಸಲಿ, ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ನೀಡಲಿ. ಆದರೆ ಆಯ್ಕೆ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ, ತಂಡದ ನಿರ್ವಹಣೆ ಮತ್ತು ಆಡಳಿತದಲ್ಲಿ ಮೂಗು ತೂರಿಸುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕು. ಆಗ ಮಾತ್ರ ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್ನ ಆಶಯ ಈಡೇರಲು ಸಾಧ್ಯ ಮತ್ತು ಕ್ರೀಡೆಗೆ ನೈಜ ನ್ಯಾಯ ದೊರಕಲು ಸಾಧ್ಯ
ಭಾರತದಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಎನ್ನುವುದು ಕೇವಲ ಆಟವಲ್ಲ, ಅದೊಂದು ಭಾವನೆ ಮತ್ತು ಕೋಟ್ಯಂತರ ಜನರ ಉಸಿರು. ಆದರೆ, ಈ ಕ್ರೀಡೆಯ ಆಡಳಿತ ಸೂತ್ರವನ್ನು ಹಿಡಿದಿರಬೇಕಾದ ಪರಿಣಿತ ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳ ಬದಲಿಗೆ, ಅಧಿಕಾರದ ಚುಕ್ಕಾಣಿ ಹಿಡಿದು ಕುಳಿತಿರುವವರು ಬಹುತೇಕ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳೇ ಆಗಿದ್ದಾರೆ. ಕ್ರೀಡೆಯ ತಾಂತ್ರಿಕ ಮತ್ತು ವೃತ್ತಿಪರ ಜ್ಞಾನವಿರಬೇಕಾದ ಆಯಕಟ್ಟಿನ ಜಾಗಗಳಲ್ಲಿ ರಾಜಕೀಯ ನಾಯಕರು ರಾರಾಜಿಸುತ್ತಿರುವುದು ವಿಪರ್ಯಾಸ. ‘ಬ್ಯಾಟ್ ಹಿಡಿಯುವುದು ಹೇಗೆಂದೂ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದವರು ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಸಂಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ನಡೆಸಕೂಡದು’ ಎಂದು ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್ ವ್ಯಕ್ತಪಡಿಸಿರುವ ತೀವ್ರ ಅಸಮಾಧಾನವು, ದಶಕಗಳಿಂದ ಭಾರತೀಯ ಕ್ರೀಡಾ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಬೇರೂರಿರುವ ಆಡಳಿತಾತ್ಮಕ ವೈಫಲ್ಯ ಮತ್ತು ಅನಗತ್ಯ ಹಸ್ತಕ್ಷೇಪದತ್ತ ಬೊಟ್ಟು ಮಾಡಿದೆ.
ಕ್ರೀಡಾಂಗಣದ ಗಂಧ-ಗಾಳಿ ತಿಳಿಯದವರು, ಮೈದಾನಕ್ಕಿಳಿದು ಬೆವರು ಸುರಿಸದವರು ಹವಾನಿಯಂತ್ರಿತ ಕೊಠಡಿಗಳಲ್ಲಿ ಕುಳಿತು ದೇಶದ ಕ್ರೀಡಾ ಭವಿಷ್ಯವನ್ನು ನಿರ್ಧರಿಸುತ್ತಿರುವುದು ಭಾರತೀಯ ಕ್ರೀಡೆಯ ವಿಪರ್ಯಾಸ. ಶರದ್ ಪವಾರ್ ಅವರಿಂದ ಹಿಡಿದು ಇಂದಿನ ಜಯ್ ಶಾ ಅವರವರೆಗೆ, ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಆಡಳಿತ ಎನ್ನುವುದು ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ಮತ್ತು ಪ್ರಭಾವಿಗಳ ಅಚ್ಚುಮೆಚ್ಚಿನ ತಾಣವಾಗಿ ಮಾರ್ಪಟ್ಟಿರುವುದು ಗುಟ್ಟಾಗಿ ಉಳಿದಿಲ್ಲ.
1928ರಲ್ಲಿ ಆರ್ಇ ಗ್ರಾಂಟ್ ಗೋವನ್ ಅಧ್ಯಕ್ಷತೆಯಲ್ಲಿ ತಮಿಳುನಾಡು ಸೊಸೈಟಿ ಕಾಯ್ದೆಯಡಿ ನೋಂದಾಯಿಸಲ್ಪಟ್ಟ ಬಿಸಿಸಿಐ, ಆರಂಭದಲ್ಲಿ ರಾಜಮನೆತನದವರು ಮತ್ತು ಶ್ರೀಮಂತ ಉದ್ಯಮಿಗಳ ಹಿಡಿತದಲ್ಲಿತ್ತು. ಇತಿಹಾಸವನ್ನು ಗಮನಿಸಿದರೆ, ಆಡಳಿತದ ಚುಕ್ಕಾಣಿ ಹಿಡಿದವರಲ್ಲಿ ಬೆರಳೆಣಿಕೆಯಷ್ಟು ಮಾಜಿ ಕ್ರಿಕೆಟಿಗರಿದ್ದರೆ (ವಿಜಯಾನಂದ ಗಜಪತಿ ರಾಜು, ಶಿವಲಾಲ್ ಯಾದವ್, ಸೌರವ್ ಗಂಗೂಲಿ, ರೋಜರ್ ಬಿನ್ನಿ), ಉಳಿದವರಲ್ಲಿ ಶೇ. 90ರಷ್ಟು ಮಂದಿ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು, ವಕೀಲರು ಮತ್ತು ಉದ್ಯಮಿಗಳೇ ಆಗಿದ್ದಾರೆ. ಜಗಮೋಹನ್ ದಾಲ್ಮಿಯಾರಂತಹ ಉದ್ಯಮಿಗಳು ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಅನ್ನು ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ಬಲಪಡಿಸಿದರೆ, ಎನ್.ಕೆ.ಪಿ. ಸಾಳ್ವೆ, ಮಾಧವರಾವ್ ಸಿಂಧಿಯಾ, ಶರದ್ ಪವಾರ್ರಂತಹ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಸಂಸ್ಥೆಯನ್ನು ತಮ್ಮ ಪ್ರಭಾವದ ಕ್ಷೇತ್ರವನ್ನಾಗಿ ರೂಪಾಂತರಿಸಿದರು.
ರಾಜಕೀಯ ಕ್ಷೇತ್ರದಿಂದ ಬಂದವರು ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಮಂಡಳಿಯನ್ನು ಜನಪ್ರಿಯತೆ ಗಳಿಸುವ ಮತ್ತು ಅಧಿಕಾರ ವಿಸ್ತರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸುಲಭ ದಾರಿಯನ್ನಾಗಿ ಬಳಸಿಕೊಂಡರು. ಕ್ರೀಡಾಂಗಣ ನಿರ್ಮಾಣಕ್ಕೆ ಸರ್ಕಾರಿ ಅನುದಾನ, ತೆರಿಗೆ ವಿನಾಯಿತಿ ತರುವ ನೆಪದಲ್ಲಿ ಪ್ರವೇಶಿಸಿದ ಇವರು, ಕ್ರಮೇಣ ಟಿಕೆಟ್ ಹಂಚಿಕೆ, ಗುತ್ತಿಗೆ ಮತ್ತು ಆಡಳಿತದಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಹಿಂಬಾಲಕರಿಗೆ ಮಣೆ ಹಾಕುವ ಮೂಲಕ ‘ರಾಜಕೀಯ ಲಾಭ’ದ ಅಖಾಡವನ್ನಾಗಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡರು. ಕ್ರಿಕೆಟ್ನ ಜನಪ್ರಿಯತೆಯನ್ನು ತಮ್ಮ ವರ್ಚಸ್ಸು ಹೆಚ್ಚಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಬಳಸಿಕೊಂಡರೇ ವಿನಃ, ಗ್ರಾಮೀಣ ಪ್ರತಿಭೆಗಳ ಶೋಧನೆಗಿಂತ ವಾಣಿಜ್ಯ ಲಾಭಕ್ಕೇ ಹೆಚ್ಚು ಒತ್ತು ನೀಡಿದರು.
ಇದನ್ನು ಓದಿದ್ದೀರಾ? ಅಮೆರಿಕದಲ್ಲಿ ಅರಳಿದ ಈ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಪ್ರತಿಭೆಗೆ ಈಗ ‘ಎಂಎಲ್ಸಿ’ ಮೇಲೆ ಕಣ್ಣು!
ಕ್ರಿಕೆಟಿಗರು ಆಡಳಿತಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಕ್ರೀಡಾಪಟುಗಳ ಪಿಂಚಣಿ ಹೆಚ್ಚಳ, ದೇಶೀಯ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಸುಧಾರಣೆ ಮತ್ತು ಪಿಚ್ಗಳ ಗುಣಮಟ್ಟದತ್ತ ಗಮನ ಹರಿಸಿದ್ದಾರೆ ಎಂಬುದು ಸತ್ಯ. ಗಂಗೂಲಿ ಮತ್ತು ಬಿನ್ನಿಯವರ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಆಟಗಾರರ ಹಿತಾಸಕ್ತಿಗೆ ಸ್ಪಂದನೆ ಸಿಕ್ಕಿತಾದರೂ, ಬಲಿಷ್ಠ ರಾಜಕೀಯ ಲಾಬಿಯ ಮುಂದೆ ಅವರೂ ಪೂರ್ಣ ಸ್ವತಂತ್ರವಾಗಿ ಕಾರ್ಯನಿರ್ವಹಿಸುವುದು ಸವಾಲಾಗಿ ಪರಿಣಮಿಸಿದೆ. ಒಟ್ಟಾರೆ, ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ಬೆವರು ಸುರಿಸಿದವರಿಗಿಂತ, ಅಧಿಕಾರದ ಚದುರಂಗದಾಟ ಬಲ್ಲವರೇ ಬಿಸಿಸಿಐ ಇತಿಹಾಸದುದ್ದಕ್ಕೂ ಮೇಲುಗೈ ಸಾಧಿಸಿದ್ದಾರೆ.
ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ಆಕರ್ಷಣೆ ಏಕೆ?
ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು, ಅದರಲ್ಲೂ ಬಿಸಿಸಿಐ, ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲೇ ಅತ್ಯಂತ ಶ್ರೀಮಂತ ಕ್ರೀಡಾ ಮಂಡಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು. ಇಲ್ಲಿರುವ ಹಣ, ಗ್ಲಾಮರ್ ಮತ್ತು ಪ್ರಚಾರದ ಪ್ರಖರತೆ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳನ್ನು ಅಯಸ್ಕಾಂತದಂತೆ ಸೆಳೆಯುತ್ತದೆ. ಅಧಿಕಾರ ಕಳೆದುಕೊಂಡಾಗ ಅಥವಾ ಸಕ್ರಿಯ ರಾಜಕಾರಣದ ಜೊತೆಜೊತೆಗೆ ಪ್ರಭಾವವನ್ನು ವಿಸ್ತರಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಕ್ರೀಡಾ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ‘ಪುನರ್ವಸತಿ ಕೇಂದ್ರ’ಗಳಂತೆ ಬಳಕೆಯಾಗುತ್ತಿವೆ ಎಂಬುದು ಕಟುಸತ್ಯ.
ದಶಕಗಳ ಹಿಂದೆ ಬಿಸಿಸಿಐನ ಚುಕ್ಕಾಣಿ ಹಿಡಿದಿದ್ದ ಶರದ್ ಪವಾರ್, ನಂತರ ಅರುಣ್ ಜೇಟ್ಲಿ, ಅನುರಾಗ್ ಠಾಕೂರ್, ರಾಜೀವ್ ಶುಕ್ಲಾ ಅವರಂತಹ ಘಟಾನುಘಟಿ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಮಂಡಳಿಯ ಆಯಕಟ್ಟಿನ ಜಾಗಗಳಲ್ಲಿ ರಾರಾಜಿಸಿದ್ದರು. ಇವರು ಉತ್ತಮ ಆಡಳಿತಗಾರರಾಗಿರಬಹುದು, ಆದರೆ ಕ್ರೀಡೆಯ ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆಗಳು, ಆಟಗಾರರ ಮಾನಸಿಕ ಸ್ಥಿತಿ ಮತ್ತು ತಾಂತ್ರಿಕ ಅಗತ್ಯಗಳನ್ನು ಅರಿಯುವಲ್ಲಿ ಇವರು ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಸಫಲರಾಗಬಲ್ಲರು ಎಂಬುದು ಸದಾ ಚರ್ಚೆಯ ವಿಷಯ.
ಸುಪ್ರೀಂ ಚಾಟಿ
ಈ ಅವ್ಯವಸ್ಥೆಯನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಲು ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್ ನೇಮಿಸಿದ್ದ ಲೋಧಾ ಸಮಿತಿಯು ಕ್ರಾಂತಿಕಾರಕ ಶಿಫಾರಸುಗಳನ್ನು ನೀಡಿತ್ತು. ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಕ್ರೀಡಾ ಸಂಸ್ಥೆಗಳ ಪದಾಧಿಕಾರಿಗಳಾಗಬಾರದು, ‘ಒಬ್ಬ ವ್ಯಕ್ತಿ, ಒಂದು ಹುದ್ದೆ’, ವಯೋಮಿತಿ ನಿಗದಿ ಮುಂತಾದ ಕಟ್ಟುನಿಟ್ಟಿನ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಿತ್ತು. ಆದರೆ, ಅಧಿಕಾರದ ರುಚಿ ಹತ್ತಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ವ್ಯವಸ್ಥೆಯು ಈ ನಿಯಮಗಳನ್ನು ತಮಗೆ ಬೇಕಾದಂತೆ ತಿದ್ದುಪಡಿ ಮಾಡಿಕೊಂಡು, ಮತ್ತೆ ಹಿಂಬಾಗಿಲ ಮೂಲಕ ಪ್ರವೇಶಿಸಿರುವುದು ಪ್ರಜಾಪ್ರಭುತ್ವದ ಅಣಕದಂತಿದೆ. ನ್ಯಾಯಮೂರ್ತಿ ಲೋಧಾ ಅವರ ಸುಧಾರಣೆಗಳು ಜಾರಿಯಾಗಿದ್ದರೆ, ಇಂದು ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಮಂಡಳಿಗಳಲ್ಲಿ ಮಾಜಿ ಆಟಗಾರರು, ಕ್ರೀಡಾ ತಜ್ಞರು ತುಂಬಿರಬೇಕಿತ್ತು. ಆದರೆ ವಾಸ್ತವ ಹಾಗಿಲ್ಲ. ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್ನ ತೀಕ್ಷ್ಣವಾದ ಮಾತುಗಳು ಈ ಹಿನ್ನೆಲೆಯಲ್ಲಿ ಮಹತ್ವ ಪಡೆಯುತ್ತವೆ. ಆಟದ ನಿಯಮ ಗೊತ್ತಿಲ್ಲದವರು ಆಟವನ್ನೇ ನಿಯಂತ್ರಿಸುವುದು ಕ್ರೀಡೆಯ ನೈಜ ಸ್ಫೂರ್ತಿಗೆ ಮಾರಕ.
ವಂಶಪಾರಂಪರ್ಯದ ಹೊಸ ರೂಪ?
ರಾಜಕೀಯದಲ್ಲಿ ವಂಶಪಾರಂಪರ್ಯವನ್ನು ವಿರೋಧಿಸುವವರೇ ಕ್ರೀಡಾ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಮಕ್ಕಳನ್ನು, ಆಪ್ತರನ್ನು ಕೂರಿಸುವ ಪರಿಪಾಠ ಬೆಳೆದುಬಿಟ್ಟಿದೆ. ಇಂದಿನ ಬಿಸಿಸಿಐ ಕಾರ್ಯದರ್ಶಿ ಜಯ್ ಶಾ ಅವರ ಉದಾಹರಣೆಯನ್ನೇ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳಿ. ಅವರು ದೇಶದ ಗೃಹ ಸಚಿವರ ಪುತ್ರ ಎಂಬ ಅರ್ಹತೆಯನ್ನು ಬದಿಗಿಟ್ಟು ನೋಡಿದರೆ, ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಆಡಳಿತಕ್ಕೆ ಅವರ ಕೊಡುಗೆ ಅಥವಾ ಪೂರ್ವಾಪರ ಅನುಭವ ಏನು ಎಂಬ ಪ್ರಶ್ನೆ ಸಹಜವಾಗಿಯೇ ಏಳುತ್ತದೆ. ಹಾಗೆಯೇ ವಿವಿಧ ರಾಜ್ಯ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಸಂಸ್ಥೆಗಳಲ್ಲಿ (ಕೆಎಸ್ಸಿಎ ಸೇರಿದಂತೆ) ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ಮಕ್ಕಳು ಅಥವಾ ಅವರ ಆಪ್ತವಲಯದವರೇ ತುಂಬಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ.
ಇಲ್ಲಿ ಪ್ರಶ್ನೆ ವ್ಯಕ್ತಿಗಳ ಸಾಮರ್ಥ್ಯದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತ್ರವಲ್ಲ, ವ್ಯವಸ್ಥೆಯ ಪಾರದರ್ಶಕತೆಯ ಬಗ್ಗೆ. ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಮೈದಾನದಲ್ಲಿ ಶತಕ ಬಾರಿಸಿದ ಅನುಭವವಿರುವ ಸೌರವ್ ಗಂಗೂಲಿ, ರೋಜರ್ ಬಿನ್ನಿಯಂತಹವರು ಆಡಳಿತಕ್ಕೆ ಬಂದಾಗ ಕ್ರೀಡಾಭಿಮಾನಿಗಳಲ್ಲಿ ಒಂದು ಭರವಸೆ ಮೂಡುತ್ತದೆ. ಏಕೆಂದರೆ ಅವರಿಗೆ ಡ್ರೆಸ್ಸಿಂಗ್ ರೂಮಿನ ನೋವು-ನಲಿವು ಗೊತ್ತು. ಆದರೆ, ಆ ಜಾಗದಲ್ಲಿ “ಬ್ಯಾಟ್ ಹಿಡಿಯದವರು” ಕುಳಿತಾಗ, ನಿರ್ಧಾರಗಳು ವಾಣಿಜ್ಯ ಲಾಭದ ದೃಷ್ಟಿಯಿಂದ ಕೂಡಿರುತ್ತವೆಯೇ ಹೊರತು ಕ್ರೀಡೆಯ ಹಿತದೃಷ್ಟಿಯಿಂದಲ್ಲ.
ಅಡ್ಡಕಸುಬಿಗಳ ಹಾವಳಿ
ಕೇವಲ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳಲ್ಲದೆ, ಉದ್ಯಮಿಗಳು ಮತ್ತು “ಅಡ್ಡಕಸುಬಿ”ಗಳು ಕ್ರೀಡಾ ಸಂಸ್ಥೆಗಳನ್ನು ತಮ್ಮ ಲಾಭದಾಯಕ ಉದ್ಯಮವನ್ನಾಗಿ ಪರಿವರ್ತಿಸಿಕೊಂಡಿದ್ದಾರೆ. ಐಪಿಎಲ್ ನಂತಹ ಟೂರ್ನಿಗಳು ಇದಕ್ಕೆ ಸಾಕ್ಷಿ. ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಇಂದು ಒಂದು ಶುದ್ಧ ಕ್ರೀಡೆಯಾಗಿ ಉಳಿಯದೆ, ಸಾವಿರಾರು ಕೋಟಿ ರೂಪಾಯಿಗಳ ವಹಿವಾಟು ನಡೆಯುವ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯಾಗಿದೆ. ಈ ಮಾರುಕಟ್ಟೆಯನ್ನು ನಿಯಂತ್ರಿಸಲು ರಾಜಕೀಯ ಬಲ ಬೇಕೇ ಬೇಕು ಎಂಬ ಅಲಿಖಿತ ನಿಯಮ ಜಾರಿಯಲ್ಲಿದೆ.
ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್ನ ಅಸಮಾಧಾನ ಕೇವಲ ಮಾತಿಗೆ ಸೀಮಿತವಾಗಬಾರದು. ಕ್ರೀಡಾ ಸಂಸ್ಥೆಗಳು ಸ್ವಾಯತ್ತವಾಗಿರಬೇಕು ನಿಜ, ಆದರೆ ಅವು ಉತ್ತರದಾಯಿತ್ವವಿಲ್ಲದ ದ್ವೀಪಗಳಾಗಬಾರದು. ಆಸ್ಟ್ರೇಲಿಯಾ, ಇಂಗ್ಲೆಂಡ್ನಂತಹ ದೇಶಗಳಲ್ಲಿ ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಮಂಡಳಿಗಳು ವೃತ್ತಿಪರ ಸಿಇಒಗಳ ಮೂಲಕ ನಡೆಯುತ್ತವೆ. ಅಲ್ಲಿ ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ಹಸ್ತಕ್ಷೇಪ ತೀರಾ ಕಡಿಮೆ.
ಭಾರತದಲ್ಲೂ ಅಂತಹ ಬದಲಾವಣೆ ಅನಿವಾರ್ಯವಾಗಿದೆ. ಬ್ಯಾಟ್ ಹಿಡಿದ ಕೈಗಳಿಗೆ ಆಡಳಿತದ ಚುಕ್ಕಾಣಿ ಸಿಗಬೇಕು. ರಾಜಕಾರಣಿಗಳು ಕ್ರೀಡೆಗೆ ಮೂಲಸೌಕರ್ಯ ಒದಗಿಸಲಿ, ಪ್ರೋತ್ಸಾಹ ನೀಡಲಿ. ಆದರೆ ಆಯ್ಕೆ ಪ್ರಕ್ರಿಯೆ, ತಂಡದ ನಿರ್ವಹಣೆ ಮತ್ತು ಆಡಳಿತದಲ್ಲಿ ಮೂಗು ತೂರಿಸುವುದನ್ನು ನಿಲ್ಲಿಸಬೇಕು. ಆಗ ಮಾತ್ರ ಸುಪ್ರೀಂ ಕೋರ್ಟ್ನ ಆಶಯ ಈಡೇರಲು ಸಾಧ್ಯ ಮತ್ತು ಕ್ರೀಡೆಗೆ ನೈಜ ನ್ಯಾಯ ದೊರಕಲು ಸಾಧ್ಯ. ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೆ, ಕ್ರಿಕೆಟ್ ಕ್ರೀಡಾಂಗಣಗಳು ರಾಜಕಾರಣಿಗಳ ಆಟದ ಮೈದಾನಗಳಾಗಿ ಶಾಶ್ವತವಾಗಿ ಉಳಿದುಬಿಡುವ ಅಪಾಯವಿದೆ.
